Korte therapie : handleiding bij het ‘Brugse model’ voor psychotherapie met een toepassing op kinderen en jongeren/Myriam Le Fevere de Ten Hove
Garant, 2000.-96 p
ISBN : 90-5350-940-2
Kwalitatieve beoordeling: ***(*)
Moeilijkheidsgraad : II
Non-fictie
Trefwoorden : Psychotherapie Kinderpsychotherapie
----------------------------------------------------------------------------------------
Dit beknopte maar interessante studieboek handelt over korte therapie en meer bepaald de toepassing van het ‘Brugse model’ bij kinderen en adolescenten. Milton Erikson is de belangrijkste inspiratiebron voor deze therapie en dit boek. Er loopt een duidelijke rode draad doorheen de verschillende hoofdstukken, nl. “toon respect voor de cliënt ! “
De meest voorkomende hulpvragen evenals hun formulering naar de therapeut toe worden gestructureerd en duidelijk weergegeven.
De auteur legt uit dat de definitie van het begrip ‘kort’ kan verschillen naargelang de therapievorm. Zo kan het aantal sessies vooraf bepaald worden, of een duurtijd in weken, maanden, etc... Het Brugse model gaat echter geen limiet vastleggen maar definieert ‘kort’ als volgt : “niet langer dan nodig om de patiënt toe te staan zijn leven terug in handen te nemen”.
De cliënt en therapeut stemmen hun inspanningen op elkaar af zodat het doel van de cliënt sneller bereikt kan worden. Bij deze therapievorm leert de cliënt de eigen resources te ontdekken, oplossingen te vinden en deze toe te passen. We lezen dat de therapeut de cliënt niet op heel zijn theoretisch parcours hoeft te begeleiden. Het op gang brengen van dat proces is voldoende. De methoden hiertoe legt de auteur uit in tien sterke vuistregels, die ze in een volgend hoofdstuk verduidelijkt door de praktijk toe te lichten. Het komt er vooral op neer om de cliënt te brengen van een probleemgerichte naar een oplossingsgerichte observatie van zichzelf.
We zien dat vele problemen ontstaan doordat cliënten het gevoel hebben niet meer te kunnen kiezen. Het kiezen wordt de cliënt aangeleerd in de therapie, zo kiest hij o.a. wie hij eventueel meebrengt tijdens de gesprekken, stelt prioriteiten tussen de verschillende therapeutische doelstellingen, bepaalt het tijdstip van de volgende afspraak, etc… Dit alles maakt dat de cliënt veel verantwoordelijkheid heeft in de therapie.
De auteur legt de nadruk op de behandeling van kinderen en jongeren, in samenwerking met hun ouders of opvoeders. Vaak ontgaat het de ouders dat bepaalde beperkingen van hun kind inherent zijn aan hun leeftijd. Zij maken zich dan onnodig zorgen en remmen op deze manier de ontwikkeling van het kind af. Er bestaan echter wel zware beperkingen die tijdens de kinderjaren kunnen ontdekt worden. Deze vergen een rigoureuze diagnose en uitgebreide informatie naar de ouders toe. Dat is o.a. het geval indien het kind achterstand op mentaal en/of motorisch vlak vertoont.
Ook aan de eventuele beperkingen van de ouders wordt aandacht besteed. Het is niet ondenkbaar dat een kind problemen vertoont indien één van de ouders lijdt aan één of andere al dan niet psychosomatische ziekte.
Een niet te verwaarlozen groep zijn de adolescenten. Dit is niet de gemakkelijkste groep om te behandelen, daar jongeren vaak met grote tegenzin in therapie gaan en door hun ouders daartoe verplicht worden. De auteur toont aan dat ook zij overtuigd kunnen worden van het nut van de therapie en zodoende hun problemen willen aanpakken.
Het slotwoord is een mooie en duidelijke samenvatting van het boek.
Dit interessante en praktische boek zal vele therapeuten en studenten interesseren, daar het heel gestructureerd, to the point en duidelijk is. Zowel theorie als praktijk komen voldoende aan bod.
Ik denk niet dat het boek echt aangewezen is voor zelfhulp, noch het grote publiek zal bereiken, maar zich vooral richt tot therapeuten of toekomstige therapeuten. Enige voorkennis is nodig daar de auteur zich vaak bedient van een therapeutisch jargon, wat voor een leek niet altijd even begrijpelijk is. De alfabetische literatuurlijst op het einde nodigt aan tot verdere lectuur !
(c) copyright Hilde FreudLacan 2003