De volgende dag houden we dan ook rustdag. We babbelen veel met Anna en worden ingewijd in het kleine wereldje van Mwinilunga. We maken samen een wandeling langs de rivier, waarbij ze niet nalaat ons wat bij te brengen van de lokale gewoonten. De volgende ochtend gaan we dan naar het hospitaal. We onmoeten er Geert en mogen een tijdje bijzitten tijdens het spreekuur. Het is echt wel interessant om dat gade te slaan en in korte tijd krijgen we toch een goed beeld van hoe het leven er in een hospitaal in Zambia uitziet: de korte tijd die maar kan besteed worden per patient, de wijze waarop de mensen nooit echt rechtuit zeggen wat er scheelt, het grote taboe rond aids, de vele gevallen van TBC, de afstand die de mensen soms moeten afleggen om naar het ziekenhuis te komen, de vele tiener-zwangerschappen, �. Geert geeft ons ook nog een rondleiding in het ziekenhuis, waarbij we ook de concretere input zien van ZambiAid: het materiaal in de operatiekamer, medicijnen, sanitair, � Het hospitaal geeft in elk geval de indruk goed te draaien, en de Belgische dokters hebben, samen met de fondsen van ZambiAid, toch goed werk geleverd. Overal waar we in het dorp rondlopen vragen ze ons hoe het is met de Belgische dokters Olivier en Filip (die hier een paar jaar geleden werkte). Ze zijn nog niet vergeten en nog steeds erg geliefd.
We blijven uiteindelijk nog een dag langer in Mwinilunga en maken van de gelegenheid gebruik om nog wat meer de omgeving te verkennen. Eerst bezoeken we een project van Peacecorps. Peacecorps is een amerikaanse organisatie die jonge twintigers in de bush dropt (zouden misschien eerst best even Bush droppen) om daar mee te helpen aan een project en de amerikaanse cultuur (ja wadde!???) te promoten. Hier hebben ze in enkele dorpjes in de buurt visvijvers aangelegd, waardoor die dorpjes nu wat extra inkomen hebben. We krijgen een rondleiding van een lokale boer, die zelf al twee vijvers heeft. Hij is laaiend enthusiast over het project en we kunnen alleen maar zeggen dat het in elk geval vruchten lijkt af te werken. Wanneer we een foto willen nemen van de man rent hij snel naar zijn hutje om zijn beste hemd, broek en schoenen aan te trekken en zijn stropdas rond zijn nek te draaien. Hij staat erop dat ook Anna op de foto staat.
De volgende dag rijden we richting Chinfunshi, waar we het �chimpansee weeshuis� willen bezoeken. Hier worden misbruikte of mishandelde chimpansees vanuit de hele wereld (uit circussen, dierentuinen, discotheken, vanop de markt, etc) opgevangen. 97 apen kregen zo een nieuw thuis� waar ze niet te klagen hebben. In de voormiddag maken we een wandeling rond een van de �enclosures�. Dit zijn domeinen waar chimpansees in groepen worden losgelaten en waar ze het dichtst bij hun gewone leefwereld zijn. Tegen de middag komen ze binnen en worden ze gevoed, wat gepaard gaat met veel lawaai. Ze krijgen melk, appel, appelsienen en nog een paar andere vruchten die in de bossen en in het woud worden gevonden. Het is een belevenis om ze gade te slaan en de gelijkenis met onszelf te zien (hun genen 99,4% identiek aan die van de mens en 99,9% aan die van Freija!). Waarschijnlijk daardoor dat een van de chimpansees een stok naar Jeroen smeet toen die kwam kijken. Er is ook net een baby chimpansee aangekomen vanuit Congo. Hij heeft een luier aan en hangt de hele tijd rond de buik van de vrouw � toch wel op het randje als je �t mij vraagt.In de namiddag bezoeken we het �weeshuis� � hier zitten de chimpansees die niet klaar zijn om in een groep te integreren in een van de enclosures. Er is net ook een lokaal schooltje op bezoek. Net na de lunch ontstaat er heel wat commotie rond Billy. Billy is een nijlpaard dat hier belandde toen het 11 weken oud was en 25kg woog. Intussen is Billy 11 jaar en weegt hij ongeveer 1,5 ton. Nu had hij het in zijn hoofd gehaald om eens te gaan kijken welk bezoek er was. Nijlpaarden zien er log en traag uit, maar behoren tot de meest dodelijke dieren van Afrika. En als je op hun pad belandt krijg je die volle 1.5 ton over jou. Dus moest iedereen achter het hek vluchten, waarop meteen electriciteit werd gezet. Meer dan een half uur moesten we ons daar verstoppen achter de autos en bussen. Een paar van de werkers op het domen probeerden Billy met een wortel weg te lokken (Come Billy, Come!) � maar waarom zou zo een hippo luisteren? Uiteindelijk begon hij zichzelf te vervelen en vertrok hij toch nog richting rivier. Toch maar niets zo een Nijlpaard als huisdier. Die avond vieren we Freija�s verjaardag � voor de tweede keer al in Zambia � met een flesje wijn, bbq, en bloemetjes die we hebben gekregen van de mensen van de camping �. Het is intussen ook winer in zuidelijk Afrika, en �s morgends worden we wakker met een mooie mistsluier die over de rivier hangt en een paar vissers in houten kanos die op de terugweg naar huis zijn. Het is op dit soort kleine momenten dat we meest beseffen hoe gelukkig dat we ons mogen prijzen om hier te zijn. �t Is toch wat anders dan door je wekker te worden gewekt op een doorsnee maandagmorgen op je appartementje.
De volgende halte is Lusaka, waar we toekomen ten midden van een verlengd weekend waardoor er nog minder te beleven valt dan anders. We slapen in Chachacha Backpackers � waar we ook 3 jaar geleden verbleven. Dit is de eerste keer op onze hele reis dat we een plaats zien die zo goed draait: alle kamers zijn volzet, de tentjes staan dicht op elkaar, en er staan 4 auto�s met daktent. Dat kan ook niet anders want ze hebben er heerlijke chocoladecake. De echte verklaring ligt waarschijnlijk in het feit dat ze momenteel 3 weken vakantie hebben in Zuid Afrika, en dat de vakantie in Europa ook is begonnen. Als we die avond ons potje aan het koken zijn in de gemeeschappelijke keuken raken we aan de praat met een koppel Engelse overlanders die hun tocht begonnen zijn in Kaapstad. Ze zijn laaiend entousiast over Namibie, waar ze 5 of 6 weken hebben rondgetrokken. Vooral het noorden, het thuiland van de traditionele Himba stammen lijkt erg interessant. Hun enthusiasme werkt aanstekelijk: we besluiten onze plannen wat te wijzigen en in plaats van nog een weekje rond te toeren in het westen van Zambia rijden we de volgende dag naar Livingstone om direct door te steken naar Botswana en zo wat rapper in Namibie te zijn. We besluiten ook een paar dagen samen te reizen met Geoff, een Zuid-Afrikaan met de motor, die we voor het eerst waren tegengekomen in Kenya.
In Livingstone waren we op onze vorige trip ook al geweest. We keren terug naar Jolly Boys, waar we nog goede herinneringen aan hadden. Ook hier weer veel volk � we komen ook een Japans meisje tegen dat alleen op de motor de hele wereld aan het rondreizen is. Een van de leuke dingen aan door afrika reizen is dat je veel verhalen hoort over andere mensen en dat je ze dan ook steevast nog tegenkomt. We nodigen ze al vast uit in Belgie, waar ze volgende zomer plant te zijn. |
