HOLD ME

HBD fiction for Dave Batista

Song Inspired by Savage Garden
Dave Batista x John Cena
RPS written by Tong

----------------------------------------------------

I.

ผิวขาวกระจ่างสะท้อนแสงไฟนีออนสว่างจ้าที่อาบไล้เส้นทางเดินยาว เสียงฝีเท้ากระทบพื้นเงา กลิ่นสะอาดจนแสบจมูก กับสภาพร้างไร้ผู้คนในยามวิกาลของโรงพยาบาล ชายหนุ่มเจ้าของร่างสวยไม่ชอบเอาเสียเลย ร่างเพรียวเหลือบนัยน์ตาสีฟ้าสดลงมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนจะถอนหายใจออกมายาวๆ

ทว่าความกังวัลใจที่มีมากมายกว่าความทรมานต่ออากาศหนาวอันแสนโหดร้ายและบรรยากาศเงียบงัน นำพาเขามาที่นี่

จอห์นหยุดยืนที่หน้าประตูห้องสีครีม ก่อนจะยกมือขึ้นป้องกระจกใสกรอบเล็กๆ ที่หน้าประตูแล้วสอดสายตาเข้าไปภายในห้องที่เกือบมืดสนิท แต่ต่อให้คืนนี้อับแสงเพียงใด เขาต้องจำไม่ผิดไปแน่ ริมฝีปากสีโอรสเผยรอยยิ้มเมื่อเห็นร่างที่คุ้นตานอนอยู่บนเตียงพยาบาล มือขาวค่อยๆ จับลูกบิดประตู ก่อนจะผลักมันเปิดออกให้เงียบที่สุด

แววตากลมที่เคยสว่างไสวดูไหววูบลง เมื่อเห็นช่อดอกไม้ ตะกร้าผลไม้ ของฝาก ของเยี่ยมมากมายเกลื่อนห้องจนแทบไม่มีที่โล่ง แววความเศร้าฉายเคลือบดวงตาสีฟ้าที่สะท้อนแสงดาวเมื่อจอห์นก้มลงมองช่อดอกไม้ที่หอบอยู่ในอ้อมแขนของตน เขาค่อยๆ เดินไปวางมันลงบนโต๊ะใกล้กับหัวเตียง

ร่างของเดฟที่นอนทอดตัวอยู่ใกล้ๆ มีใบหน้าดูสงบ ริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้า และสายน้ำเกลือลากระโยงระยาง ดูเป็นของขวัญที่ไม่ค่อยเข้าท่าเลยในเวลานี้

11:47 pm วันที่ 17 มกราคม 2006

II.

...ชั้นคงเป็นคนที่มาสายที่สุดสินะ...

จอนลากเก้าอี้เหล็กที่อยู่แถวนั้น ก่อนจะจัดสรรที่นั่งใกล้ๆ กับเตียงคนไข้ เขานั่งลงและไม่ได้ใส่ใจจะเปิดไฟรบกวนคนป่วยที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่ตอนนี้ แต่ความคิดถึงก็ทำให้เขาไม่อาจห้ามใจที่จะเอื้อมมือไปสัมผัสฝ่ามือหนาที่วางราบอยู่กับผืนผ้าปูเตียงสีขาวสะอาด

นานเท่าไหร่ที่ไม่ได้เห็นหน้า แม้แต่สุ่มเสียงให้อุ่นใจก็ไม่มี

คิดถึงเหลือเกิน

Hey

If we can't find a way out of these problems
Then maybe we don't need this
Standing face to face
Enemies at war we build defences
And secret hiding places

I might need you to hold me tonight
I might need you to say it's alright
I might need you to make the first stand
Because tonight I'm finding it hard to be your man

III.

จอห์นฟุบหน้าลงบนหลังมือของเดฟ แตะหน้าผากที่ถูกปะไว้ด้วยผ้าปิดแผล ทว่าจอห์นยังคงหลงทาง ของเหลวชื้นหยดจงบนหลังมือของอีกฝ่ายอย่างไม่ได้ตั้งใจ กำแพงแข็งแกร่งที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตนเองออกจากโลกแห่งความเป็นจริงภายนอกได้พังทลายลงสิ้น จนเมื่อฝ่ามือหนึ่งที่เอื้อมเข้ามาปลอบประโลมเหนือศีรษะ ลูบเส้นผมสีบลอนด์อ่อนนุ่มนี้แผ่วเบา

ฝ่ามืออบอุ่นที่ราวกับโอบกอดและให้ความรู้สึกปลอดภัย

Hey

More than angry words I hate this silence
It's getting so loud
Well I want to scream
But bitterness has silenced these emotions
It's getting hard to breathe
So tell me isn't happiness
Worth more than a gold diamond ring?
I'm willing to do anything
To calm the storm in my heart
I've never been the praying kind
But lately I've been down upon my knees
Not looking for a miracle
Just a reason to believe

ทุกวันนี้หนักหนาเกินไปที่จะแบกรับ เสียงโห่ไล่อันโหดร้ายที่ได้ยิน ทุกคำวิพากษ์วิจารณ์ที่คอยกัดกร่อนจิตใจอยู่ทุกขณะจิต วิกฤตที่ถาโถมเข้าใส่ไม่รู้จักหยุดหย่อน ร่างเล็กรู้สึกปรอดโปร่งเมื่ออยู่ใกล้ร่างสูงในคืนนี้ จอห์นไม่อายที่จะปล่อยน้ำตาให้ไหลริน ก้มหน้าซบกับอกหน้าที่ถูกพันบางๆ ด้วยผ้าพันแผลภายใต้เสื้อผ้าฝ้ายบางๆ เดฟลูบมือเรื่อยไปตามแนวสันหลังเว้า ก่อนจะจูบเบาๆ ที่ไรผมเคล้ากลิ่นหอมในแบบของจอห์น

แม้ตัวเองจะต้องเข้ารับการผ่าตัดด่วนจากอาการบาดเจ็บ แต่ก็เป็นห่วงคนคนนี้อยู่ทุกวินาทีที่ไม่ได้เจอหน้า

เพราะรัก



IV.

"นายเป็นยังไงบ้าง ?"

จอนเงยใบหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตา ยิ้มให้เดฟ แล้วเอ่ยถาม แต่เมื่อสบกับใบหน้าขรึมที่กำลังมองมาอย่างกังวลใจ หน้าสวยก็หมอบซุกกลับลงไปที่เดิม

"มะรืนนี้ก็ออกจาโรงพยาบาลแล้วล่ะ แต่ต้องพักฟื้นซัก 2-3 เดือนถึงจะกลับไปทำงานได้ เห็นมั้ย...ชั้นไม่น่าห่วงซักนิด......"

เดฟค่อยๆ ชันตัวขึ้นนั่งแต่ก็ดูทุลักทุเลจนจอห์นต้องเข้ามาช่วย สายตาของทั้งคู่ประสานกันอยู่อย่างนั้นอย่างใฝ่หา เดฟเอื้อมมือข้างขวาที่ไร้สายน้ำเกลือจับข้อมือจอห์นไว้หลวมๆ พลางจูงเข้ามาใกล้ๆ แล้วจัดให้นั่งลงบนพื้นที่ว่างๆ ของเตียงคนไข้ แม้คืนนี้จะไร้แสงดาว แต่แสงนวลของดวงจันทร์ก็ขับให้ผิวขาวของจอห์นสว่างนวลแปลกตา ร่างสูงโน้มตัวร่างที่เล็กกว่าเข้ามาหาตัว ก่อนจะจูบซับน้ำตาที่เปลือกตาร้อยด้วยแพรขนตางอน ตามด้วยรอยแผลที่หน้าผากและศีรษะ ปัดเป่าความเศร้าออกไป

เขากอดจอห์นเอาไว้จนหัวใจของทั้งคู่แนบกัน

I might need you to hold me tonight
I might need you to say it's alright
I might need you to make the first stand
Because tonight I'm finding it hard to be your man



V.

"นายต่างหากที่น่าห่วง"

เดฟลูบมือไล้ที่แก้มขาวอมชมพู ก่อนจะยิ้มให้ จอห์นยิ้มตอบพลางหัวเราะลงคอ ดูเผินๆ ราวกับเย้ยหยันชะตากรรมตนเองมากกว่า

"เฉยๆ ไม่ต้องห่วงชั้นหรอก ชั้นไม่เป็นไร"

"ยิ้มให้ชั้นสบายใจหน่อยไม่ได้หรือไง ? "

"ให้ชั้นย้ายกลับไป SD! แล้วจะยิ้มสวยๆ ให้ดู......"

เหงา

อยากอยู่ใกล้ๆนาย ได้ยินไหม

จอห์นหลุบนัยน์ตาต่ำ ผิดจากเดฟที่เอาแต่จ้องหน้าจอห์นไม่วาง ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงความเครียดที่กำลังรุมเร้าจิตใจร่างเล็ก หากในเวลานั้นเขาอยู่ที่นั่นคอยปกป้อง ปลอบใจ หากเขาได้สัมผัสโอบกอดเป็นกำลังใจได้ หากเขาเข้าไปได้ใกล้กว่านี้ ใกล้หัวใจดวงนั้นมากกว่าที่เป็นอยู่ก็คงจะดี

Do you remember not long ago?
When we used to live for the nighttime
Cherish each moment
Now we don't live we exist
We just run through our lives
So alone
That's why you've got to hold me



VI.

Hey
If we can't find a way out of these problems
Then maybe we don't need this
Standing face to face
Enemies at war we build defences
And secret hiding places

ทั้งคู่จ้องตา แล้วปล่อยเวลาให้หายไปกับหลืบเร้นของความเงียบงัน จอห์นค่อยๆ โน้มตัวเข้าใกล้ ก่อนประทับริมฝีปากสวยได้รูปนั้นกับริมฝีปากอุ่นชื้นของเดฟ แผ่วเบาแต่แนบแน่น อ่อนโยนและเร่าร้อนในคราเดียว ดวงตาสีฟ้าสวยเหลือบดูนาฬิกาดิจิตอลที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง บ่งบอกเวลา 00: 24 am เข้าสู่อรุณแรกของวันที่ 18 มกราคม

"ชั้นลืมบอกนายไปว่า..."

จอห์นผละออกจากเดฟ ก่อนจะเอ่ยประโยคสั้นๆ ที่ยังสรุปใจความไม่ได้ออกมา เดฟเลิกคิ้วอย่างฉงนใจ แต่ก็กลับได้รอบอ้อมกอดแทนคำตอบ

"สุขสันต์วันเกิด"

I might need you to hold me tonight
I might need you to say it's alright
I might need you to make the first stand
Because tonight I'm finding it hard to be your man


ราวกับฝันที่ดูเหมือนจริงเกินกว่าฝัน เดฟตื่นมาอีกครั้งเมื่อตอนรุ่งสาง ท้องฟ้าสว่างสดใส โดยมีเรียวมือขาวของจอห์นอยู่ในอุ้งมือ จอห์นนั่งบนเก้าอี้เหล็กตัวเดิม ฟุบหน้าหลับหนุนบนฟูกที่นอนเตียงคนไข้

จอห์นที่สวยงาม

ของขวัญวันเกิดที่ล้ำค่าที่สุด

H A P P Y - B I R T H D A Y - P - D A V E
JANUARY 18th, 2006

Fin