- Day 1 : Like a Virgin -

Randy Orton X John Cena
RATE : NC-17

AU Fiction by Tong

-------------------------------------------------------------------------------------

จอห์นสะดุ้งตื่นขึ้นด้วยเสียงเคาะประตูห้องรัวๆ เสียงแหลมๆ อันแสนคุ้นหูของผู้มาเยือนตะโกนเรียกไม่ขาดระยะ เรียกให้ร่างสวยที่นอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มกระฟัดกระเฟียดมาเปิดประตูด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยน่าพิสมัยนัก ทันทีที่จอห์นกระชากประตูเปิดออกก็พบกับใบหน้าคมของสาวสวยผมสีดำขลับ ปากของหล่อนฉาบด้วยลิปสติกสีแดงสด คิ้วโก่งบางเฉียบนั่นขมวดมุ่น หล่อนยืนท้าวเอวรอพลางทำปากยุกยิกเหมือนอะไรติดฟันยังไงอย่างงั้น

"เก็บข้าวเก็บของได้แล้วย่ะ!!" แคนดิซ มิชเชล สาวสวยประจำห้อง #7075 แห่ง Scarlet Avenue เพื่อนร่วมอาชีพของจอห์นตะคอกใส่หน้า พลันทำตาถลึงเล่นเอาจอห์นผงะถอยหลังหลบแทบไม่ทัน หล่อนเปลี่ยนท่าจากท้าวเอวมาเป็นกอดอก ก่อนจะจิกหางตามองจอห์นตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วถอนหายใจแรงๆออกมาในที่สุด "ชั้นไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะทำแบบนี้ ยัยเพื่อนทรยศ!"

จอห์นยกปากทำหน้ายุ่ง ดวงตากลมโตสีฟ้าสวยนั่นเบิกกว้าง "พูดเรื่องอะไรเนี่ยยัยบ้าแคนดี้ อย่าบอกนะว่าเธอถ่อขึ้นลิฟท์จากชั้น 7 ขึ้นมานี่เพื่อจะมาเคาะห้องแหกปากโวยวาย แล้วก็ด่าชั้นแค่นี้น่ะ"

"เปล่าโว้ย" แคนดิซลากเสียงสูงๆนั่นซะยาวเหยียด ก่อนจะยุรยาศเข้ามาภายในห้องพักอันแสนหรูหราของจอห์น เธอเบ้ปาก กรอกตาเหลือกไปเหลือกมาจนคู่สนทนาไม่สามารถจะคาดเดาอารมณ์ของเจ้าหล่อนตอนนี้ได้แม้แต่น้อย "ชั้นแค่มาบอกว่าเธอเก็บของเตรียมย้ายออกไปได้แล้ว ใช่เซ่...ได้ดีก็ทิ้งเพื่อน ไปเล้ย ไปไกลๆ แล้วขออย่าได้ให้พบความสุขความเจริญ"

"เฮ้ย อะไรของเธอ เธอจะไล่ชั้นไปไหน นี่มันห้องชั้นนะ" รายนี้ก็ตะเบงเสียงสูงขึ้นสู้ สงครามจิตวิทยาและความถี่เสียงกำลังบังเกิด จอห์นยกมือกุมขมับพลางบีบๆนวดๆ พยายามจะเดาสิ่งที่แคนดิซพูดประชดประชันเขา ทว่าสมองอันมึนงงอยู่ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์กับความงุนง่วงก็ทำงานช้าจนไม่สามารถสรุปใจความสำคัญได้

"ห้องเธอกับผีสิ" หญิงสาวเขย่งร่างไม่สูงไม่เตี้ยนั่นขึ้นถลึงตาโตๆ ใส่เพื่อนอีกครั้ง ก่อนเจ้าหล่อนจะเริ่มแถลงไขข้อสงสัยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก "ก็มีคนไถ่ตัวเธอออกไปแล้วไง มิสเตอร์แม็คแมนก็เลยบอกให้ชั้นมาช่วยเธอเก็บข้าวเก็บของเตรียมออกจากที่นี่ ส่วนห้องห้องนี้ต่อไปก็จะเป็นของออร์ลี่ ไม่ใช่ชั้น!!"

"ไถ่ตัว......" จอห์นทวนสิ่งที่ได้ยินกับตัวเองอีกครั้ง ก่อนที่ตากลมๆนั่นจะเบิกกว้างยิ่งกว่าเก่า จอห์นอ้าปากค้างอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น พ่อหนุ่มรูปหล่อเมื่อคืนที่เพิ่งบอกลากลับไปราวตีสี่ของวันนี้ทำอย่างที่เขาพูดจริงๆ งั้นหรือ? แถมดำเนินการอย่างรวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ "พระเจ้า มิสเตอร์ออร์ตั้น..."

"ใช่! โคตรหล่อแถมโคตรรวยเลยให้ตาย แต่เสียดายโง๊...โง่" แคนดิซเสริม ในขณะที่หล่อนเปิดตู้เสื้อผ้าของจอห์นพลางหยิบไว้แขวนเสื้อพร้อมเสื้อผ้าในนั้นออกมาโยนพาดไว้เละเทะ "ยอมจ่ายเกือบร้อยล้านเพื่อที่จะไถ่เธอออกไป ญาติโกโหติกาก็ไม่ใช่ คุณแม็คแมนยังเครียดเลย บอกชั้นว่าไม่คิดว่าเขาจะกล้าสู้ไถ่ตัวเธอด้วยจำนวนเงินมหาศาลขนาดนี้ แต่ที่ไหนได้...ฉีกเช็คออกมาเซ็นหน้าตาเฉย เอ๊ะ......แล้วมาชวนชั้นคุย นั่งหน้ามึนอะไรแถมนี้ยะเนี่ยยัยจอห์น! ไปอาบน้ำเตรียมตัวซะ เดี๋ยวอีกไม่กี่ชั่วโมงมิสเตอร์ออร์ตั้นจะมารับเธอแล้ว"

"มารับชั้นเหรอ?" จอห์นกำลังจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง เรียวนิ้วยาวสวยขาวสะอ้านที่ประดับด้วยปลายเล็บที่ถูกตัดแต่งไว้อย่างดียกขึ้นลูบริมฝีปากตัวเองอย่างใช้ความคิด แคนดิซมองจอห์นก่อนจะถอนหายใจออกมายาวเหยียด

"ใช่สิ มารับเธอ นี่จอห์น...ชั้นไม่รู้หรอกนะว่าเธอไปตกลงอะไรกับคุณออร์ตั้น แล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาต้องลงทุนซื้อเธอไปด้วยราคาแพงหูฉี่ขนาดนี้ แต่ชั้นอยากเตือนเธอให้ดูแลตัวเองดีๆ" น้ำเสียงกระแนะกระแหนของเจ้าหล่อนดูนุ่มลงในตอนท้าย "ชั้น ทอร์รี่ ทริช กับออร์ลี่ คงคิดถึงเธอมากเลยว่ะ ถ้าไม่มีที่ไปก็กลับมาที่นี่นะ"

"ขอบใจมากแคนดี้ ชั้นก็คงคิดถึงพวกเธอ" จอห์นรับกอดจากคนสวยที่เริ่มจะมีน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาที่คลองตาอย่างไม่สามารถอดทนอดกลั้นได้ จอห์นตัดสินใจที่จะไม่บอกแคนดิซหรือใครเกี่ยวกับข้อตกลงระหว่างเขากับแรนดี้ เพราะตัวเขาเองก็ยังไม่รู้และสามารถคาดเดาได้ว่าชีวิตต่อจากนี้จะดำเนินไปในรูปแบบไหน คิดเช่นนี้แล้วก็ทำให้กลัว แล้วก็ไม่อยากจะไปขึ้นมาจริงๆ "อย่าเพิ่งบอกออร์ลี่เรื่องนี้นะแคนดี้ เจ้านั่นอาละวาดแน่"

"รู้หรอกน่า ถ้ารู้ มันก็จะแหกปากร้องไห้แล้วก็วิ่งขึ้นไปบนดาดฟ้าทำท่าจะโดดลงมา แต่พอเห็นความสูงก็วิ่งกลับลงมาแทบไม่ทัน" แคนดิซเป่าลมออกจากปาก "ชั้นไม่คิดว่าออร์ลี่จะทำหน้าที่นี้แทนเธอได้เลยจอห์น"

"ชั้นก็ว่าอย่างงั้น ออร์ลี่เสแสร้งทำมารยาไม่เป็นเลย... แต่จะทำไงได้ล่ะแคนดี้ ชั้นอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้วนี่"

ร่างเพรียวเอนกายพิงบานกระจกใสบานใหญ่ ทอดสายตาลงไปยังถนนที่กำลังวุ่นวายขวักไขว่ไปด้วยรถราที่มองในมุมนี้หดเหลือเล็กกระจิ๋ว เขาเคยร้องไห้เมื่อครั้งแรกที่ก้าวเข้าสู่ห้องห้องนี้นั้นเป็นครั้งเดียวเท่านั้น และเขาจะไม่ร้องไห้อีกแม้จนถึงวันที่ต้องเดินออกไป จอห์นมั่นใจว่านี่คือโอกาสที่ดีสำหรับเขาแล้ว

ก็แค่เป็นไอ้ตัวของใครซักคน 30 วัน เทียบกับตลอดเวลาที่เป็นไอ้ตัวสาธารณะอยู่เกือบ 2 ปี... แค่ 30 วันน่ะจิ๊บจ๊อย

.
.
.

จอห์นกระชับกระเป๋าเป้เข้ากับตัว ก่อนจะลากกระเป๋าสัมภาระอีกใบโตๆ ออกมาจากลิฟท์ ภายในล็อบบี้ของ Scarlet Avenue ในเวลาหลังเลิกงานเช่นนี้เริ่มจะมีคนหลั่งไหลเข้ามาจับจองห้องพักกับโต๊ะคาสิโนในจำนวนหนึ่งแล้ว ร่างเพรียวเจ้าของใบหน้าสวยสว่างไสวก็เลยดูจะกลายเป็นเป้าสายตาไปในบัดดล เขาเดินตรงเข้าไปหาวินซ์ แม็คแมนที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว

"ชั้นไม่อยากปล่อยเธอไปเลยจริงๆ" วินซ์ แม็คแมนถอนหายใจ เขากล่าวด้วยใบหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีนัก พลางชำเลืองสายตาไปยังชายหนุ่มในชุดสูทที่นั่งไขว่ห้างสบายๆ อยู่ที่โต๊ะรับแขกที่มุมรองรับ "แล้วต่อจากนี้จะทำอะไรต่อไปล่ะ?"

"เอ่อ...ผมคงกลับบ้านที่ Massachusettes ครับ" ใบหน้าสวยอ้ำอึ้งตอบ

"ถ้างานใหม่ไม่ดียังไง ที่นี่ก็ยังต้อนรับเธอเสมอนะ"

"ขอบคุณครับมิสเตอร์แม็คแมน" จอห์นเอื้อมมือไปจับมือของเจ้านายที่กำลังจะเป็นเพียงแค่อดีตเจ้านายของเขาไว้ ก่อนที่วินซ์จะอ้าแขนโอบตัวจอห์นเข้ามากอด ตอนนี้เองที่จอห์นยิ่งมั่นอกมั่นใจในความคิดที่จะออกจากที่นี่ของตัวเอง ร่างเพรียวรับซองเงินเดือนงวดสุดท้ายไว้ หน้าที่ของเขาที่นี่ได้สิ้นสุดลงแล้ว

วินซ์พาจอห์นเดินไปที่โต๊ะรับรองแขกที่แรนดี้นั่งรออยู่แล้ว ทันทีที่ชายหนุ่มเห็นจอห์นก็กระตุกมุมปากยิ้มตามสไตล์ พลางลุกขึ้นจากที่นั่งรับกอดจากจอห์น

"ชั้นไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไง" จอห์นกระซิบ แรนดี้ไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่จูบเบาๆ ที่ขมับของร่างสวย

วินซ์ แม็คแมนโวยวายเรียกเด็กคุมลิฟท์สองสามคนมาช่วยยกกระเป๋าไปให้จอห์น ก่อนจะหันกลับมายิ้มปะเลาะกระชากอารมณ์คุยกับทายาทอภิมหาเศรษฐีหนุ่ม "น่ายินดีแทนจอห์นจริงๆครับที่คุณออร์ตั้นกรุณาขนาดนี้ ทางเราก็ไม่ดึงดันครับ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา ตามใจหนูจอห์นอยู่แล้ว" ถึงตอนนี้จอห์นทำหน้าพะอืดพะอมขึ้นมาทันที "ว่าแต่โอกาสหน้า ทางเราจะได้มีโอกาสรับใช้มิสเตอร์ออร์ตั้นอีกมั้ยครับเนี่ย?"

แรนดี้หัวเราะหึๆลงคอ "ปกติผมก็ไม่ค่อยเที่ยวผู้หญิงอยู่แล้ว เจ้าอดัมสิที่เป็นขาประจำ เอาเป็นว่าไม่แน่แล้วกัน แต่ที่แน่ๆคงไม่เห็นผมซักเดือนนึงแหละ พอดีว่าเดือนหน้าผมติดธุระ" ร่างสูงพูด ก่อนจะส่งสายตาเจ้าชู้ให้จอห์นอีกระรอก "เอาล่ะ เราจะไปกันหรือยังครับจอห์น"

จอห์นเพียงแค่ยิ้มพร้อมกับพยักหน้าน้อยๆ ถึงแม้จะได้ชื่อว่าเป็นผู้ชายขายบริการแต่จอห์นกลับดูมีระดับมากกว่านั้น นั่นเป็นเหตุผลที่ใครต่อใครก็ต่างตกหลุมรักและหลงใหลในเสน่ห์ที่เต็มล้นออกมาจากร่างกายเล็กๆนี้ จอห์นยื่นกุญแจห้องพัก #78054 คืนให้กับวินซ์ แม็คแมน ก่อนจะเดินผ่านประตูเลื่อนอัตโนมัติออกนอกตึกสูงเสียดฟ้าที่เป็นบ้านของเขาเกือบ 2 ปี ที่ด้านนอกฟ้าครึ้มฝน ไม่นานเม็ดฝนฤดูหนาวก็โปรยปรายลงมาพร้อมกับลมหนาวเสียดกระดูก

เย็นวันที่ 1 พฤศจิกายน กับงานใหม่เพื่อการเริ่มต้นชีวิตใหม่

-------------------------------------------------------------------------------------

เด็กส่งกระเป๋าประจำอพาร์ตเม้นท์หรูที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากย่านศูนย์กลางธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอเมริกาอีกแห่งหนึ่ง เข็นรถเข็นที่บรรจุกระเป๋าสัมภาระของจอห์นไว้เต็มนำหน้าไปก่อน จอห์นมองไปรอบๆ สถานที่อันแสนโอ่อ่าที่ให้คนละอารมณ์กับ Scarlet Avenue อย่างตื่นตาตื่นใจ ห้องโถงรองรับระดับห้าดาวของที่นี่ยิ่งใหญ่จนทำให้จอห์นรู้สึกว่าตัวเองหดเหลือตัวนิดเดียว แสงไฟสีนวลที่ทำให้ทั้งพื้นหินอ่อนสีงาช้าง โคมไฟระย้า แม้กระทั่งราวบันไดเปล่งสีทองระยับ พนักงานต้อนรับที่เค้าเตอร์และพนักงานรักษาความปลอดภัยปฏิบัติราวกับเขาเป็นกับเจ้าชายจากเมืองอันไกลพ้นยังไงอย่างงั้น

"บ้านผมอยู่ชั้น 65 คุณอาจจะเบื่อความสูง แต่ผมหวังว่าคุณจะอยู่สบายกว่าที่ Scarlet" แรนดี้จ้องนัยน์ตาช่างฝันของจอห์น เขาอมยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่าย พลางโอบรอบแขนเข้ากับหัวไหล่ขาว จอห์นได้แต่ส่ายหน้า อยากพูดอะไรมากมายแต่กลับพูดไม่ออก ที่นี่สว่างไสวและงดงามต่างจากที่ Scarlet Avenue ซึ่งมีแต่ความอึมครึมโดยสิ้นเชิง

ลิฟท์ที่พาคนทั้งคู่ไปยังชั้น 65 เป็นลิฟท์แก้วสวยงาม เมื่อมองลงมาที่ด้านล่างจะเห็นลานน้ำพุซึ่งกำลังพลุกพล่านไปด้วยกลุ่มคนในชุดสูท ตั้งตรงกับหลังคากระจกใสโปร่งทรงโดมสูงสุดตา ทุกอย่างเป็นสีทองอร่ามแต่ไม่ลืมชีวิตชีวาของต้นไม้ที่มีประดับอยู่ภายใน กำแพงด้านข้างก่อขึ้นด้วยหินสีแดงดูเก่าแก่แบบมีสไตล์ กับภาพวาดสีน้ำมันขนาดมหึมาด้วยฝีมือของจิตรกรระดับโลกหลากหลายท่าน ที่ชั้นลอยของอาคารต่อกับบันไดเลื่อนดาดาษไปด้วยร้านค้าชั้นนำมากมายคอยบริการ แต่ทุกสิ่งทุกอย่างหลังตู้กระจกก็ดูจะราคาสูงชะลูดไปตามกัน

แรนดี้กล่าวขอบคุณ พลางควักกระเป๋าให้ทิปพนักงานคุมลิฟท์ในชุดเครื่องแบบหรูหรา เมื่อลิฟท์พามาส่งถึงชั้น 65 พื้นบนชั้นนี้ปูด้วยพรมนุ่มๆ สไตล์ฝรั่งเศสโบราณ ที่พนักตกแต่งด้วยโคมไฟติดผนังสีแสงจันทร์ ส่องให้ผนังบุสีขาวสะอาดตาดูคล้ายสีเหลืองอ่อนๆ ไปด้วย แรนดี้เดินเคียงข้างมาจอห์น ตามเด็กนำกระเป๋าที่เดินนำไปแล้วหลายก้าว ก่อนจะมาหยุดลงที่หน้าห้องวีไอพี #65V05 แรนดี้ให้ทิปแก่เด็กนำกระเป๋าเป็นการปิดท้ายก่อนที่เขาทั้งสองจะได้อยู่กันตามลำพัง ร่างสูงใช้การ์ดทองรูดที่แผงแม่เหล็กปลดล็อคประตู และทันทีที่ผลักเข้าไป จอห์นก็ถึงกับต้องอ้าปากค้าง

ห้องพักขนาดกว้างขวางโอ่โถงโอบล้อมด้วยบานกระจกใสบานใหญ่ที่สูงตั้งแต่เพดานจนถึงพื้น ทำให้เห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองใหญ่ได้ในมุมสูง ภายในถูกแบ่งเป็นโซนรับแขกสำหรับการพักผ่อน ครัวเล็กๆที่กั้นไว้ด้วยเค้าเตอร์ลายหินอ่อนสีเข้ม มีตู้เย็น เตาไร้ควัน ไมโครเวฟ และเครื่องอำนวยความสะดวกมากมาย โต๊ะกระจกตัวยาวที่ถูกตั้งไว้ ณ มุมรับประทานอาหาร ไม่ขาดบาร์เหล้าประดับไว้ด้วยขวดไวน์ราคาแพงกับแก้วไวน์แขวนเรียงไว้สะท้อนกับแสงไฟวิบวับ กลางห้องโถงมีบันไดวนแขวนฉลุลายรางไม้ดูอ่อนช้อยสีดำมะเมื่อมพาขึ้นไปยังห้องเล็กๆ ด้านบน

ต้นไม้ตกแต่งภายนอกบริเวณลานระเบียงนอกห้องสะบัดไหวไปตามแรงลมที่พัดอยู่ด้านนอกตึกระฟ้า สระว่ายน้ำในร่ม อ่างอาบน้ำร้อนถูกขุดฝังลงไปในพื้นหินเกล็ดสีนุ่มตา นี่คือสิ่งที่จอห์นเห็นเฉพาะในเวลานี้ ร่างบางทิ้งกระเป๋าสะพายลงกับพื้น พลางพึมพำกับตัวเอง "พระเจ้า.........นี่สวรรค์ชัดๆ"

แรนดี้หัวเราะ เขาก้าวเข้าไปแนบชิด โอบรอบเอวบางๆของจอห์นเอาไว้ "หึๆ สวรรค์เหรอ งั้นก็เหมาะกับคุณสิครับ" เขาเอ่ยเบาๆ พลางวางใบหน้าลงบนไหล่ร่างสวย สูดกลิ่นหอมธรรมชาตินั้นที่กกหูและไรผมสีบลอนด์ทอง จอห์นหันใบหน้ามาจูบแรนดี้ที่ริมฝีปากแทนคำขอบคุณ

"ที่ชั้นลอยของที่นี่มีบาร์ ร้านอาหาร แล้วก็ร้านค้าดังๆ อยู่ครบ คิดว่าคุณน่าจะเห็นแล้ว" ร่างสูงที่ดูดีในชุดสูทสีดำกับเสื้อเชิ้ตสีขาวว่าต่อ จอห์นพยักหน้ารับรู้ช้าๆ แต่สายตายังคงมองไปรอบๆ บริเวณห้องอย่างตื่นตาตื่นใจ "...ชั้นบนเหนือเราขึ้นไปมีฟิตเนส สควอช เซาน่า สปา ฟังดูดีใช่มั้ย?"

จอห์นฉีกยิ้มหน้าบาน พลางหันไปกอดแรนดี้เสียแน่น

"แต่...ที่รัก ผมขอโทษที่ต้องย้ำข้อตกลง คุณจะออกจากห้องนี้ไม่ได้เด็ดขาด นอกเสียจากผมจะพาออกไป"

แม้ว่าข้อเสนอนั้นจะทำให้ใบหน้าอันสดใสสลดลง แต่จอห์นก็ไม่เกี่ยงหรืออิดออดขอต่อรองอะไร แรนดี้ยิ้มออกมาอย่างพออกพอใจ ก่อนที่ชายหนุ่มหน้าหล่อจะพาจอห์นขึ้นไปทัวร์ในส่วนของห้องทำงาน ห้องน้ำที่ทั้งหรูหราและกว้างขวางกว่าห้องพักของแคนดิซที่ Scarlet Avenue เสียอีก ต่อด้วยในบริเวณห้องนอนที่อยู่บนชั้นลอยของห้อง ซึ่งต้องเดินขึ้นบันไดวนที่อยู่กลางห้องไปถึงจะพบ

แรนดี้ทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงนอนที่ปูไว้ด้วยผ้าปูเตียงสีขาวสะอาด ก่อนที่จะหยิบปึกเงินหนาปึ้กออกมาจากกระเป๋าสตางค์ โยนไว้ที่หัวเตียง "ข้อตกลงของเราเริ่มแล้วนะ ผมไม่แคร์ว่าก่อนหน้านี้คุณจะเคยมีอะไรกับใครมาบ้าง แต่ตอนนี้คุณเป็นคนของผม...ผมคนเดียว"

จอห์นมองตามเงินก้อนนั้น แล้วเบนเป้าสายตามาหยุดที่ชายหนุ่มรูปหล่อตรงหน้าแทน ร่างสวยที่เผยส่วนเว้าส่วนโค้งใต้เสื้อบาสเก็ตบอลเนื้อบางลูบฝ่ามือนุ่มลงไปตามต้นคอเรื่อยถึงหน้าอกแน่น จอห์นขยับกายเข้ามาใกล้ นั่งลงบนหน้าตักของแรนดี้ ก่อนจะผลักร่างสูงใหญ่นั่นลงให้นอนราบกับพื้นเตียง พลางเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตซึ่งยับย่นยู่ยี้ด้วยฝีมือของจอห์น "แน่นอน รูปหล่อ รับรองว่าจะไม่ทำให้ผิดหวัง"

แรนดี้ลูบต้นขาขาวซึ่งนั่งคร่อมบนตัก เอวโค้ง สะโพกผาย กับก้นงอนๆ นั่นขยับไปตามจังหวะหายใจเร่าราวกับกำลังเต้นรำ ชายหนุ่มยิ้มมุมปากมองจอห์นถอดเสื้อ เข็มขัด และปลดซิปกางเกงของเขาออก ก่อนที่จะถอดเสื้อของตัวเองตาม ภาพทุกช็อตที่เขาเห็นในเวลานี้ดูเนิบช้าราวกับฝัน จอห์นกำลังคลานขึ้นมาบนร่างของเขา ก่อนจะก้มจูบและกัดเบาๆ แลกรสหวานผ่านทางเรียวลิ้นซุกซน มือเรียวสวยซึ่งประดับด้วยเล็บมันวาวสีชมพูอ่อนค่อยๆ ลูบลงตามลำตัวของชายหนุ่ม ทั้งคู่หัวเราะออกมาพร้อมๆ กันเมื่อจอห์นสัมผัสจุดที่ไวต่อความรู้สึกแล้วพบว่ามันกำลังตื่นตัว

หนุ่มหน้าสวยเหยียดกายขึ้น พลางสะบัดศีรษะไปด้านหลัง ก่อนจะเริ่มปลดซิปกางเกงของตนเองออกบ้าง แรนดี้รู้สึกว่าภายในของเขาร้อนผ่าวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน จอห์นสวยเซ็กซี่ แม้จะเพียงได้ยินเสียงหอบหายใจ หรือกระทั่งกลิ่นหอมๆจากร่างกายนี้ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูจะยั่วยวนไปเสียทุกอิริยาบถ หน้าท้องแบนราบที่แอ่นน้อยๆ เผยกล้ามเนื้อหน้าท้องสวยเหมือนกับของผู้หญิงไม่มีผิด เนินอกขาวอวบกับหัวอกสีชมพูธรรมชาติช่างน่ากัดนัก ทันทีที่จอห์นรูดซิบกางเกงลงจนสุด แรนดี้ก็ชันตัวขึ้นประกบจูบหนักหน่วงบนริมฝีปากที่เผยอน้อยๆ ของจอห์น

"ยังจำเซ็กซ์ครั้งแรกในชีวิตคุณได้มั้ย?" เด็กหนุ่มกระซิบถาม พลางถอดกางเกงแบ๊กกี้ของจอห์นออก

"ได้สิ" จอห์นตอบ แรนดี้จูบเรื่อยไปตั้งแต่ข้อมือถึงหัวไหล่มน ความรู้สึกหวามนั่นทำเอาจอห์นครางออกมาอย่างมีความสุข

แรนดี้หัวเราะลงในลำคอ เด็กหนุ่มกดเสียงให้ต่ำลงกระซิบ "ผมจะทำให้คุณรู้สึกเหมือนตอนนั้น" ก่อนจะขบเม้มที่ใบหูที่ในยามนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อ ดวงตาที่เคยเป็นสีเทาอมฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเทาอมเขียวมีเสน่ห์ ดูออดอ้อน เว้าวอน และอ่อนเยาว์ ทว่ากลับดูมีชั้นเชิงเหนือกว่าอย่างประหลาด จนสายตาของจอห์นไม่สามารถละออกไปได้ จอห์นรู้สึกว่าตอนนี้หัวใจของเขากำลังเต้นโครมครามอย่างไม่ได้เคยเป็นมาก่อน เอ...เคยสิ เมื่อตอนอายุ 13 ปี กับเซ็กซ์ครั้งแรกในชีวิต

ใบหน้าหล่อเหลาไซ้ปลายจมูกไปตามปรางแก้มหอมซึ่งระเรื่อด้วยสีแดงของเลือดที่สูบฉีด เรื่อยไปที่ไร้ผมสีบลอนด์ทองชุ่มเหงื่อ แผ่นอกของจอห์นสะท้านสั่นทุกครั้งที่หายใจเข้าออก ยอดอกสีชมพูที่ตอนนี้ดูสีจะเข้มจัดขึ้นยกชันตามสันชาตญาณ มันเรียกร้องขอสัมผัสจากริมฝีปากร้อนและกลลิ้นของอีกฝ่าย เมื่อแรนดี้ก้มลงเลียเบาๆ จอห์นแทบหยุดหายใจ เรียวขาวยาวสวยไร้รอยขีดข่วนกระหวัดรัด ไล้ไปตามลำตัวกำยำของคู่นอนยั่วอารมณ์ นี่เป็นอีกครั้งที่แรนดี้แทบบ้าและควบคุมตัวเองไม่ได้เหมือนกับครั้งแรกที่นอนกับร่างเพรียวนี้ และนั่นคือเหตุผลที่แรนดี้ติดอกติดใจจอห์นนัก

เขาลากเลียปลายลิ้นซนบนริมฝีปากสีเชอรี่ ผ่านลำคอ หว่างอก หน้าท้องจนถึงร่องสะดือบุ๋ม จอห์นกระสันส่ายเร่ากับสัมผัสหวามนั้น

จอห์นลดมือลง แทรกผ่านระหว่างกายของเขากับแรนดี้ มือสวยกอบกุมส่วนนั้นของร่างสูงก่อนจะคลึงเค้นมันอย่างช่ำชองไปตามจังหวะ จากนุ่มนวล ค่อยๆเร็วและหนักหน่วงขึ้น เล่นเอาแรนดี้ซึ่งเอาแต่จ้องจอห์นไม่วางตาถึงกับหายใจขัด ชายหนุ่มรู้สึกถึงร่างกายของตนเองกำลังต่อสู้กับบางสิ่งที่อัดแน่นอยู่ภายในรอคอยการปลดปล่อยอย่างเต็มที่ ทว่าเขาจะไม่ยอมปล่อยให้มันจบลงแค่นี้แน่

มือใหญ่คว้าไหล่บางทั้งสองข้างพลางกดน้ำหนักลง จอห์นไม่ได้ขัดขืนพลิกตัวอยู่ในท่าคุกเข่า คว้ำหน้าลงแต่โดยดี ที่แขน ขา หัวไหล่ ซอกคอขาว หน้าอก แผ่นหลังเนียน ทุกสรรพางกายงามงดนั่นเลอะไปด้วยรอยจูบช้ำสีแดงสดอมม่วง เขาจิกปลายเล็บทั้งสองมือที่ท้าวตัวอยู่ลงบนพื้นเตียงนุ่ม พลางครางพร่ำเพ้อเจ้อไปเรื่อยเปื่อย จวบจนในจังหวะหนึ่งดวงตาสีฟ้าสดเบิกกว้าง พลันน้ำตาเอ่อคลอไหวระริก จอห์นกรีดร้องเมื่อแรนดี้ฝังร่างลงไปในกายเขา จังหวะหนักหน่วงถูกบรรเลงไปตามถ่วงทำนองที่สรรสร้าง คนทั้งสองกำลังหลงใหล คลั่งใคล้ และตกเป็นทาสของมัน

อุณหภูมิในร่างกายในยามนี้สามารถดันปรอทแตกได้โดยง่าย คิ้วสีอ่อนของจอห์นขมวดมุ่นทว่ารอยยิ้มยังไม่เลือนหายไปจากใบหน้างามนั่น แรนดี้ไม่ผ่อนปรนแม้ว่าร่างเบื้องใต้จะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเพียงใด ส่วนจอห์นแม้ว่าแผดเสียงออกมาด้วยความทรมาน ทว่าความสุขสมที่ได้รับตามมาก็ทำให้เขาไม่ขอร้องให้แรนดี้หยุดสิ่งที่เขากำลังทำลง บางอย่างภายในคนทั้งสองกำลังเกร็งเครียด จนในที่สุดจอห์นก็ปล่อยออกมา ตามด้วยแรนดี้ที่หลั่งในร่างจอห์นได้สำเร็จ ก่อนที่ทั้งสองจะล้มตัวนอนเคียงข้าง พลางหัวเราะเคล้าเสียงหอบสนั่นไปพร้อมกัน

"แฟนเก่าคุณเป็นผู้หญิงยังไงกันน้า... ยังคิดถึงเธออยู่หรือเปล่า?" แรนดี้นิ่งไปครู่ใหญ่ ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา จอห์นที่นอนตะแคงข้างหันหลังให้กับแรนดี้จึงอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง "...ที่รัก ชั้นขอโทษ......คุณจะไม่ตอบก็ได้" จอห์นยกมือขึ้นไล้ข้างแก้มของเด็กหนุ่มที่นอนทำหน้าไม่สื่ออารมณ์ใดๆ

"ผมเสียใจมากที่เธอทิ้งผม" แรนดี้เอ่ยขึ้นในที่สุด "ผมโกรธมาก ผิดหวังมาก ไม่เข้าใจมากๆ ไม่รู้ทำไม..."

"โอ๋..." จอห์นโน้มศีรษะแรนดี้เข้ามาแนบหน้าอกเขาราวกับกำลังปลอบเด็กเล็กๆ ที่กำลังร้องไห้ "ชั้นเข้าใจว่าคุณคงรู้สึกแย่มาก ถ้าคุณยังรักเธออยู่" จอห์นจูบเด็กหนุ่มที่หว่างคิ้ว เรื่อยไปจนถึงบนเส้นผมสีเข้มที่กำลังชื้นเหงื่อ

แรนดี้กอดจอห์นไว้หลวมๆ ร่างสูงหัวเราะลงคอ พลางมือซนนั่นก็ไม่วายลูบสะโพกจอห์นเล่นอย่างสบายอารมณ์ "ผมเหรอจะยังรักเธออยู่? วันนั้นเธอทำผมเครียดแทบบ้า เธอขอให้เราเป็นเพื่อนกัน แต่ตอนนี้เรามองหน้ากันไม่ติด"

"อืม แต่ชั้นช่วยคุณได้น้า" จอห์นวนมือบนแผ่นอกแข็งแรง เรียกเสียงหัวเราะใสๆ จากแรนดี้ได้ไม่น้อย

"คุณช่วยผมได้มาก คนสวย คุณบอกผมว่าหล่อนจะต้องเสียใจที่ทิ้งผม นั่นคือเหตุผลนึงที่ผมถูกใจคุณ คุณทั้งสวย เซ็กซี่ ช่างเอาใจ แล้วอีกอย่าง...คุณทำให้ในหัวผมมีแต่ภาพคุณเวลาที่เราอยู่บนเตียงด้วยกัน จอห์น คุณน่าจะรู้ว่างานของผมทั้งเครียดทั้งหนักมาก ซึ่งผมก็อยากจะลืมเรื่องงานแล้วก็ผ่อนคลายให้มากๆ เมื่อได้กลับบ้าน... คุณเข้าใจผมใช่มั้ยครับ?"

"เข้าใจ ชั้นเข้าใจคุณ" จอห์นลอยหน้าลอยตาตอบไปตามนิสัย เพราะดูจะกลายเป็นเรื่องเคยชินเสียแล้วที่ไม่ว่าใครจะว่าอย่างไร จอห์นก็จะเออออห่อหมกไปตามเพื่อให้แขกทุกคนพอใจในตัวเขา แล้วแผนนั้นก็ใช้ได้ผลแทนการเอาน้ำเย็นราดหนุ่มอารมณ์ร้อนอย่างแรนดี้จริงๆ

"ดีมาก ทำตัวน่ารักแบบนี้ แล้วคุณจะได้ทุกอย่างที่คุณอยากได้ แค่บอกผมเท่านั้น" แรนดี้ว่าพลางชี้มือบอกที่เก็บบุหรี่ จอห์นก็รีบเอื้อมมือไปจัดมาพร้อมกับจุดไฟให้เสร็จสรรพตามคำสั่ง หนุ่มหล่อคนนี้มักจะสูบบุหรี่หลังมีเซ็กซ์ และคงจะเป็นทุกเวลาที่เครียดด้วย จอห์นจดจำพฤติกรรมนี้ลงในสมองอันเฉียบแหลมทันที เขาไม่ได้ตอบอะไรให้น่ารำคาญ ยังคงทำหน้าที่ผู้ฟังที่ดีให้กับแรนดี้ต่อไป "ผมถามคุณว่ายังจำเซ็กซ์ครั้งแรกในชีวิตได้มั้ย? คุณตอบว่าจำได้ ตอนนี้ผมอยากรู้จังว่าใครคือหนุ่มผู้โชคดีคนนั้น"

จอห์นถึงกับยิ้มค้าง เมื่อแรนดี้เหลือบตาขึ้นจ้องหน้าขอคำตอบ ใบหน้าสวยทำหน้าระลึกความหลัง ก่อนจะตอบออกไปอย่างเสียไม่ได้ "...สตีฟ..." เขากล่าว พลางกัดริมฝีปากสีเชอรี่ของตัวเอง "เค้าเป็นพี่ชายแท้ๆของชั้นเอง"

"พระเจ้า..." แรนดี้ถึงกับอุทานเมื่อได้ยินเรื่องราว incest สุดร้อนแรงจากปากจอห์น "แต่ก็อย่างว่า...ถ้าผมเป็นพี่ชายคุณก็คงอดใจไม่ไหว เสียดายจังนะ ผมไม่ได้เป็นครั้งแรกของคุณ"

"แต่คุณต้องติดหนึ่งใน 5 สุดยอดเซ็กซ์ที่ชั้นเคยมี รูปหล่อ" จอห์นก้มหน้าลงจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากของแรนดี้ที่ในยามนี้ติดกลิ่นบุหรี่ ผสมกันมั่วกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง ชายหนุ่มยกบุหรี่ขึ้นอัดควันเข้าปากทีเดียวเกือบหมดมวน ก่อนจะชันตัวขยับไปที่หัวเตียง แล้วคว้ากระเป๋าเงินออกมา ปึกเงินอีกหนึ่งปึกนอกเหนือจากที่วางรออยู่แล้วที่หัวเตียงถูกวางบนร่างกายขาวๆ สุดเซ็กซี่ของจอห์น

"และนี่...ทิปงวดแรกของคุณ"

จอห์นไม่แน่ใจว่าเงินงวดแรกที่เขาได้จากการเริ่มงานใหม่ในวันที่ 1 นี้มียอดรวมเบ็ดเสร็จเท่าไหร่ ทว่าจากการคำนวณด้วยสายตาอันเฉียบคมแม่นยำซึ่งการันตีด้วยประสบการณ์การทำงานเกือบ 2 ปีของจอห์นแล้ว เขาแน่ใจว่ามันมากกว่าสองหมื่นเหรียญอย่างแน่นอน

.
.
.

วันที่ 1 พฤศจิกายน
เวลา 19 นาฬิกา 46 นาที

... 25,000 เหรียญสหรัฐ

To be Continued...