Windhoek is een rustige stad, saai volgens velen, maar volgens ons toch leuk om eens rond te wandelen en een chocomelk te drinken in een van de talrijke bakkerijtjes. Maar na een dagje worden we weer onrustig en begeven we ons terug opweg. Deze keer is de bestemming Sossusvlei, met enkele van de hoogste duinen van de wereld. Het is daar dat al die foto�s in de brochures zijn genomen. En we worden niet teleurgesteld. Alhoewel, het is ons dagje niet Eerst lijkt de versnellingsbak ons in de steek te zullen laten, we kunnen de pook plots in alle richtingen bewegen en krijgen Daffy nog moeilijk in versnelling. Daarna komt de uitlaat vooraan helemaal los zodat we elkaar bijna niet meer kunnen verstaan door al dat lawaai. En terwijl we �s avonds tevergeefs een plekje zoeken uit de ijskoude wind ontploft ons gasvuur ook nog eens. Achteraf laten we alles herstellen in Keetmanshoop en bleken het allemaal pieteluttigheden te zijn. Maar toen waren we al blij dat we tot in Sesriem raakten waar de camping is van waaruit je Sossusvlei kan bezoeken.
Al om 5u30 �s morgens staan we samen met een tiental anderen in de rij aan de poort. Eenmaal het startschot gegeven, rijdt iedereen als een gek richting de duinen � om zo dicht mogelijk tegen zonsopgang aan te komen. Als eerste halte kiezen we voor death Vlei, een vallei in de duinen met een witte zoutvlakte en een hele boel dooie bomen � fotogeniek en een beetje spookachtig. Het eerste half uur zijn we er helemaal alleen � de laatste stretch is namelijk 4x4 only, waardoor een groot deel van de achtervolgers wordt afgeschud. We beklimmen er een van de duinen en genieten van de rust, de kleuren en de magie van de plaats. Als we een dik uur later vertrekken zien we de toeristen in rijtjes afkomen.
Een andere verplichte klim is Sossusvlei zelf � een parabole duin van waaruit je een mooi uitzicht hebt op de hele omgeving. Het leuke is dat je maar een paar honderd meter (alhoewel in dat zand duurt dat wel een tijdje) verder hoeft te lopen dan de top en je bent alleen ten midden van de duinen. Nadien is het tijd voor wat rust. We zijn intussen begonnen met het boek van Nelson Mandela te lezen � verplichtte lectuur vonden we als je naar ZA gaat � en installeren ons achter een duin wat uit de wind. Tegen de late namiddag beklimmen we ook nog duin 45, naar het schijnt de hoogste duin ter wereld.
Iets meer ten zuiden bezoeken we ook nog Luderitz en vlakbij Kolmanskop � een spookstadje dat erg kortstondig een bloeiende stad was toen er plots allemaal diamanten werden ontdekt. Tegenwoordig is het hele gebied ter grootte van Belgie afgesloten voor alle bezoek en wordt het gerund door De Beers. Die streek � zuiden van Namibie en noorden van Zuid Afrika � bevoorraadt nog steeds 80% van de industriele diamanten in de wereld. De enthousiaste gids brengt ons terug in het begin van de 20 ste eeuw, wanneer de eerste diamanten per toeval werden gevonden. In enkele maanden stormden allerlei avonturiers richting deze uithoek van de wereld, op de voet gevold door hun voorraad champagne (goedkoper dan drinkwater ook ingevoerd per schip) en kaviaar en een leger prostituees om de heren te vermaken. Het leven moet nog niet zo slecht zijn in de woestijn�
Wij vinden geen diamanten en druipen het dan ook snel af in de richting van Keetmanshoop. Onderweg slaan we ons tentje op in Aus. Als we die avond de zonsondergang willen gaan bewonderen aan de andere kant van de berg geraken we een beetje verdwaald en snel wordt het pikdonker. Enkele uren later komen we langs een challetje waar een groep toeristen verblijft; hun chauffeur is zo vriendelijk ons terug te voeren naar de kamping. S� nacht is het ijskoud en de volgende dag worden we zelf verrast door enkele druppels smeltende sneeuw (en dit terwijl het in Belgie snikheet schijnt te zijn)! Aangekomen in Keetmanshoop rijden we even langs het grote kokerbomenwoud en de �giants playground� � waar grote stenen in allerlei vormen, als legoblokjes op elkaar zijn gestapeld. Daffy wordt eens onder handen genomen en van zijn kwaaltjes verlost en � een beetje moe van de toerist te spelen � rijden we verder richting onze laatste attractie in Namibie; de Fish River Canyon.
Volgens de namibiers is de Fish River Canyon � na de Grand Canyon - de tweede grootste canyon ter wereld, volgens meer objectievere bronnen zou dit een beetje overdreven zijn. In elk geval biedt de canyon vanop de uitzichtpunten toch een spectaculair beeld en de kamping bij de Canyon is bovendien uitgerust met een warmwaterbron die overloopt in een overdekt zwembad en een echte jacuzzi, zalig om wat op te warmen na een andere koude (en natte) nacht in ons daktentje... |
