van de Ven JP : Zo erg is het nou ook weer niet
Dit boek brengt colums van J.-P.van de Ven samen die reeds eerder verschenen in Volkskrant magazine.
De auteur laat de lezer kennis maken met zijn ervaringen als therapeut en laat ons meekijken in zijn behandelkamer.
Zoals het bij columns hoort, zijn de stukjes heel kort en bondig, luchtig, to the point en grappig. De verschillende hoofdstukken zijn volledig losstaand van elkaar en dat geeft een eerder onsamenhangend geheel. De auteur valt soms sarcastisch uit tegenover bepaalde therapievormen en overmatig medicijngebruik.
Van de Ven leert ons dat complimenten geven in therapie heel belangrijk is, zodat de cli�nt zich gewaardeerd kan voelen. Het aanleren van zelfbeloning schenkt veel voldoening aan de cli�nt. Volgens de auteur is praten over een probleem niet altijd aangewezen, soms is het beter om "het doosje dicht te houden" indien het probleem niet veel last bezorgt. Vaak kan schrijven ook belangrijk zijn bij het verwerken van problemen en de auteur laat zijn cli�nten vaak hun gevoelens neerschrijven in plaats van erover te praten. Hij wijst op de "gevaren" voor jonge therapeuten en stipt de overconsumptie aan van antidepressiva en andere psychotrope middelen. Ook in de gezondheidszorg ziet men modeverschijnselen, zo was ooit "burnout" een veel voorkomend ziektebeeld, gevolgd door CVS, en toen kwam ADHD�.. de ene aandoening ruimt plaats voor een nieuwe. Ook therapievormen raken snel voorbijgestreefd en worden vervangen door nieuwe en modernere therapie�n. Zo behoort de freudiaanse psychoanalyse volgens hem tot het verleden, de recentere therapievormen vereisen een grotere inbreng door de therapeut. E�n van de nieuwere therapievormen is therapie via internet, een methode die de auteur regelmatig in zijn praktijk toepast.
Zijn praktijkverhalen worden op een onverbloemde, vaak grappige manier verteld, maar met een duidelijk cynische ondertoon. Misschien is het net dat cynisme dat het boek zo aantrekkelijk maakt en als eye-opener werkt voor de lezer. Het is heel luchtig en gemakkelijk te lezen, maar blijft eigenlijk heel oppervlakkig omdat elk hoofdstuk slechts ongeveer anderhalve bladzijde telt en er geen samenhang is tussen de verschillende hoofdstukken. Op deze manier wordt enkel een tipje van de sluier opgelicht, maar het wekt wel de nieuwsgierigheid van de lezer, die meer wil weten dan wat in het boek geschreven staat.
Het gedetailleerde register achteraan in het boek vergemakkelijkt het opzoeken van bepaalde items.
�Hilde-Freud/Lacan 2003