::: Drizzle :::
Songfic by Tonga Hardcore
Inspired by ฝน (Byrd & Heart)
Randy Orton (POV) X John Cena
.
.
.
หนึ่ง สอง สาม สี่
...คืนนี้ดาวน้อยเหลือเกิน...
ผมนอนแผ่อยู่บนเก้าอี้อาบแดดริมสระน้ำ
ลมทะเลกลิ่นหอมโปร่ง พัดกระทบลงบนใบหน้า
เรือสำราญลำหรูลอยโคลงเคลงอยู่ท่ามกลางอ้อมกอดแห่งมหาสมุทร
บรรยากาศเงียบสงบยามค่ำคืน กล่อมให้หลายคนนอนหลับ
แต่ผมกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยคออยู่ในทะเลน้ำแข็งของแอตแลนติกมากกว่า
ห้า หก เจ็ด
ดาวถูกกลืนหายไปกับกลุ่มเมฆสีเทาซึ่งบัดนี้คลืบคลานเข้ามา
ผมตระหนักได้ว่านั่นคือเมฆฝน อีกไม่นานสายฝนคงพรมลงมาอีกครั้ง
เมื่อหมดแสงดาวให้นับ คล้ายกับดวงตามืดบอด
ผมไม่อยากหลับตา หรือแม้แต่สามารถข่มตาให้หลับได้
เพราะทุกครั้งที่ผมหลับตา ภาพของ เขา' จะปรากฏชัดในห้วงแห่งความทรงจำ
เหตุการณ์ในวันนั้น เมื่อเดือนก่อน
พร้อมกับสายฝนเม็ดกลมอันแสนเย็นเยียบ
อยากจะลืม ใครสักคน
เมื่อหยาดฝนพร่างพรมพลิ้วมา
สายน้ำที่ร่วงหล่น ปนเคล้าหยาดน้ำตา
กลับไปคิดถึงครา แรกที่เราพบกัน
ขอโทษนะครับ... ผมแค่อยากรู้ว่าทางไปโรงแรมนี้ไปทางไหน?
เอ่อ...ไม่รู้สิครับ ผมไม่ใช่คนท้องถิ่น
คุณเป็นนักท่องเที่ยวเหรอ?
ครับ ผมมาเที่ยวกับเพื่อน แถมตอนนี้ก็กำลังหลงทางอยู่เหมือนกัน
มาที่นี่ครั้งแรกเหรอครับ?
ใช่ครับ... แล้วคุณล่ะ?
ครั้งที่สองครับ แต่มันก็นานมาแล้ว
พลัดกับเพื่อนมาเหมือนกันสินะ
เอ่อ...ก็ทำนองนั้นล่ะครับ
ถ้าไม่รังเกียจ คุณจะมากับผมก็ได้นะ อย่างน้อยก็ช่วยกันหาที่พักก่อนฝนจะตกหนักไปกว่านี้... ผม Randy Orton ครับ
ผม John Cena ยินดีที่ได้รู้จักครับ
มรสุมที่หาดสีทอง นำเราสองให้ปองรักกัน
ฟ้าคำรามเธอกลัว ตัวของเราหนาวสั่น
สื่อดวงตาสัมพันธ์ อบอุ่นพลันสองเรา
ผมยังจำได้ ถึงแม้ว่าจะอยากลืมซักเท่าไหร่
ผู้ชายร่างเล็ก ผิวขาวเนียนดูซูบซีดเหมือนกระดาษในคืนฝนพร่ำ
ดวงตาของเขาสีฟ้าสุกสกาว เหมือนดาวบนท้องฟ้า
เรานอนแผ่บนระเบียบไม้ของบ้านพักตากอากาศ
มองผ่านผืนกระจกเรียบใสเบื้องบน สู่อิสรภาพแห่งท้องฟ้าสีดำ
โอบกอดมอบความอบอุ่นให้กัน ปกป้องจากความหนาวสั่นถึงขั้วหัวใจ
นายว่าอะไรนะ? ดาวเหนือ... ชั้นเหรอดาวเหนือ?
ใช่ นายสวยและอยู่สูงเหมือนดาวเหนือ ช่วยชั้นตอนหลงทาง
เสียงฝนกลบกลืนความหวานของเสียงครางครวญคลอถ่วงทำนองรักหวานซึ้ง
แต่ภาพของเขาตราตรึงไม่ขาดหายไป
เสียงโทรศัพท์ของ John ดังตลอดคืน แต่เราทั้งคู่ไม่มีใครสนใจ
คืนนั้นผมรู้ว่าผมไม่สามารถละสายตาไปจากเขาได้
ผมรู้ว่าผมกำลังมีความรัก
ชั้นชอบคนที่แก่กว่าชั้นมากๆ เป็นสิบปีได้ยิ่งดี ผู้ใหญ่มีเหตุผล แล้วก็ใจเย็นกว่า เขาคนนั้นจะยอมรับชั้นในแบบที่ไม่ใช่รักงี่เง่าแบบเด็กๆ ... แต่ตอนนี้ชั้นก็ไม่ค่อยมั่นใจในทฤษฎีนี้เท่าไหร่นักหรอก
ความรักเราเคยสดชื่น แล้วใยแปรเป็นอื่น
เหลือแต่ความขื่นขมระทม เมื่อลมพายุหอบฝนมา
เธอไม่ยอม บอกเหตุผลใดใด ปล่อยฉันไว้กลางฝน
John! เราช่วยกันสร้างมันนะ นายจะทำลายมันเร็วอย่างนี้เหรอ!?!
หยุดไว้เท่านี้เถอะ Randy แค่คืนเดียวก็มากเกินพอสำหรับเราแล้ว
ทำไมล่ะ John? ชั้นมันยังเด็กเกินไปรึไง?
ใช่...มันเป็นแค่ความบังเอิญ ที่สำคัญ......ชั้นมีคนที่รักอยู่แล้ว
ผมหวังเอามากกับความสัมพันธ์ครั้งนี้
ทั้งที่มันฉาบฉวย
รู้สึกเหมือนได้ยืนบนยอดผา สูดอากาศบริสุทธิ์ ชั่วข้ามคืน
แต่ก็กลับตกลงมาสู่พื้นดินภายในหนึ่งนาที
John มีคนที่รอเขาอยู่
เสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุดเมื่อคืน ทำให้ผมเข้าใจ
John มาที่นี่กับคนรักเป็นครั้งที่สอง แต่กลับทะเลาะกันในคืนนั้น
เขาจึงออกมา กับกระเป๋าหนึ่งใบ
พร้อมกับถามหาโรงแรมที่เคยพักกับแฟนหนุ่มเมื่อคราวที่แล้ว
มาบัดนี้ยามฟ้าสีหม่น ราวกับดลให้ตรมฤทัย
รู้เป็นเพียงอากาศ แต่ไม่อาจห้ามใจ
อยากมีเธอชิดใกล้ แต่เธอคงไม่คืน
ผมอยากรู้ว่าผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกคนนั้นเป็นใคร
เสียดายเขาไม่ได้มารับ John ในวันนั้น
John จากไปด้วยตัวเอง จู่ๆก็เก็บของเดินออกไป
ไม่ได้ลาผมด้วยซ้ำ
ปล่อยให้ผมวิ่งตามเพื่อถามเหตุผล แล้วทิ้งผมไว้ท่ามกลางสายฝนหนาวเสียดถึงกระดูก
เรื่องคืนนั้น......
มันเป็นเพียงอากาศเท่านั้นเอง
อยากจะลืม ใครสักคน เมื่อหยาดฝนพร่างพรมพลิ้วมา
สายน้ำที่ร่วงหล่น ปนเคล้าหยาดน้ำตา
กลับไปคิดถึงครา ที่เธอลาฉันไป
ถึงตอนนี้แล้ว... หนึ่งเดือนมาแล้ว
ผมพยายามลืมทุกอย่าง ที่เขาต้องการให้ผมลืมให้หมด
ผมไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะลืมมันหรือยัง
ส่วนผมที่คิดว่าได้พยายามดูแล้ว แต่กลับยังทำอะไรงี่เง่าอยู่อีก
งี่เง่า...อย่างเช่น การกลับมาที่นี่อีกครั้ง ที่ที่เราเคยพบกัน
งี่เง่า...ที่มานอนแผ่หรามองท้องฟ้า ที่เห็นดาวฤกษ์สีสวยเหมือนดวงตาของเขา
งี่เง่า...ที่รอคอยเวลาให้ฝนตกลงมาอีกครั้งหนึ่ง
บางทีผมอาจจะยังเด็กเกินไป
งี่เง่า...แบบเด็กๆ
แบบที่เขาไม่ชอบ
แต่ถ้าผมได้มีโอกาสเจอกับ John อีกซักครั้ง ผมอยากจะถามเขาว่า...
ในเวลาที่เค้าไม่เหลือใคร ในเวลาที่ใครคนนั้นให้ในสิ่งที่เขาต้องการไม่ได้
แต่ผมให้เขาได้ในตอนนั้น
ผมให้หัวใจ
ผมให้ความอบอุ่น
ผมให้ความรัก
เด็กคนนี้ไม่ทำให้เขาร้องไห้
ผมอยากถามว่าเมื่อเขารู้อย่างนี้แล้ว
...เขาจะพอรักผมได้บ้างหรือเปล่า...
ผมเด็กกว่า John 3 ปี
แค่นี้น่ะหรือเหตุผลที่เรารักกันไม่ได้
ไม่หรอกครับ......
เหตุผลมันติดอยู่ตรงที่ว่า...เขาไม่ได้เคยรักผมเลย
สุดท้ายก็ได้แค่อิจฉา
เวลานี้ฟ้ามืดครึ้ม ลมแรง จนผ้าใบในบริเวณใกล้ๆสะบัดลั่น
ผมหลับตา อยากจะหลับไปตลอดกาล ไม่อยากรับรู้หรือแม้แต่รู้สึกอะไรอีก
ในมุมมองของผมมืดมิด รู้สึกถึงเพียงหยดน้ำเปียกชื้นหยดลงสัมผัสที่โหนกแก้ม
ได้แต่เฝ้าอธิษฐานให้ฝนตกลงมาหนักๆ
เผื่อว่าเมื่อผมลืมตาขึ้น
ผมจะเห็น เขา' ท่ามกลางสายฝนนั่นอีกครั้ง
......ที่เธอลาฉันไป......
------------------- F I N -------------------
|