Fly High, Touch Sky

GSH fiction by Tong
Pairing : Pete Dunham X Matt Bugner
all characters owned by OddLot Entertainment

---------------------------------------------------------------------------------

โลกหมุนคว้าง มันเวิ้งว้างกว่าที่เคยรู้สึก ความเย็นของสายลมที่พัดผ่านเข้ามาทำให้ผมเริ่มระลึกว่า ผมไม่ได้แหงนหน้ามองฟ้ามานานเท่าไหร่ เพิ่งจะรู้ว่าฟ้ามันสวยขนาดไหนเมื่อเวลาที่คงไม่ได้มีโอกาสมาพินิจพิจารณามันอีกแล้ว

ผมรู้สภาพตัวเองดี...ลมหายใจกำลังจะหมดไปในอีกไม่ช้า

ดวงตาพร่ามัวของผมยังคงสับส่าย ความรู้สึกเจ็บปร่าไปทั่วร่างเข้ารุมเร้า ผมยังไม่หมดกังวลก่อนจากไป แม้ว่าสายตาจะมัวไม่สามารถมองเห็นอะไรได้ชัดเจน แต่มันก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่จุดเดิมไม่เคยเปลี่ยนไป มันจับจ้องอยู่ที่ตรงนั้นตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมเจอเขา... แม็ท บักเนอร์

ไม่กี่นาทีเมื่อครู่ แม็ทยังยืนอยู่ใกล้ๆ พะว้าพะวังเป็นห่วง มือข้างหนึ่งประคองให้ผมนั่ง ผมเห็นมือขาวๆ กับริมฝีปากสีแดงของเขาสั่นระริก คำพูดที่พยายามเปล่งออกมาอย่างยากลำบากถูกรีดเค้นออกมาแผ่วเบาแทบไม่เป็นศัพท์ "นายจะต้องไม่เป็นไรนะ พีท"

ผมยิ้มให้เขา พลางแตะที่หลังมือของเขาเบาๆ "แค่นี้จิ๊บจ๊อย" ผมแสร้งบอก ทั้งที่มือยังคลำซี่โครงตัวเองอยู่ ผมรู้ดี...ขาข้างหนึ่งผมไร้ความรู้สึกอื่นใดนอกเหนือจากความเจ็บปวด แขนอีกข้างก็เช่นเดียวกัน ซี่โครงผมหักแล้ว โอกาสตายกับพิการครึ่งต่อครึ่ง

"ชั้นจะพานายไปหาหมอ นายจะหายดี"

"ใช่ ชั้นจะหายดี"

ผมหลับตาลง พยายามหายใจยาวๆ ช้าๆ ฝุ่นผงตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เสียงเฮอย่างฮึกโหมยังคงดังอื้ออึงอยู่รอบๆ ผมได้ยินบอฟเวอร์ตะโกนโหวกเหวกเรียกคนอื่นๆ ให้พาผมไปส่งโรงพยาบาล เสียงแม็ทเงียบไป ผมรู้สึกใจหายวูบหนึ่ง จนต้องเรียกชื่อเขา แค่ให้รู้ว่าเขายังอยู่ตรงนี้กับผม "แม็ท"

"...พีท......"

"เฮ้! ดูนั่น" เสียงหนึ่งที่ดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงการตะลุมบอน เรียกให้ผมลืมตาขึ้นอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้เห็นอะไรแจ่มชัด ก็รู้สึกว่ามือข้างที่จับมือแม็ทไว้ถูกกระชาก บางอย่างบอกให้ผมปล่อยมือจากเขา

"แชนนอน!!" แม็ทตะโกนลั่น ผมเพ่งสายตาจนพอที่จะเห็นรถโฟร์วีลคันสีดำเงาที่แสนคุ้นตาแล่นเข้ามาจอดสนิทภายในลาน

แชนนอนเดินลงจากรถ แม็ททำท่าจะวิ่งเข้าไปหาแต่เขาก็ยังห่วงผม ผมเงยหน้าขึ้นสบดวงตากลมสีฟ้าของเขา "พาแชนนอนกับเบ็นไป"

"แต่......"

"ไปอเมริกา..." ผมย้ำหนักแน่น "แฮ็ทเชอร์โหดเหี้ยมทั้งกับเด็กและผู้หญิง ไปซะ!" ดวงตาคู่สวยนั้นสั่นไหวเพียงชั่วครู่ แต่ในนั้นแฝงความกล้าหาญเอาไว้เต็มเปี่ยม มันช่างแตกต่างกับดวงตาคู่หนึ่งที่ดูอ่อนต่อโลกในแว่บแรกที่ผมเห็นเขา จะเหมือนกันก็แต่ความสวยงามของมันที่ไม่เคยเปลี่ยนไป

แม็ทวิ่งเข้าไปหาแชนนอนโดยไม่ได้หันกลับมามองผมอีก ในขณะที่สายตาผมก็ตวัดกลับไปมองแฮ็ทเชอร์ที่กำลังย่างสามขุมตรงไปที่รถของแชนนอน ผมหันรีหันขวางสักพักก่อนที่สายตาจะไปหยุดอยู่ที่บอฟเวอร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ประคองหลังผมให้พิงกับผนังเตี้ยๆ ซึ่งกันแนวบริเวณนี้อยู่

ผมจับแขนเขาไว้ทันควัน "บอฟเวอร์ นายอยากไถ่บาปมั้ย?"

เขาพยักหน้า "ช่วยครอบครัวชั้น ช่วยแม็ท...ไป......เดี๋ยวนี้!" ไม่รอช้า บอฟเวอร์ดิ่งไปที่นั่นทันที เขากระชากร่างของแฮ็ทเชอร์ที่เข้าไปกระชากรั้งดึงอยู่กับแม็ทได้พักหนึ่ง ช่วงนั้นทำให้มีเวลาพอที่แม็ทจะส่งแชนนอนเข้าไปในรถได้ แต่สถานการณ์ก็ยิ่งเลวร้ายเมื่ออะไรๆ มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

ผมมองเพื่อนสนิทที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาหลายปี เขากำลังช่วยปกป้องครอบครัวของผม ผมมองย้อนไปสุดตา เพื่อนฝูงที่เคยร่วมเรียงเคียงบ่ากันมา กำลังสู้ตายเพราะเรื่องที่ถ้าจะให้พูดกันจริงจัง มันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของผม ผมมองร่างเล็กที่กำลังพยายามยื้อยุดฉุดกระชากร่างหนาๆ ของศัตรู ทั้งที่ทุลักทุเลเอาการ ทุกคนสู้เพียงเพื่อตัวผม

บางทีแม็ทอาจจะไม่ได้เกิดมาเพื่อที่จะยืนตรงนี้...ข้อนี้ผมคิดมานาน คิดมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเขา ประโยคแรกที่ได้ยินจากปากเขา และทุกๆ วินาทีที่ได้เข้าใกล้ตัวเขามากขึ้น แต่ที่ผมไม่ได้บอกให้เขาออกห่างมัน อาจเป็นเพราะผมเองก็ยังต้องการให้เขาอยู่เคียงข้างผมต่อไป

ผมบินขึ้นสูง สัมผัสท้องฟ้าที่สวยงาม โดยที่มีเขายืนอยู่เคียงข้าง แม้จวบจนวาระสุดท้ายของชีวิตผมก็ยินดี

"เฮ้! แฮ็ทเชอร์! แกอยากฆ่าชั้นไม่ใช่เหรอ?" เสียงเรียกของผมไม่ได้ทำให้แฮ็ทเชอร์คลายความกระหายที่จะเอาชีวิตแชนนอนและเบ็นแม้แต่น้อย จนกระทั่ง "...แกนั่นล่ะที่ฆ่าลูกแกเอง!"

ผมรู้สึกชาไร้ความรู้สึกไปชั่วขณะ เมื่อของแข็งเย็นเฉียบกระแทกเข้าที่ท้ายทอยอย่างจัง ผมรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้ายมองไปข้างหน้า ก่อนที่จะปล่อยตัวเองให้ล้มลงกับพื้นดินเมื่อแน่ใจว่าแม็ทขับรถพาแชนนอนกับเบ็นออกไปจากที่นี่แล้ว ...ไปให้ไกล แล้วลืมเรื่องร้ายๆ นี่ซะ ไม่ต้องหันกลับมาอีก... ผมภาวนา

ร่างของผมถูกทิ้งราบกับพื้นดินเย็นๆ เพื่อนๆ กำลังยืนล้อมผมไว้มองผมค่อยๆ หยุดหายใจช้าๆ ผมรู้ว่าพวกเขาเสียใจ ต่อไปนี้จีเอสอีจะขาดหัวหน้า ผมเองก็เสียใจที่เรื่องมันกลับกลายเป็นแบบนี้ ณ เวลานี้ผมไม่มีแม็ทอยู่ใกล้ๆ ตอนนี้เขากำลังขับรถออกไป ไปให้ไกลจากที่นี่

แม้ผมจะเฝ้าภาวนาให้เขาลืมทุกอย่างเสีย แต่อีกใจก็ไม่อยากให้เขาลืมจนหมดหรอก ถ้าตอนนี้ยังมีเวลาพอที่จะทำให้เขารับรู้ความรู้สึกของผม แค่อยากให้เขาจดจำเอาเฉพาะเวลาที่ดี จดจำผม จดจำจีเอสอี แค่จำว่าเคยรู้จัก พีท ดันแฮม แค่จำว่าเราเคยมีความรู้สึกที่ดีต่อกัน แค่จดจำเวลาที่เราโอบกอดกันไว้ บินขึ้นสูง...สัมผัสท้องฟ้าที่สวยงามด้วยกัน

ขอแค่นายจำว่าชั้นรักนายก็เกินพอ

F I N