Believe it or Not

RPS Ficlet by Tonga
Dominic Monaghan X Elijah Wood

Author's Note : ตอนแรกกะจะเขียนแค่ drabble
ทำไปทำมามันก็ยาวขึ้นจนกลายเป็น ficlet จะเหมาะกว่า
ยืนยันว่าเป็นฟิคที่เกิดขึ้นจากความคิดชั่ววูบอีกแล้วขอรับ

~*~*~*~**~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

ผมกอดร่างๆ หนึ่งเอาไว้แนบอก
ผิวเนื้อเย็นเยียบที่เคยสะท้านสั่น
ไปพร้อมกับเสียงกระซิกค่อยๆ เงียบหายไปเกือบสนิทแล้ว
ผมลูบฝ่ามือลงบนต้นแขนทั้งสองนั้นเบาๆ หวังจะให้มันช่วยคลายความหนาวในคืนฝนพรำนี้ได้บ้าง
ถึงแม้จะช่วยได้เพียงเท่านี้ แต่ผมก็ยินดีเหลือเกินที่กลายเป็นคนที่เขาไว้ใจให้ช่วย

... เพราะ 'เรา' เป็น 'เพื่อน' กัน ...

ผมเอื้อมมือออกไปเพื่อปิดหน้าต่างเทรลเลอร์ของตัวเอง ในขณะที่กำลังนั่งท่องบทที่จะใช้ถ่ายทำในวันพรุ่งนี้ แต่ฝนด้านนอกก็กระหน่ำแรงจนผมทนไม่ได้
ตอนนั้นผมเห็นร่างหนึ่งนั่งคู้ตัว กอดเข่าอยู่ที่บันไดเทรลเลอร์ของผม ไม่จำเป็นต้องใช้เวลาเนิ่นนานในการพิจารณา ผมโผตัวออกไปเรียกเขาทันที
"เอไลจาห์!!"
ร่างนั้นหันกลับมามองผมด้วยสายตาแสนเศร้า น้ำตาคลอเอ่อท้นอยู่ที่คลองตาสีแดงก่ำ ริมฝีปากที่เคยเป็นสีเชอรี่ กลับกลายเป็นสีชมพูอมม่วง มันสั่นระริก
"ดอม........."

ผ้าเช็ดตัวถูกคลุมลงบนไหล่เล็กๆ พาเขานั่งลงบนโซฟา
ผมยื่นถ้วยโกโก้ร้อนให้เขา แต่เขาปฏิเสธ ในเวลานั้น เขาแค่อยากจะร้องไห้
ผมจึงกอดเขาเอาไว้ เขาเองก็กอดผมตอบเช่นกัน
ไม่มีคำปลอบใจสักคำ แต่ผมยืนยันได้ว่าผมฟังเขาอยู่ตลอดเวลา
แม้จะไม่มีเสียงอะไรเล็ดรอดออกจากปากเขาเช่นกัน ยกเว้นเสียงร่ำไห้

"เขาบอกว่าชั้นกับเขามันเป็นไปไม่ได้"
ผมก้มลงมองใบหน้าขาวหมดจด แพรขนตาสีเข้มตัดกับริมฝีปากสีแดงสด รับโหนกแก้มโค้งได้รูปนั้น
ดวงตากลมโตสีฟ้าของเขารี่ลง ปากก็พลางบ่นพึมพำอะไรบางอย่างกับผม

... อะไรบางอย่างที่ผมพอเดาได้ตั้งแต่เห็นเขาที่ข้างนอกนั้นแล้ว ...

"เขาบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้ ทั้งที่เขาต่างหากที่ไม่ทำให้มันเป็น"
น้ำเสียงแหบพร่าสั้นเครือ ผมจูบปลอบที่หว่างคิ้วที่กำลังจะขมวดกันของเขาเบาๆ อยากจะกล่อมให้เขาหลับ จะได้ลืมเรื่องร้ายๆ ที่เคยเกิดขึ้น
"ชั้นเชื่อว่าเขาหวังดีกับนายนะ"
"ถ้าหวังดี แล้วทำไมถึงทำอย่างนี้" เขาพูดทั้งที่ดวงตายังคงปิดอยู่
ผมกระตุกยิ้ม ไม่ว่าจะหันกลับมามองเขาเมื่อไหร่ เขาก็ยังคงจะเป็นเด็กเสมอในสายตาผม
"บีนนี่...ก็คงคิดเหมือนชั้นนั่นแหละ"
"เหมือนนาย? นายมารักชั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?"
ผมหัวเราะนิดๆ กับน้ำเสียงงึมงำอย่างคนง่วงนอน ถึงแม้สถานการณ์จะไม่ได้อำนวยให้หัวเราะสักเท่าไหร่

ผมใช้นิ้วหัวแม่มือ ค่อยๆ เกลี่ยคราบน้ำตาที่ยังคงเลอะอยู่บนแก้มกับหางตาที่ปิดสนิทอยู่ของเขา
เอไลจาห์กำลังเคลิ้มหลับ ซึ่งผมภาวนาให้เขาฝันดี ในวันพรุ่งนี้เขาจะได้กลับมาเป็นคนเดิมของผม

เขาคงจะยังไม่เคยสังเกต หรือแม้แต่ตอนนี้ก็ยังคงมองไม่เห็น
แววตาที่ผมมีให้เขา มันบอกคำตอบทุกอย่างที่เขาอยากรู้
ผมไม่กล้าหวังอะไร นอกจากอยากให้เขาลองมองเข้าไปข้างในลึกๆ ข้างในนั้น
แล้วรับรู้บ้างว่า ตลอดเวลาผมรู้สึกอย่างไร

"...นายเชื่อเรื่องรักแรกพบมั้ยล่ะไลจ์..."

F I N