Milked Coffee

[ Chapter II ]

Randy Keith Orton X John Felix Anthony Cena
AU Fiction by Tongkun

-----------------------------------------------------------------

Espresso สีเข้มกลิ่นหอมฉุย ควันของมันลอยกรุ่น คลอกับเพลงคลาสสิคที่เปิดเบาๆกล่อมอารมณ์ผู้คน ถึงแม้จะเป็นเวลาเลิกงาน แต่ Randy ก็ไม่ได้สนใจจะดื่มเหล้าเหมือนอย่างที่คนอื่นๆนิยม เรียกได้ว่าเวลาไหนก็ขอเพียงกาแฟซักแก้ว. John ก็เช่นกัน จะให้อ่านหนังสือจนหัวบานขนาดไหน อย่างน้อยแค่นมซักแก้วก็ยังดี

ทั้งสองนั่งคุยกันอยู่ในหลืบมุมของร้าน มุมที่ถ้าไม่สังเกตดีๆก็อาจจะมองไม่เห็นด้วยซ้ำไป บนใบหน้าของเขาทั้งสอง ประดับไว้ด้วยรอยยิ้มไม่ขาด ตอนนี้ถ้าหากก้มลงมองนาฬิกาก็คงต้องตกใจเป็นแน่ เพราะการที่คนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนจะเจอกันถึง 3 ครั้งภายในวันเดียว และได้ลองเริ่มต้นนั่งคุยกันด้วยประโยคคำถามเพียงหนึ่งหรือสอง จะสามารถพูดคุยกันมานานได้ราวชั่วโมงกว่าแล้ว

“ ชั้นมาฟิตเนตที่นี่ ชั้นชอบออกกำลังกาย อืม...เรียกง่ายๆว่าชอบอยู่กับตัวเองมากกว่ามั้ง ” John กล่าวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ สรรพนามที่ใช้แทนตัวเปลี่ยนไปแล้ว และก็ไม่ได้ใส่หูฟังติดหนึบอยู่กับหูเหมือนที่มักทำอีก

Randy ยิ้มพูด ชายหนุ่มยิ้มตลอดเวลาเมื่ออยู่กับ John ไม่รู้ว่าเพราะอะไร...หลายๆอย่างในตัว John ถึงทำให้เขารู้สึกชอบมากขนาดนี้ ทั้งๆที่เพิ่งคุยกันเป็นครั้งแรก

ทั้งๆที่...ไม่เคยพบกันมาก่อน

“ ไม่หรอก ดีออกนะ ใช้เวลาอยู่กับตัวเองเนี่ย...ตอนชั้นอายุเท่านายชั้นยังไม่เคยทำอะไรอย่างนี้เลย นึกแล้วก็เสียดายแฮะ ”

“ ห๊ะ ! นี่นายอายุเท่าไหร่กันแน่เนี่ย Randy? ดูแล้วนายน่าจะเด็กกว่าชั้นซะอีกนะ ” John ชะงักก่อนจะอุทานอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง นั่นทำให้ Randy ถึงกับยกมือขึ้นเกาศีรษะแกรกๆ

“ ชั้นเหรอ...24 ปีนี้แหละ อะไรทำให้นายคิดว่าชั้นเด็กกว่านายล่ะ? ก็นายยังเรียนอยู่ไม่ใช่เหรอ? ”

“ ลักษณะท่าทางของนายดูก็รู้ว่าเด็กที่มีความเป็นผู้ใหญ่แค่นั้นเอง หึๆ ส่วนชั้นน่ะนะ... ” John ยิ้มมุมปาก หัวเราะในลำคอ “ ชั้นมันนักศึกษาปริญญาเอกแล้ว ! ปีนี้ก็ปาเข้าไป 2 7 ขาดตัวไม่มั่วนิ่ม ”

“ ........ร..เหรอ??.............................. ” คำตอบของ John ไม่ได้ทำให้ Randy คลายความสงสัยได้แม้แต่น้อย แถมยังทำให้งงหนักเข้าไปอีก ร่างสูงขมวดคิ้วมุ่น “ ต..แต่นายดูเด็กกว่านั้นจริงๆนี่ ”

“ สายตาเด็กมองผู้ใหญ่ที่โตกว่าไม่ทะลุปรุโปร่งหรอกนะ เพราะเด็กน่ะ...จะมองเฉพาะสิ่งที่เห็นแล้วตีความโดยใช้อารมณ์ของตัวเองเป็นหลักเท่านั้นแหละ Randy. ถ้าให้ชั้นเดานะ...ตอนที่นายมองชั้น นายคงกำลังคิดว่าตัวเองแก่และเหนื่อยกับชีวิตแหงๆเลย ”

คำพูดของ John ทำให้ Randy หัวเราะ เขาไม่รู้ตัวว่าตอนที่มอง John ครั้งแรกนั้นเขากำลังรู้สึกอย่างไร รู้แต่ว่า...มอง John แล้วสัมผัสได้ถึงความสดใส ร่าเริง สนุกสนาน......อย่างที่ Randy ไม่เคยมีมานานมากแล้ว

“ นายนี่เก่งจังเลยนะ ”

“ ...อ..เอ๋?? ชั้นเหรอ?? ”

“ ใช่ ชั้นล่ะชอบนายจัง นายเรียนปริญญาเอก...สาขาไหนเหรอ? ” Randy ถามอย่างตื่นเต้น ในตอนนี้เป็นครั้งแรกที่ John สังเกตเห็นแววตาของเด็กในตาของ Randy เป็นแววตาที่แวววาวและสดใส.......ลึกๆลงไปในตาสีเทาเข้มนั้น

“Body Physiology. บอกแล้วว่าชั้นชอบออกกำลังกาย ชั้นก็เลยเลือกเรียนอย่างที่ชั้นชอบ... แต่ก็ได้แค่เรียนไปเรื่อยๆนั่นแหละ ชั้นว่านายดีกว่านะ เรียนจบก็มีงานดีๆทำ อายุก็ยังน้อย ยังแสวงหาความก้าวหน้าได้อีกนาน ”

John พูดตามที่คิด แล้วก้มหน้าลง Short Note ลงในหนังสือ เขาไม่ได้สังเกตเลยว่ารอยยิ้มของ Randy ดูหมองลง...... John คงไม่รู้ว่าถ้า Randy ได้เลือกทางเดินให้กับตัวเองอย่างเต็มที่แล้ว เขาก็คงเลือกจะเรียนในสิ่งที่ชอบให้ลึกๆอย่างที่ John ทำอยู่ตอนนี้

“ ว่าแต่ว่า...นายทำงานอะไรเหรอ? ทำไมเลิกงานเร็วจัง? ”

“ เป็นผู้จัดการอยู่บริษัทนี้นี่แหละ ที่สำคัญตอนนี้ก็ยังไม่เลิกงานด้วย ”

“ ผู้จัดการของที่นี่ !! ว๊าววววววว เจ๋งสุดยอดไปเลย !” John ร้องพลางวางปากกาลงในทันที นั่นทำให้ Randy หัวเราะ. John เหมือนดูเด็กๆเลยในสายตาของ Randy นี่ถ้าไม่เคยได้พูดคุยหรือรู้จักกันคงจะไม่มีวันเชื่อเลยว่า John อายุมากกว่าถึง 3 ปี... เพราะถึงแม้กริยาท่าทางจะเป็นเด็ก แต่ความคิดความอ่านนั้นไม่ใช่เด็กเลยจริงๆ

“ ถ้าอย่างนั้น... ชั้นเป็นเพื่อนนายจะไม่ได้ส่วนลดหรือสิทธิพิเศษเข้าฟิตเนตฟรีบ้างเหรอ ฮ่ะๆๆ ” ริมฝีปากสีชมพูสดดูสุขภาพดีคลี่ยิ้มเปิดเผยและจริงใจ John หัวเราะสนุก นึกตลกตัวเองเหมือนกันที่นั่งคุยกับคนใหญ่คนโตของสถานที่แห่งนี้มาตั้งนานสองนานโดยไม่รู้ตัว

Randy นิ่งไปโดยไม่ได้ตอบอะไร เขาเอาแต่ยิ้มแล้วมอง John เท่านั้น กาแฟในถ้วยที่เคยมีควันฉุยแทบจะเย็นชืดลงไปทั้งๆที่ยังถูกดื่มไปได้ไม่ถึงครึ่งแก้ว ~ อยู่กับ John แล้วคงไม่ต้องพึ่งคาเฟอีนเลยสินะ ~ Randy คิดขำๆ มันจริงอย่างที่เขาคิดทุกอย่าง...การที่ได้พบ John ในวันนี้ มันทำให้วันเริ่มงานวันแรกที่แสนเคร่งเครียด กลับกลายเป็นวันที่เขาได้หัวเราะมากที่สุดเท่าที่เคยมีมา

“ นายกับชั้นเป็นเพื่อนกันแล้วใช่มั้ย? ”

“ อ..เอ๋? ” John ทำตาโตกับประโยคที่หลุดออกมาจากปากเพื่อนใหม่ ซึ่งนั่งนิ่งอมพะนำอยู่นานแล้ว “ ก็ใช่น่ะสิ...หรือนายไม่คิดอย่างนั้น? ”

“ เป็นเพื่อนกันแล้วเหรอ.........ฮ่า ~~ ดีจังเลยน้า ”

ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างมีความสุข ก่อนจะเอนหลังที่ยืดตรงเผ็งอยู่ตลอดเวลาพิงพนัก ท่าทางของ Randy ที่ John เห็นในขณะนี้ดูผ่อนคลายลงมาก...มากกว่าเมื่อเช้าที่เคยเจอ เน็คไทน์ที่ถูกรูดขึ้นจนตึงเปรี๊ยะถูกคลายให้หลวมลง แม้เพียงเล็กน้อยแต่ก็ทำให้ความรู้สึกเครียดบางอย่างจางหายไป แม้เสื้อสูทสีเข้มนี้จะยังทำให้การพูดคุยดูเป็นทางการไปหน่อยก็เหอะ

ไม่แน่ความเครียดที่สัมผัสได้นั้น มันอาจจะไม่ได้มาจากกริยาท่าทาง หรือมาดของ Randy หรอก แต่มันอาจจะออกมาจากส่วนลึกในความรู้สึกของ Randy ก็เป็นได้.........

“…RRRRRRRRRR…”

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นในความเงียบที่มักจะก่อตัวขึ้นเป็นระยะ Randy คว้าโทรศัพท์ออกมาจากในเสื้อสูทแล้วก้มลงดูเบอร์ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตายิ้มให้ John เป็นการขออนุญาตอยู่นัยๆ. John เพียงยิ้มให้แล้วก้มลงอ่านหนังสือของเขาต่อไป

“ ครับพ่อ? ............ผมอยู่แถวๆชั้น 3 ครับ.......ครับ ใช่ครับ Coffee Shop ...... ห..หา? จะกลับแล้วเหรอครับ...........อ๋อ เปล่าครับ ผมไม่ได้เบื่อเลย............เอ๋? อ่า...อย่างนั้นก็ได้ครับ งั้นเจอกันที่รถเลยแล้วกันนะครับ...... ครับพ่อ......ครับ...............แล้วเจอกันครับ ”

“ ต้องไปแล้วเหรอ? ” John ถาม เมื่อเงยหน้าขึ้นเจอะกับสายตาเศร้าๆของ Randy . John ก็ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน เหมือนกับกำลังยิ้มให้เด็กเล็กๆ คนหนึ่งที่กำลังเพลิดเพลินกับการเล่นสนุก แต่เวลาเหล่านั้นก็หมดลงเสียแล้ว

John เห็น Randy พยักหน้าช้าๆ หมดอาลัยตายอยากแทนคำตอบว่า ‘ ใช่ ต้องไปแล้ว ' ก็ทำให้ต้องแอบหัวเราะอยู่ในใจ “ เฮ้ ! อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ นายไม่อยากกลับบ้านหรือยังไง? ”

“ เปล่า......ชั้นแค่ยังอยากคุยกับนายต่อซักหน่อย ”

“ ทำอย่างกับจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วอย่างนั้นน่ะ ชั้นเองก็จะกลับแล้ว ให้ชั้นเดินไปเป็นเพื่อนก็ได้นะ ขอร้องเหอะ...อย่าทำหน้าอย่างนั้น มันเหมือนชั้นมีส่วนผิดยังไงไม่รู้แฮะ ”

“ ตอนนี้หน้าชั้นแย่มากเลยเหรอ? ”

“ บูดใช้ได้เลยล่ะ ฮ่ะๆๆ ” John เก็บสัมภาระใส่กระเป๋า เมื่อเริ่มรู้สึกว่าเวลามันล่วงเลยมามากจนไม่ควรจะฝืนคำว่า งานเลี้ยงไม่มีวันเลิกรา

“ แล้วถ้าชั้นไม่ได้เจอนายอีกล่ะ? ” Randy ลุกขึ้นจากเก้าอี้พลางขยับเน็คไทน์ขึ้นให้เรียบร้อย ก่อนจะช่วย John ถือหนังสือเล่มหนาเตอะสองสามเล่มนั้นไว้

“ วันนี้เจอกันสามครั้ง นายยังไม่เชื่อเรื่องนั้นอีกเหรอ? ” John กระตุกยิ้ม เขาหยุดมองหน้า Randy นิ่งๆซักพัก “ นายจดเบอร์โทรศัพท์ชั้นไว้ก็แล้วกัน ถ้านั่นจะช่วยให้นายมั่นใจ ”

หมายเลขโทรศัพท์ถูกบันทึกลงในหน่วยความจำของโทรศัพท์ทั้งสอง......... มันก็แค่เบอร์โทรศัพท์ที่ทั้งคู่จงใจใส่ดอกจันไว้หน้าชื่อของกันและกันเท่านั้น

ภายนอกอาคารหรูสูงระฟ้า แผ่นฟ้ามืดดำในเมืองใหญ่ถูกฉายด้วยแสงไฟยามราตรี ข้างบนนั้นไม่เคยมองเห็นดวงดาว ไม่เคยเห็นแสงระยิบระยับงดงามนั้นเลย. Randy เงยหน้าขึ้นมองออกไปสุดตา ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่าบนฟ้านั้นมีดาวอยู่ถึงแม้จะไม่เห็นมันเลยแม้ดวงเดียว ดวงดาวเหล่านั้นคาดผ่านแผ่นน้ำสีดำทะมึนให้สว่างไสว... มันฉายลงในหัวใจของเขา

รอยยิ้มสดใส สว่างไสวคล้ายแสงดาวที่ฉายท้องฟ้ามืดมิด... แสงนั้นฉายลงในหัวใจแล้ว

.

.

.

John กอดหนังสือเล่มยักษ์ไว้กับอก พลางก้มมองเท้าของตนที่ขยับกดน้ำหนักลงที่ปลายเท้าที ส้นเท้าที... ดวงตากลมใสสีฟ้าอ่อนดูหมองลงแถมล่องลอย วันนี้ John ไม่ได้ฟังเพลงจาก Walkman เหมือนอย่างเคย แค่ใส่หูฟังไว้เฉยๆ

ไม่รู้ตัวว่าทำไมถึงต้องทำเช่นนี้ เขาเองยังไม่รู้... คงกลัวล่ะมั้งว่าถ้า ‘ ใคร ' มาทักจะไม่ได้ยินเสียงคนทัก

เช้านี้ที่ร้านของลุง Barley อากาศครึ้มๆด้านนอกทำให้ภายในร้านมีลูกค้าอยู่หนาตากว่าทุกวัน แต่ไม่ว่าจะมองหาจนทั่วร้านยังไง...ก็ไม่พบ Randy . John หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากำไว้ในมือ ครุ่นคิดอยู่นาน แต่สุดท้ายก็ตัดใจออกมาจากร้านหลังจากดื่มนมสดหนึ่งแก้วกับขนมปังเนย โดยที่ไม่ได้ติดต่อคนคนนั้น

เบื้องหน้านั้น รถยนต์แล่นผ่านไปด้วยความเร็วบนถนนสีเทาเข้มคล้ายควันหนา ที่ทางข้ามถนนที่เดิมนี้มีผู้คนไม่ค่อยพลุกพล่าน แต่นั่นก็กลับทำให้ท้องถนนแน่นขนัดไปด้วยรถยนต์ คงเพราะท้องฟ้าครึ้มฝนนั่นสินะ คนจึงเลือกที่จะใช้รถส่วนตัวแทนการเปียกฝน

John นึกแล้วก็อดหัวเราะในใจไม่ได้ เสียงเครื่องยนต์รถช่างน่ารำคาญเสียจริง ก็ไอ้เสียงนี้นี่แหละที่ทำให้เขาต้องใส่หูฟังไว้กับหูตลอดเวลา ก็คนบนรถมันไม่ได้ยินเสียงรถ ไม่ได้สูดกลิ่นควันจากรถมันน่ะสิ มันถึงมองว่าคนติด Walkman แปลกอย่างนั้นอย่างนี้... และ John เองก็เป็นหนึ่งในผู้ต่อต้านมลพิษทางเสียงอย่างสุดตัว ทั้งเสียงรถ ทั้งเสียงนกเสียงกา สู้ฟังเพลงมันซะยังจะดีกว่า !

“ ชั้นชักจะทนคุณไม่ไหวแล้วนะ !! จะต้องหมั้นกันให้นานซักสิบปีก่อน คุณถึงค่อยคิดขอชั้นแต่งงานงั้นสิ ทุเรศที่สุด ”

“Maria! ผมยังมีงานต้องรับผิดชอบนะ คุณช่วยมีเหตุผลหน่อยได้มั้ย? ”

เอาแล้วมั้ยเล่า... John แค่นึกกับตัวเองยังไม่ทันไร ก็ต้องถอนหายใจออกมาหนักๆกับเสียงเอะอะไม่ใกล้ไม่ไกลนั่น

“ บ้ารึไงวะ ! มายืนทะเลาะกันตรงทางม้าลาย ให้ประชาชีเค้ารู้กันให้หมดเลยสิไอ้เรื่องผัวๆเมียๆเนี่ย ประสาท !” เขาขมุบขมับปากบ่นเงียบๆกับตัวเอง พลางกดน้ำหนักลงที่ปลายเท้าแรงๆแล้วขยี้ๆอย่างหงุดหงิด

“ เฮอะ ! เหตุผล? ไหนล่ะเหตุผล?? ก่อนคุณอยากได้เหตุผลจากชั้น ชั้นขอเหตุผลจากคุณก่อนเถอะค่ะ !!”

“ ด..เดี๋ยว ! Maria นี่ ! เรายังคุยกันไม่จบนะ ”

“ มันจะจบแน่...ถ้าชั้นถอนหมั้นคุณ Randy!!!”

เสียงที่แผดตะหวาดอย่างฉุนเฉียวจนดังลั่นไปทั่ว เป็นชื่อของคนที่คล้ายว่าจะรู้จัก ทำให้ John ที่ไม่ค่อยจะชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านนักอดหันไปมองไม่ได้

หญิงสาวผมเป็นลอนยาวสีบลอนด์และนัยน์ตากลมสีฟ้า สวมสูทวัยทำงานและกระโปรงสั้นเต่อ ออกแรงผลักชายหนุ่มร่างสูงสุดแรงจนเขาถึงกับเซไปหลายก้าว ก่อนที่เขาจะทรงตัวได้แล้วฉุดแขนเธอเอาไว้

John แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าคนที่เขายืนด่าว่า ‘ ประสาท ' อยู่นั้น คือเพื่อนใหม่ที่เพิ่งได้พบกันเมื่อวานของเขานั่นเอง แต่มันก็เป็นไปแล้ว ชายหนุ่มร่างสูงผิวไม่ขาวในชุดสูทที่สาวเจ้าเรียกว่า ‘Randy' คือ Randy จริงๆ

“Maria ผมขอร้องเถอะ ขอเวลาผมอีกหน่อย ”

“ แล้วทีชั้นขอร้องคุณ คุณเคยเห็นใจชั้นบ้างมั้ย !?! คุณมันก็บ้าเรียน บ้างานมาแต่ไหนแต่ไร นี่ถ้าชั้นไม่รอคุณอยู่ ชั้นคงได้แต่งงานมีลูกไปแล้วล่ะ !” หญิงสาวสบถ

หล่อนคงโกรธมากๆจริงๆล่ะนะ ไม่อย่างนั้นคงไม่มาบันดาลโทสะในที่สาธารณะแบบนี้ ทั้งที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับ Randy และ...คงจะเป็นแฟนสาว แต่ John ก็ไม่ได้มีความคิดว่าควรยื่นมือเข้าไปไกล่เกลี่ย เขาแค่ยืนมองอยู่เงียบๆห่างๆ ไม่แม้แต่จะทำให้ Randy รู้ว่าเขายืนอยู่ตรงนี้

ด้วยคงเพราะ John เอาแต่จ้องจน Randy รู้สึก นั่นทำให้สายตาที่ควรจะจับอยู่ที่คู่สนทนาเพียงคนเดียวของร่างสูงในชุดสูทสีดำ เหลือบมาจนสบกับสายตาของ John จนได้... สะดุดตาแม้ว่าจะไม่ได้ยืนอยู่บริเวณนั้นเพียงคนเดียว

“John…” Randy พึมพำกับตัวเอง ในจังหวะเดียวกับสัญญาณไฟเขียวรูปคนเดินถนนนั้นปรากฏ John เบือนหน้ากลับไปมองข้างหน้าแล้วออกเดิน ประจวบกับ Maria ก็สะบัดมือหลุดออกอย่างไร้เยื่อใย แล้วเดินหนีไปอีกทางตรงข้ามกับทางข้ามถนน

ในมุมมองของ Randy ภาพในตอนนี้คล้ายกับภาพ Slow-Motion ในภาพยนตร์ชีวิตสีขาวดำ เม็ดฝนหยดลงมาตกที่โหนกแก้มซ้ายจนทำให้ต้องขยิบตาตามสัญชาตญาณ ขณะที่ Randy เลือกไม่ถูกว่าจะตามใครดี??

ทำไมถึงได้ลังเล...ในเมื่อความถูกต้องมันบอกว่าต้องตาม Maria ไปอยู่แล้ว ถึงอย่างนั้น...เงาสะท้อนในดวงตาสีเขียวอมเทาของเขาก็ยังปรากฏเป็นเพียงภาพแผ่นหลังของ John เท่านั้นเอง

มันเกิดอะไรขึ้น??

...............กับหัวใจดวงนี้

และ Randy เลือกที่จะวิ่งตาม John ไป

“John! รอก่อน !” Randy เรียกและวิ่งตาม เขายิ้มแก้มปริเมื่ออีกฝ่ายหันกลับมาและชะลอฝีเท้าลง

“ ไง? Randy” John ยิ้มให้เหมือนเคย แต่ก็ยังไม่หยุดเดินจนกว่าจะหาที่ร่มหลบฝนได้ก่อน

Randy วิ่งตามมาจนถึงตัว John และทั้งคู่หาที่หลบฝนที่เริ่มจะตกกระจายไปทั่วยิ่งขึ้น แม้จะไม่แรงนักหนาแต่ก็ทำเอาหนาวใช่เล่น. John ยกหนังสือเล่มหนาหนักอึ้งบังศีรษะไว้ ก่อนจะส่งกระเป๋าสะพายของตนที่ทั้งใหญ่ แต่เบากว่าหนังสือให้ Randy

“ คือ......เรื่องเมื่อกี้มัน.............. ” ชายหนุ่มอ้ำอึ้งอย่างไร้เหตุผลต่อหน้า John ทำอย่างกับกลัวว่า John จะโกรธในเรื่องของเขากับแฟนสาว ทั้งที่ไม่มีความจำเป็นเลยที่ John จะต้องโกรธ

เมื่อหาที่กำบังให้พ้นจากสายฝนเย็นๆแล้ว John ก็รับกระเป๋ากลับมาสะพายไว้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสู้สายตา Randy สักที. John ไม่ได้โกรธแถมยังยิ้มให้ เพราะไม่มีเหตุผลที่เขาจะต้องโกรธ...ไม่มีเลย?

“ ถ้าจะถามว่าชั้นเห็นเหตุการณ์หรือเปล่า อันนี้ก็ต้องขอโทษด้วยนะ ชั้นไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังเรื่องของนายกับแฟน แต่เสียงมันดังซะจนมาเข้าหูชั้นเอง ” หนุ่มผิวขาวสะอาดสะอ้านตบไหล่ Randy เบาๆ แล้วมอบยิ้มให้อีกครั้ง ยิ้มที่ทำให้ Randy ชอบคนคนนี้เสียเหลือเกิน “ อย่าคิดมากน่า หล่อนคงงอนนายไปอย่างนั้นเองแหละ ชั้นต้องไปเรียนแล้ว ! ไว้เราค่อยคุยกันนะ ”

จู่ๆ John ก็พลุนพลันจะไปเสียดื้อๆ ทั้งๆที่ Randy ยังคงรู้สึกไม่สบายใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น “ นายไม่โกรธชั้นเหรอ? ”

“ ไม่มีเหตุผลที่ชั้นจะต้องโกรธนายนี่ ! ไปล่ะนะ !”

“ เดี๋ยว John! ชั้นโทรไปหานายได้มั้ย? ” Randy ถามพลางทำท่าโทรศัพท์ ดูเผินๆแล้วเหมือนเด็กหนุ่มกำลังจะขอเบอร์สาวไม่มีผิดเพี้ยน

“ ได้สิ ไม่งั้นชั้นจะให้เบอร์นายไว้ทำเกลืออะไรจริงมั้ย? ขอแค่โทรมาให้ถูกเวลาก็พอ ดึกๆค่อยโทรละกันนะเพื่อน ! ไปล่ะ สายโด่งแล้ว ” John ยกกระเป๋าขึ้นเทินบนศีรษะที่สวมเพียงหมวกเปิดประทุนสีดำไว้ เผยให้เห็นเส้นผมสั้นแต่ไม่ถึงกับสั้นเฮี่ยนสีน้ำตาลอ่อน ก่อนจะวิ่งเลาะไปตามทางที่มีกันสาดหน้าร้านต่างๆในย่านดาวน์ทาวน์

Randy ถอนหายใจออกมาอย่างระเห็จระเหี่ยใจ ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกว่า ไม่ควรจะให้ John รู้เรื่องของเขากับ Maria ทั้งที่มันก็อย่างที่ John พูดไว้ไม่มีผิดว่า ‘ ไม่มีเหตุผลที่ชั้นจะต้องโกรธนาย '

.

.

.

นี่คงเป็นอีกวันแล้วที่ Randy และ John พบกันโดยบังเอิญ. Randy รู้สึกว่าเขาอยากจะเล่าทุกอย่างที่ติดค้างในใจให้กับ John ฟัง เขาคิดว่า John จะเข้าใจและรับฟังเขา แม้จะเคยนั่งคุยกันจริงจังเพียงครั้งเดียว

แต่เรื่องทั้งหมดที่ว่านั่น จะไม่ใช่เรื่องของ Maria อย่างแน่นอน

Randy นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในห้องมืดที่เปิดไว้เพียงโคมไฟสีเหลืองนวล บ้านหลังใหญ่อันโอ่อ่าถูกดับไฟลงแล้วแทบจะทั้งหมด เหลือเพียงห้องนอนส่วนตัวของคุณหนูคนเดียวของบ้านที่ยังคงเปิดเอาไว้สลัวๆ แม้บนโต๊ะจะมีแฟ้มประวัติ และกราฟอ้างอิงต่างๆกองอยู่เต็ม แต่เขาก็ไม่ได้ก้มลงแตะต้องงานเหล่านั้นแม้แต่น้อย

Randy จับปากกาไว้ในมือขวา และมือซ้ายกุมโทรศัพท์มือถือไว้หลวมๆ แล้วหมุนมันไปมาบนโต๊ะ เกิดเสียงครืดๆในความเงียบงันนั้น

ความเหงา...มักแฝงอยู่ในความเงียบและความมืดของค่ำคืนอันแสนเดียวดาย

“ คิดอะไรอยู่ลูก? ทำไมยังไม่นอน ”

“ อ้าว...พ่อยังไม่นอนเหรอครับ? ”

จู่ๆ Bob ก็โผล่ขึ้นที่หน้าประตูด้านหลัง Randy ซึ่งเป็นประตูที่เชื่อมมาจากส่วนที่เป็นห้องนอน “ ยังไม่ทันตอบคำถามพ่อ ก็ถามกลับซะแล้วเหรอ? ” ชายวัยกลางคนยิ้มจนแก้มแดง เส้นผมสีน้ำตาลทองหยักเป็นลอนนั้นสะท้อนแสงไฟคล้ายคลื่นสีทอง

“ นอนไม่หลับครับ ยังอยากทำงานต่อ ”

“ กินกาแฟมากไปน่ะสิ...พ่อเห็นลูกกินแทนน้ำอย่างนั้นก็รู้สึกไม่สบายใจเหมือนกันนะ ลูกก็รู้ดีว่ากินมากๆมันไม่ดีต่อสุขภาพเท่าไหร่ ”

“ ผมเลิกไม่ได้แล้วล่ะครับ ถ้าไม่ได้กินก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลย อย่างน้อยวันละแก้วตอนเช้าๆก็ยังดี ” Randy วางปากกาลง ละจากงานตรงหน้าและโทรศัพท์มือถือ ร่างสูงลุกออกจากเก้าอี้แล้วเลื่อนมันให้ Bob นั่ง

Bob นั่งลงบนเก้าอี้นวมหุ้มด้วยหนังทรงออฟฟิศ ก่อนจะมองลูกชายสุดรักที่กำลังบิดขี้เกียจคลายความเมื่อยล้า ดวงตาของชายวัยกลางคนดูครุ่นคิด แต่ก็ตัดสินใจถามลูกชายออกไป “ ...... Randy คิดไว้หรือยังลูกว่าจะแต่งงานกับ Maria เมื่อไหร่? ”

Randy ถึงกับชะงักค้างอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะสามารถปะติดปะต่อคำถามของพ่อได้อย่างช้าๆ “ แต่งงานเหรอครับ? เอ่อ...คงยังไม่ใช่ตอนนี้หรอกครับพ่อ งานของผมยังไม่ค่อยลงตัวเท่าไหร่เลย ผมอยากให้ Maria รออีกซักหน่อย ให้ผมพร้อมก่อน...... ”

Bob ฟังลูกชายพูด ก็กลับระเบิดหัวเราะออกมา “Maria เธอพร้อมมานานแล้วนะลูก แต่ลูกบอกว่ายังไม่พร้อมเนี่ยนะ ” เขายักไหล่ “ พ่อว่ามันฟังดูพิลึกๆ ”

ดวงตาสีเทาในแสงไฟเพียงสลัวๆนี้เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเข้ม Randy หลุบสายตาลงต่ำ ไม่คิดจะเถียงคำพูดของผู้เป็นพ่อ เขารู้อยู่แก่ใจว่า Maria รอเขามานานแค่ไหน ตลอดเวลาที่อยู่ Brazil เขาเองก็เคยคิดว่าไหร่กันนะถึงจะได้กลับมาแต่งงานมีครอบครัวกับ Maria แล้วครอบครัวของเขาจะเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบหรือไม่ แต่นั่นก็เป็นส่วนรองถัดจากเรื่องเรียนให้จบแล้วกลับไปช่วยกิจการของพ่อ

“ เราหมั้นผู้หญิงเค้าไว้แล้วนะ Randy. เราเป็นลูกผู้ชาย พ่อกับพ่อของฝ่ายหญิงก็ยังต้องเจอหน้ากันอยู่ทุกวัน ลูกน่าจะให้เกียรติฝ่ายหญิงเค้าบ้าง ”

“ ต..แต่...ตอนนี้เธอโกรธผมมาก ”

“ ง้อสิลูก ง้อให้เธอหายโกรธ พรุ่งนี้ไปดูแหวนสวยๆซักวงแล้วขอเธอแต่งงาน เธอต้องหายโกรธเพราะเธอรักลูกมาก แล้วก็แทนที่จะเอาโทรศัพท์หมุนกับโต๊ะเฉยๆนั่นก็โทรหาเธอซะ ” Bob ยิ้มอย่างผู้มีประสบการณ์ แต่ Randy กลับได้แต่ยิ้มแห้งแล้งโชว์ฟันสวยๆปะเหลาะพ่อไปอย่างนั้น

ก็ใครว่าจะโทรง้อ Maria เมื่อไหร่กัน

อยากจะโทรหา John ต่างหากเล่า

“ ยังไงพรุ่งนี้ก็ให้แม่เค้าไปช่วยเลือกแหวนด้วยก็ได้ รีบๆแต่งงานกันไปซะ จะได้สมหวังกันสักที... เรื่องงานน่ะทำเมื่อไหร่ก็ได้ บริษัทเราไม่ได้จวนเจียนจะล้มละลายนะลูก ” Bob หัวเราะขี้เล่น พลางอ้าแขนขอกอดลูกชายสุดรักอีกครั้ง. Randy ไม่ขัดถึงแม้จะโตเป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้แล้ว เขารับกอดจากพ่อแล้วกอดพ่อไว้แน่นๆ พ่อที่ตัวเตี้ยกว่า แต่อ้วนท้วนสมบูรณ์กว่า

“ ไปนอนได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่หล่อนะ พ่อเองก็จะไปนอนเหมือนกัน ” Bob ลูบศีรษะลูกชายอีกทีก่อนจะขอตัวออกไป

“ ครับพ่อ ราตรีสวัสดิ์ครับ ”

หลายปีที่ผ่านมาไม่ว่าพ่อต้องการอะไร Randy จะทำทุกอย่างให้พ่อด้วยความเต็มใจเสมอ รวมทั้งเรื่องการหมั้นหมายก่อนไปเรียนเมืองนอกกับ Maria ด้วย แต่ในครั้งนี้...เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำที่สุด

Randy ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้งแล้วนึกทบทวนดูว่า ถ้าเขากล้าที่จะโต้แย้ง แล้วบอกพ่อว่าเขาไม่อยากทำอย่างนั้นนะ นี่ต่างหากล่ะที่เขาอยากทำ มันจะทำให้เขาได้รับอิสรภาพทางความคิดมากกว่าที่เป็นอยู่มาก เพราะรู้ดีว่าพ่อรักเขามากแค่ไหน แต่ที่มันเป็นแบบนี้ก็คงจะโทษใครไม่ได้...ก็ทั้งหมดนี่ Randy เป็นคนเลือกเอง

เลือกที่จะทำทุกอย่างตามที่พ่อต้องการ

~John จะนอนหรือยังนะ ~ เขาเหลือบมองนาฬิกาตั้งโต๊ะที่ตั้งอยู่บนมุมหนึ่งของโต๊ะทำงาน เข็มชี้บอกเวลาเริ่มต้นวันใหม่แล้ว เที่ยงคืนครึ่ง... Randy เอาแต่นั่งหมุนโทรศัพท์จนเวลาล่วงมาขนาดนี้ อยากจะเขกหัวตัวเองแรงๆซะจริง

ชายหนุ่มคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากำไว้ในมืออีกครั้ง ~ คงต้องโทรหา Maria ก่อน ~ คิดว่าจะต้องเคลียร์เรื่องของคู่หมั้นให้จบๆ แล้วพรุ่งนี้หรือวันถัดไปจะขอเธอแต่งงานตามที่พ่อบอก แต่นิ้วมือก็ไม่ได้ทำตามอย่างที่ใจคิดแต่อย่างใด มันเลือกที่จะกดหาอักษร *John แล้วกด Dial แทนที่จะเป็นชื่อ Maria อันไร้ดอกจัน

ในมือชุ่มไปด้วยเหงื่อ ตื่นเต้นจนต้องเม้มริมฝีปากไว้ ขบฟันจนคอเกร็ง เสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังอย่างต่อเนื่องแต่ไร้วี่แววว่าจะมีคนรับ Randy ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่โทรศัพท์จะถูกตัดเข้าระบบฝากข้อความ

“ สวัสดีครับ ! นี่ John Cena ตอนนี้ผมไม่ว่างรับโทรศัพท์ ช่วยฝากข้อความไว้หลังสัญญาณนี้แทนนะครับ !”

เพียงแค่ Randy ได้ฟังเสียงตอบรับจากระบบฝากข้อความ ก็ต้องยิ้มออกมาอย่างไร้สาเหตุ เขาคิดว่าแบบนี้ถึง John จะไม่รับโทรศัพท์ก็ไม่เป็นไร แต่อย่างน้อยก็ได้รับการตอบรับมาบ้าง ซึ่งการตอบรับนั้นทำให้เขารู้สึกสบายใจได้ไม่แพ้กับที่ได้คุยกัน

ตื๊ดดดดดดดดดด

“ อ..เอ่อ...... John นี่ชั้นเองนะ Randy. คือความจริงก็ไม่มีอะไรสลักสำคัญหรอก ไงก็นอนหลับฝันดีแล้วกันนะครับ ”

“ ฮาโหล ! Randy!”

Randy ยังไม่ทันจะได้ดึงโทรศัพท์ห่างจากหู จู่ๆก็มีเสียงกึก ! แทรกระหว่างการฝากข้อความของเขา ตามาด้วยเสียงที่อยากจะได้ยินที่สุดในขณะนี้ แม้ว่าเสียง John ในโทรศัพท์จะไม่ค่อยเหมือนเสียงจริงๆซะทีเดียว แต่ก็สดใสไม่ต่างกัน

“ ขอโทษที... ตอนนายฝากข้อความชั้นเพิ่งอาบน้ำเสร็จพอดีอ่ะ ว่าแต่...นายโทรมามีอะไรหรือเปล่า? ” John หายใจซะแรง แถมพูดไม่ปะติดปะต่อ คงจะรีบวิ่งมาจากที่ไหนซักแห่งในบ้าน

Randy ถือหูโทรศัพท์ นั่งยิ้มไม่ยอมพูด ทำให้ John ที่รอฟังอยู่หัวเราะออกมาเฉยๆ อยากจะรู้จังเลยว่าอะไรที่สามารถทำให้คนคนนี้โกรธได้บ้างนะ?

“ ก็บอกไปเมื่อกี้ว่าไม่มีอะไรสำคัญ จะรีบวิ่งมาทำไมนะนายเนี่ย ”

“ รีบวิ่งมา ชั้นจะได้ไม่ต้องโทรกลับให้เสียตังค์มั้ง ฮ่ะๆๆ ”

คืนนั้นทั้งคืนจนถึงตีสาม Randy คุยกับ John จนคอแห้ง John รู้สึกว่าด้วยโทรศัพท์ Randy กล้าพูดกับเขามากขึ้น อาจจะเป็นเพราะไม่ต้องสู้สายตาก็เป็นได้. John ถามจนในที่สุดก็รู้เรื่องเกี่ยวกับ Randy และ Maria มาบ้าง ตลอดจนเหตุผลที่ทั้งสองทะเลาะกันรุนแรงกลางถนนแบบนั้น

Randy กับ Maria คบหากันมาตั้งแต่สมัยเรียน High School ทั้งคู่ชอบพอกันและพ่อแม่ก็เห็นดีเห็นงามด้วย แต่ก็อย่างว่า...ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ค่อยพัฒนาไปมากเท่าไหร่เพราะ Randy ให้ความสำคัญกับการเรียนมากกว่า นอกนั้น Randy ก็ไม่ยอมเอ่ยปากถึง Maria อีก ด้วยความที่ John ก็ไม่ใช่คนชอบซักไซ้จึงไม่ได้ถามอะไรต่อ

“ นายไม่พูดก็ดีเหมือนกัน ชั้นเองก็เริ่มอึดอัดแล้ว ” John บอก ไม่ใช่เพียงบอกไปส่งๆแค่นั้น แต่เขารู้สึกอึดอัดและไม่อยากจะรับฟังขึ้นมาจริงๆ

สาเหตุที่ถามก็ไม่ใช่เพราะอยากรู้อยากเห็นหรอกนะ เพียงแต่คิดว่า Randy คงอยากระบายอะไรออกมาบ้าง หวังเพียงแค่ทำให้คนที่ปลายสายนั้นคลายความตึงเครียดลงเหมือนอย่างที่ John เคยทำได้...ที่ร้าน Coffee Shop แห่งนั้น

อยากให้ Randy ยิ้ม...... อยากให้ Randy หัวเราะ...... อยากให้มีชีวิตที่สดใส สมกับที่เขาควรจะมี...... ถ้ามีเพียง John คนเดียวที่สามารถทำให้ Randy สบายใจขึ้นได้......

.........เช่นนั้นก็ยินดี.........

To be Continued...