bozk�rda soluksuz
geceyi dinliyor
dolunay ayd�nlat�yor
ayazda b�z���p kalm�� topraklar�
ve hayaletler dola��yor
bodur, ��plak tepelerin aralar�nda
kimi insan,
kimi at, kimi e�ek,
kimi kurt, kimi kuzu:
zaman�n gerisinden ��k�p gelmi�ler gibi
a�la��p ba�r���yorlar
ve anlams�z sesler ��kararak
oradan oraya
u�u�up duruyorlar
korkusuyla kaybedilen umutlar�n
ve geleceksizli�in derin kederinde
bir inilti duyuyor
karanl�kta, biteviye,
sanki uzun bir ip �zerinde y�r�d��� yol
ve ne kadar �ekerse �eksin, ipin sonu gelmiyor
d���n�yor ki, t�pk� bu ipe benziyor
ba�� ve sonu olmayan zaman!
o an
anl�yor inleyenin bozk�r oldu�unu...
yaln�zl���n k�skac�nda
bozk�r inliyor...
�imdi bile,
karanl��a kar�� korkak pencerelerden bakan
ve birbirlerine s�ms�k� sokulan
toprak daml�
kerpi� yap�larda ya�ayan
hi�bir canl�
yar�n olmayacak yerinde
ve art�k biliyor ki,
ipin ucu geldi�inde
yaln�zca gecenin ayaz�nda b�z��m�� tarlalar,
kuru sel yataklar� ve ��plak tepeler kalacak geriye:
ne bir k�pek havlayacak
ne bir bebek sesi y�rtacak karanl���
hayaletler de u�u�mayacak bodur tepeler aras�nda
kim g�rebilir ki onlar�,
��nk� onun bile art�k
�zerine dolunay d���yor,
ve g�lgesi kal�yor �ok gerilerde...
Fatih S�YLER
�ubat, 2001