Tanzania (vervolg)
Zanzibar
Zanzibar roept wellicht bij velen beelden op van prachtige witte stranden en blauw zeewater; anderen vrezen wellicht Benidorm toestanden met horden toeristen op enkele meters heet strand. Dankzij het negatieve reisadvies voor Britten en Amerikanen (naar dit moslim eilandje) kunnen wij genieten van een Zanzibar ervaring met heel weinig toeristen. In Stone Town raken we helemaal in de wolken van de �food garden� � verschillende standjes met allerlei lekkers, eigenlijk een mega seafood bbq met reuze garnalen, kreeft, tonijn, inktvis en allerlei soorten lokale vis, allemaal voor een appel en een ei en heeeerlijk. De volgende dag al trekken we verder richting het noordelijke puntje van het eiland (Nungwi) waar we enkele dagjes �chillen� (Hakuna Matata!) vanuit ons challetje aan het witte strand. Overdag lezen, zwemmen en duiken. Terwijl profiteren de vissers van het lage water om alle vuil van hun boten te branden � een jaarlijkse traditie. Net voor zonsondergang zie je dan alle vissers/zeil-bootjes passeren � scenes zoals in de boekjes. Tot onze eigen verbazing, ligt enkele luttele meters van het strand een authentiek dorpje waar men zich van de toeristen eigenlijk niks aantrekt en wij enkele lokale restaurantjes gaan opzoeken. S�avonds entertaint een Italiaan de hele buurt met zijn gitaar en mondhormanica. Hij reisde heel Europa rond, door telkens wat centjes bijeen te spelen en dan verder te trekken. Hier in Afrika krijgt hij geen geld voor zijn muziek, maar hij schudt wel wat geimproviseerde reggae uit zijn mouw, terwijl enkele zatte localen een dansje inzetten� Ons laatste dagje Zanzibar kuieren we rond in Stone Town: een labyrinth van kleine straatjes en verwennen ons nog eens op een heerlijke seafood bbq. We waren misschien een beetje sceptisch over Zanzibar voor we erheen gingen, maar het heeft toch wel deugd gedaan. De volgende morgen nemen we de boot richting vasteland waar Daffy staat te popelen om verder te rijden, richting het zuiden van Tanzania�
Op naar Zambia
Op die manier komen we weer een beetje weg van de platgetreden paadjes. Het is een kleine 1000 km van Dar Es Salaam naar de grens met Zambia. De weg is goed en gaat dwars door heuvelachtig landschap. Alles is erg groen zo vlak na het regenseizoen, alleen de grote baobab bomen die het landschap domineren hebben net hun bladeren verloren, waardoor hun structuur nog indrukwekkender is. De eerste dag zijn we rustig aan het cruisen als Jeroen langs de andere kant van de weg een fluo gele truck (een oude MAN leger truck) opmerkt die hem bekend voorkomt. We keren terug en merken dat de auto een belgische nummerplaat heeft en er in grote letters �McGyver Special� opstaat. Blijkt dat dit een Vlaams koppel is van rond de vijftig die van Zuid naar Noord rijden, telkens in stukjes van drie maanden. Jeroen�s vader had ons ooit eens een foto getoond van hun truck, om eens te tonen hoe een �echte overlander� er wel uitziet. Ze zijn inderdaad super uitgerust, met douche, toilet, kookfornuis in de auto, een eigen generator, een heuse mitraillet en zelfs kogelvrij glas� ze zijn wel juist bezig een platte band te herstellen. Het is leuk om ook eens andere Belgische overlanders tegen te komen en we blijven een uurtje of twee staan babbelen en wisselen wat goede adressen uit, alvorens verder te rijden. Iets verder loopt de weg dwars door het Mikumi NP. We willen daar vroeg in de ochtend doorrijden om meer kans te hebben wat beesten te zien en kamperen dan maar vlak voor het park.
Aanvankelijk valt het park wat tegen. We zien vooral apen, zebras en impalas, maar allemaal tamelijk ver van de weg. Uiteindelijk zien we ook nog een heleboel giraffen, en tussen de wegenwerkers door, ook nog een kleine groep olifanten. Ongelooflijk trouwens hoe die wegenwerkers hier op hun gemak rondlopen te midden van het park. Jeroen vond er weeral niets beter op om, terwijl we eigenlijk naar giraffen in de verte aan het turen waren, tegen een groepje van drie mannen te roepen dat ze moesten oppassen voor de leeuw. In onze achteruitkijkspiegel zagen we ze alle drie uit de gracht springen. Ze reageren blijkbaar toch niet zo koel als de Masai� Iets na de middag komen we aan in Iringa, zowat de grootste stad in de omgeving. Niet ver daarvandaan wonen twee belgen � Stef & Lies � wiens contactgegevens we hadden gekregen van een vriend in belgie (nietwaar stefaan). We besluiten om ze op te bellen, het is wel grappig hoe je de neiging hebt alle landgenoten op te zoeken als je op reis bent. We hebben geluk, want ze zijn net in Iringa � later horen we dat ze daar eigenlijk het hele weekend dachten te blijven, als wij tenminste geen roet in het eten hadden gestrooid. We gaan samen iets drinken en slaan onze voorraad in op het lokale marktje. Nadien volgen we hen naar Mafinga, een klein stadje 80km verder, waar ze een mooi gezellig huisje hebben. We koken er samen: echte belgische frieten met sla en kip. We eten alle twee tot we geen pap meer kunnen zeggen � dit was echt lang geleden. Nadien gaan we nog wat pintjes drinken in hun stamcafe, in gezelschap van de lokale hoertjes en een grappige caf�-bazin. Het bier is warm, naar goede Tanzanianse gewoonten, maar het is wel een gezellig caf�. Voor ons doen kruipen we laat in onze tent, voor een koude nacht � ja, de winter komt er blijkbaar aan � terwijl het in Belgie volop zomert, zo horen we toch zeggen.
Ons visum loopt ten einde, dus we kunnen niet echt lang profiteren van de �belgische gastvrijheid� en de volgende dag rijden we kort na de middag verder (na een korte wandeling waar we onze eerste slang zien!) tot vlak bij de grens. We twijfelen nog even om toch nog langs Malawi te passeren, maar kiezen dan toch voor Zambia. We hebben nog altijd alle twee een grote sympathie voor Zambia, na ons bezoek drie jaar geleden. Daar was ook het idee ontstaan om deze reis te maken. Als we rechtstreeks van Tanzania naar Zambia reizen kunnen we daarenboven het noorden van Zambia helemaal doorkruisen. Daar zijn we vorige keer niet geweest, en het is wellicht het laatste stukje dat we kunnen doen dat helemaal niet toeristisch is. Zo maken we ons klaar voor de grote �terugkeer� � met als belangrijkste bestemming Mwinilunga, helemaal in het noord-westen, waar het hospitaal van ZambiAid is. |
