... vervolg "Van Addis naar Nairobi, 7 mei"
Eigenlijk is de hoofdattractie in de Omo Valley een bezoek aan de Mursi mensen � een andere stam die kleiplaten in hun lippen dragen. Maar deze stam is ook het meest afgelegen. Door de vele regen van de laatste dagen hebben wij de moed al opgegeven om ze te zien (de weg is onbereidbaar) en plannen eigenlijk om te terug te keren naar Konso. Alleen � door de regen is het ook onmogelijk terug te keren. We checken samen met Tefere een nabijgelegen rivier, maar de stroming is te sterk, en het water te diep. Dus rijden we toch door naar Jinka � de uitvalbasis voor een bezoek aan de Mursi. Dit was zo ongeveer de spectaculairste weg die we ooit gedaan hebben. Tientallen keren moesten we door kleine riviertjes met steile hellingen die spekglad waren door de modder. We zagen de auto van Tefere verschillende keren slippen en een paar keer terug de rivier inglijden, maar hij raakte overal door deze keer � en al bij al had Daffy er minder problemen mee. Maar we zijn in elk geval blij dat we dit stuk met twee autos kunnen doen. De mensen van Greenland zijn blijkbaar ook blij, want die avond trakteeren ze ons op een heerlijke maaltijd bereid door de persoonlijke kok van de italiaanse toeristen � genieten doen we.
Na een dagje in Jinka keren we van daaruit terug naar Konso. Onderweg bezoeken we ook nog de markt in Key Afer � het went niet. Hier vinden we zowaar banaan, kolen en paddestoelen. Behalve de bananen zijn dit ingredienten die we nog nergens hebben gezien, en dan vind je ze hier. We kopen zoals gewoonlijk de markt leeg voor ongeveer 20 eurocent. We vallen in herhaling nu, maar het spannendste zat in de staart. Net voor konso is er een rivier van een paar tiental meter breed. De oude brug is ingestort en de nieuwe is nog niet klaar. Als we aankomen zit er een 4x4 vast en twee vrachtwagens. Drie of vier andere autos zijn aan het analyseren of ze het zouden proberen of niet. We besluiten om eerst de 4x4 (met een paar lokale toeristen van Arba Minch) uit te graven. Dit gaat nog tamelijk makkelijk � de vrachtwagens zitten waarschijnlijk nog altijd in het slijk. De eerste auto waagt het over de rivier en het lukt. Iedereen volgt � inclusief Daffy. Door de zenuwen hebben we zelfs geen foto kunnen nemen. We vieren het die avond met een lekker etentje � voor ons bereid door Edo, en vele pintjes. Want dit wordt ook het afscheid van Edo � morgen trekken wij verder richting Kenya.
De volgende ochtend zwaaien we Edo uit � het doet een beetje raar, want we zijn echt gewoon geworden aan zijn gezelschap. We zien elkaar hopelijk terug in Belgie. Als we terug aan de auto komen om op te ruimen blijkt dat er iemand in de tent heeft gezeten. Freija haar polar trui is weg, voor de rest lag er niets waardevols in. We hadden nochthans iemand betaald om bij de auto te waken, maar die vond blijkbaar dat hij niet de hele tijd bij de auto moest blijven. We gaan ons beklag doen bij de campingbaas, al is dit waarchijnlijk hopeloos. Maar ze nemen het wel serieus, de bewaker wordt opgehaald door de politie en op zijn plichten gewezen. De discussie duurt een paar uur � en na afloop blijkt dat die man voor 3 weken (!) in de gevangenis belandt. We zijn niet helemaal zeker hoe we daarop moeten reageren, dit lijkt ons iets overdreven. Ze beloven huiszoekingen te doen en uit te kijken op de markt of Freija�s polar er niet verkocht wordt. We laten ons adres achter, al hebben we niet veel hoop, maar op zijn minst hadden ze goede bedoelingen. Tegen de middag vertrekken we dan toch op weg naar Moyale � de grenspost met Kenya, waar we �s avonds nog belanden en onze laatste injera opeten � we gaan dit missen. Het einde van Ethiopie en twee bewogen toffe weken in het zuiden.
Op zaterdagmorgen doen we de grensformaliteiten in Ethiopie. In Kenya gaat het wat minder vlot. De �Immigration officer� zit achter een paar Etiopiers die illegaal de grens zijn overgelopen. Het gevolg is dat we ons visum niet kunnen kopen. We mogen wel de grens over maar moeten in de namiddag ons visum afhalen. Er is een soort camping, maar die vinden we te duur en we besluiten te kamperen naast het politiebureau. Nadat we ons visum hebben afgehaald is de baas van de politie echter terug en die vindt dat niet zo een goed idee. Uiteindelijk belanden we in de mooie tuin van de katholieke missiepost van enkele Italiaanse zusters � tenmidden van dit hoofzakelijk moslim stadje. Een van de mooiste campings die we gehad hebben, we koken balletjes in tomatensaus die de ouders van Freija hadden meegebracht. Ergens in Belgie vieren Chris en Liesbeth nu hun huwelijk. In Moyale is geen bier verkrijgbaar maar we beloven zo snel mogelijk ne goeien te drinken op hun toekomst.
Over de weg van Moyale naar Nairobi hadden we al veel verhalen gehoord. Roversbenden (van Rendille stam) maken deze regio onveilig, waardoor je in konvooi moet rijden. Bovendien zou het konvooi regelmatig beschoten worden en waren er al dodelijke slachtoffers gevallen. We informeerden bij de grenspost, en men wist ons te vertellen dat er de laatste maanden geen incidenten meer geweest waren. We hadden trouwens niet veel keuze, want de enige alternatieve weg was totaal onbereidbaar door de regen. Op zondag om 8 uur staan we klaar voor het konvooi � dat uiteindelijk tegen 9u30 vertrekt. In het begin vorderen we traag, en na een uur of twee raken de vrachtwagens van het konvooi vast in de modder � niet te verwonderen want we waren zelf ook al in lage 4x4 over deze strook gegleden. Na twee uur wachten (en meetrekken) zijn we weer op weg. We maken ons wel zorgen dat we voor het donker Marsabit niet meer zullen halen � de klassieke plaats waar het konvooi overnacht op 250km van Moyale. Uiteindelijk besluiten we dan maar een politieagent in onze auto te nemen als persoonlijke escorte, waardoor we niet op het konvooi moeten wachten. Zo belanden we toch nog net voor zonsondergangin Marsabit. We kennen de truk nu al en overnachten opnieuw op de lokale missiepost.
De volgende dag vertrekken we om zeven uur. We rijden langs prachtige dorpjes, met mensen die al even traditioneel zijn als in Zuid Kenya � maar door de onstabiele situatie in deze regio praat niemand hierover. En bovendien willen we die avond voor het donker Nairobi halen, waardoor we de hele dag bijna zonder pauze moeten doorrijden. En je voelt de verandering: van de hutjes en traditioneel gekleede mensen komen we terecht op goede asfalt, stadjes met electriciteit en allerhande soorten winkels. Het lijkt alsof je hier alles kan vinden � zo een luxe hebben we niet meer gezien sinds Cairo. Dat belooft voor Nairobi. En ja, terwijl we Nairobi binnenrijden belanden we in een monsterfile waar we meer dan twee uur vast zitten. Zo komt het dat we toch in het donker in Nairobi aankomen, iets wat we eigenlijk wilden vermijden omdat Nairobi geen al te beste reputatie heeft wat veiligheid betreft. Maar er zit gelukkig nog altijd een militair in onze auto, al heeft die intussen zijn mitrailleuse ingeleverd en zijn we hem liever kwijt dan rijk: want die kerel kan zagen! Tegen 8u komen we dan toch op de Upper Hill Camp site aan. We ploffen ons in de zetel en bestellen een etentje. Vanaf nu zijn het Kenyaanse prijzen � we zijn verwend geweest in Ethiopie � maar we hebben het verdiend na een van de lastigste dagen van de reis. We beseffen maar al te goed dat er en belangrijk luik in onze reis is afgesloten. Aswan naar Nairobi is vast en zeker het ruigste stuk, maar we hebben er met volle teugen van genoten en zijn een ervaring rijker die niemand ons nog kan afpakken. We zijn ook halfweg onze reis en besluiten dat Nairobi de ideale stad is om dit op gepast wijze te vieren (nou ja vieren), maar dat is voor het volgende verslag.
Zoals telkens als we een stad binnen komen, en nu des te meer, besteden we heel wat tijd om onszelf opnieuw te organiseren. We gaan naar de supermarkt (en wat voor een � letterlijk alles hebben ze hier), gaan e-mailen, vullen ons gas bij, zoeken een garage om onze uitlaat te herstellen (nou ja herstellen, sinds Addis wisten we dat die in slechte staat was, maar hier merkten we tot onze grote ontsteltenis dat we geen uitlaat meer hebben) en herstellen ons gasvuurtje (Jeroen wordt nog een handige Harry). Verder drinken we veel melk � Freija heeft een rare bevlieging waardoor ze plots veel melk drinkt en er elk uur van de dag naar verlangt!?). Verder ontmoeten we op de camping ook Kris Nijs, een Belg die in vier jaar zowat de hele wereld heeft rondgereisd met de moto. Het wordt verhalen uitwisselen terwijl Jeroen de kool klaarmaakt die we hebben gekocht op de markt in Key Afer � een van de marktjes vol blote mensen. �t Kan verkeren� |
