back to /

The guardian and the last home for people with autism

บ้านพิทักษ์ออทิซึ่มสำหรับออทิสติกวัยรุ่น วัยผู้ใหญ่ วัยชรา และออทิสติกที่ถูกทอดทิ้ง

แบบบ้านกึ่งสงเคราะห์

> > > แนวความคิด / เหตุใดจึงต้องกึ่งสงเคราะห์-ใครสงเคราะห์-รัฐ-กึ่งสงเคราะห์อย่างไร?

> > > แนวปฏิบัติทางงบประมาณด้านสถานที่วัสดุครุภัณฑ์และบุคลากร

> > > แนวปฏิบัติทางการบริหารจัดการเพื่อการยกระดับศักยภาพและคุณภาพชีวิตของบุคคลออทิสติกที่เป็นสมาชิกของบ้าน : การบริหารจัดการภายในบ้าน - การจัดการเชื่อมต่อกับชุมชนและหน่วยงานนอกบ้าน

> > > ลักษณะทางกายภาพของบ้านกึ่งสงเคราะห์สำหรับบุคคลออทิสติกที่พึงประสงค์

> > > รูปธรรมของการบริหารจัดการภายในบ้าน : เกี่ยวกับบุคคลออทิสติกที่จะเข้าเป็นสมาชิกของบ้าน - เกี่ยวกับปัญหาและการจัดการกับบุคคลออทิสติกแต่ละคน - เกี่ยวกับกิจกรรมและชีวิตประจำวันของสมาชิกภายในบ้าน - เกี่ยวกับคุณสมบัติและภาระงานของบุคลากรฝ่ายต่างๆ - เกี่ยวกับการประเมินความก้าวหน้าของบุคคลออทิสติกและคุณภาพงานของทีมบริหารจัดการบ้าน - เกี่ยวกับมูลนิธิเพื่อบ้านพิทักษ์ออทิซึ่ม

> แนวความคิด/เหตุใดจึงต้องกึ่งสงเคราะห์-ใครสงเคราะห์-รัฐ-กึ่งสงเคราะห์อย่างไร?

> ตามกฎหมายและข้อตกลงที่เป็นสากล รัฐจะต้องดูแล ประชากรของตน และโดยเฉพาะประชากรที่ช่วยเหลือตนเองไม่ได้ เช่น ประชากรพิการ ประชากรสูงอายุ และประชากรที่ถูกทอดทิ้ง เป็นต้น รัฐที่จะดูแลยกระดับคุณภาพชีวิตของประชากรที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้โดยเฉพาะประชากรที่พิการหรือบกพร่องทางด้านต่างๆ ทางสรีระนั้น ต้องเป็นรัฐที่มีผู้นำซึ่งมีแนวคิดทางด้านคุณธรรมจริยธรรมทางสังคมและบุคลากรในภาครัฐส่วนข้างมากก็ต้องมีแนวคิดทางด้านคุณธรรมจริยธรรมทางสังคมเช่นเดียวกันด้วย ไม่เช่นนั้นก็จะเป็นรัฐที่สามาณย์และนำพาประชากรของรัฐไปสู่ความต่ำช้าทั้งปวง อันจะยังให้สังคมตกต่ำทางชีวิตจิตใจลงเรื่อยๆ โดยรวม การจัดระบบให้เกิดการแบ่งปัน โภคทรัพย์ของ "รัฐ/สังคม" มาดูแลและเลี้ยงดู ประชากรของรัฐที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เพราะมีขีดจำกัดทางสรีระ จึงถือเป็นคุณธรรมสูงสุดอัน "รัฐ/สังคม" จะพึงมีอย่างแท้จริง และอันรัฐโดยผู้นำของรัฐจะต้องยังให้เกิดขึ้นอย่างเป็นรูปธรรม และ "บ้านพิทักษ์ออทิซึ่มแบบบ้านกึ่งสงเคราะห์" ก็คือ รูปธรรมหนึ่งที่ว่านี้

> > การเกิดขึ้นของ กระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ก็คือ เพื่อให้สังคมพัฒนาไปอย่างมีคุณภาพและอย่างมีความมั่นคง ได้อย่างเป็นรูปธรรม และ คุณภาพของสังคม ก็คือ คุณธรรม / เพราะถ้าไม่เน้นเรื่องการพัฒนาคุณธรรมและจริยธรรมของสังคมเราไม่ต้องมีกระทรวงนี้เพิ่มขึ้นมาก็ได้? มีเพี่มขึ้นมาทำไมหากไม่ใช่เพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตจิตใจของประชาชนให้ได้อย่างเป็นรูปธรรม?/ รูปธรรมหนึ่งของคุณธรรม ก็คือ การแบ่งปันโภคทรัพย์ของสังคมให้แก่ผู้ที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ โดยเฉพาะงบประมาณแผ่นดินซึ่งเป็นโภคทรัพย์ที่มหาศาลที่สุดของสังคม และ รูปธรรมแห่งความมั่นคงของมนุษย์ ก็คือ "บ้าน"

> > "บ้าน" คือ รูปธรรมที่สุด แห่งชีวิตจิตใจของมนุษย์ เป็นที่ที่มนุษย์จะรู้สึกได้ถึงความมั่นคงปลอดภัยในชีวิต การพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ออทิสติกที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ก็คือ การพัฒนาจัดระบบให้ "รัฐ/สังคม" จัดสรรแบ่งปันโภคทรัพย์และงบประมาณแผ่นดินมาเพื่อ "บ้าน" หลังสุดท้ายที่พวกเขาจะมีชีวิตอยู่อย่างมี คุณภาพชีวิตแบบมนุษย์ ได้ตราบจนสิ้นอายุขัยอย่าง มั่นคงและปลอดภัย

> > นั่น ก็คือ การพัฒนาระบบ "บ้านพิทักษ์ออทิซึ่มแบบบ้านกึ่งสงเคราะห์"

> > และ นี่ก็คือ ภาระหน้าที่และความรับผิดชอบโดยตรงอันจะพึงมีต่อกลุ่มออทิสติกของ กระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์?

> > > กึ่งสงเคราะห์ หมายถึง รัฐ ต้องดูแลและเลี้ยงดู ประชากรในสังคมที่ถูกทอดทิ้งและช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ที่ผู้อนุบาลดูแลโดยธรรมชาติของพวกเขาสิ้นหรือหมดสภาพไปหมดแล้ว โดยภาคประชาชนมีส่วนร่วมคิดร่วมทำในระบบการบริหารจัดการ แต่รัฐจะดูแลอย่างไร? รัฐจะต้องกำหนดแนวปฏิบัติให้ถูกทาง เพราะจะต้องขอเน้นย้ำว่า มีอยู่ สองส่วน คือ ส่วนที่เป็นธุรกิจเอกชน และ ส่วนที่เป็นบริการของรัฐ ที่รัฐจะต้องกำหนด แนวปฏิบัติให้ถูกและเป็นธรรม ซึ่งรัฐจะต้องสนับสนุนให้มีทั้งของภาคเอกชนและของภาครัฐ หมายถึง รัฐก็จะต้องทำเองด้วย เพื่อรองรับประชากรระดับรากหญ้า และเพื่อเป็นตัวอย่าง และเพื่อเป็นการหาบทเรียนในการไปกำหนดเกณฑ์มาตรฐาน เพื่อการตรวจสอบและการอุดหนุนต่างๆ สำหรับภาคเอกชน เพราะรัฐเองก็ต้องไม่ตกเป็นเหยื่อหรือสมคบกันกับภาคเอกชนหรือผลประโยชน์ทับซ้อน แล้วก็ปล่อยให้คนพิการคนที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ตกเป็นเหยื่อของธุรกิจเอกชนด้วย สมมติอุดหนุนให้เอกชนทำเป็นแสนเป็นล้าน เจ้าของธุรกิจรับเละรวยเละเลย ทั้งได้จากรัฐบาลทั้งได้จากครอบครัวของคนพิการคนที่ช่วยเหลือตัวเองที่เข้ารับบริการ ซึ่งสำหรับออทิสติกแล้ว ก็จะอยู่ในสภาพที่ครอบครัวหมดเงินหมดตัวเมื่อไรก็ค่อยซมซานไปถูกผูกขาล่ามโซ่อยู่ที่บ้าน หรือ ถูกจับส่งโรงพยาบาลคนบ้าในท้ายที่สุด

> > > ที่สำคัญที่สุด การที่รัฐให้บริการ บ้านหรือสถานสงเคราะห์ดูแลและเลี้ยงดูคนพิการคนที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ จะเป็นการเปิดให้ประชาชนมีทางเลือกและเป็นตัวแข่งขันกับภาคเอกชนให้รักษาคุณภาพและไม่เอาเปรียบ หรือหากินกับครอบครัวคนพิการหรือคนที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้มากจนเกินไป หรือหากยังไม่มีเอกชนทำเลย รัฐก็ต้องทำก่อนเป็นตัวอย่าง

> > > ทำนองเดียวกับโรงเรียนราษฎร์หรือโรงเรียนเอกชนกับโรงเรียนรัฐบาล บ้านหรือสถานดูแลคนพิการคนที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้โดยธุรกิจเอกชนกับบ้านหรือสถานดูแลโดยรัฐ นั้น จะต้องมีการกำหนดแนวปฏิบัติกันว่า ของเอกชนรัฐจะสนับสนุนและอุดหนุนอย่างไร? จะควบคุมคุณภาพและตรวจสอบอย่างไร? และของรัฐเอง รัฐจะบริหารจัดการอย่างไร?

> > และ นี่ก็คือ ภาระหน้าที่และความรับผิดชอบโดยตรงของ กระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์?

> > คงต้องขอเน้นย้ำเลยว่า การดูแลประชากรออทิสติกที่ดูแลและเลี้ยงดูตัวเองอย่างอิสระไม่ได้ รัฐต้องเน้นที่คุณภาพไม่เน้นปริมาณ เพราะประชากรออทิสติกในพื้นที่หนึ่งๆ มีเป็นจำนวนน้อยกว่าประชากรพิการอื่นๆ และยิ่งมีปริมาณน้อยมากยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อเทียบกับประชากรปกติ การจัดการกับประชากรกลุ่มนี้หากจะเอาปริมาณมากมาเป็นเกณฑ์ก็เท่ากับจะไม่ช่วย ก็เท่ากับจะทอดทิ้งให้พวกเขาเป็นไปตามยถากรรม

> > และไม่เอาเรื่องความคุ้มหรือไม่คุ้มทุนทางเศรษฐกิจเข้ามาเป็นตัวพิจารณาหลัก "รัฐ/สังคม" ที่พิจารณาการช่วยเหลือดูแลประชากรพิการแต่ในแง่ของความคุ้มไม่คุ้มทางเศรษฐกิจเท่านั้น เป็นรัฐที่สามาณย์ "คน/หน่วยงาน" ก็เช่นกันถ้าพิจารณากันแต่ในแง่ปริมาณและเศรษฐกิจเท่านั้นก็เป็นพวกคนที่สามาณย์

> > [ ความเสียหายมหาศาลจากกรณีไข้หวัดนก เป็นตัวอย่างหนึ่งที่เป็นรูปธรรมที่สุด ของความสามาณย์ทางความคิด ของคนในภาค "รัฐ/รัฐบาล" ซึ่งไม่รู้ว่า เป็นใคร? บ้าง? เป็นบทเรียนว่าอย่าพิจารณาอะไรแต่ในมิติทางเศรษฐกิจเท่านั้น กล่าวสำหรับการช่วยเหลือประชากรออทิสติก ก็เช่นกัน ถ้าเอาปัจจัยทางเศรษฐกิจมาเป็นปัจจัยหลัก ชาตินี้ทั้งชาติออทิสติกก็จะถูกทอดทิ้งให้ตายทั้งเป็นตลอดกาล.....พร้อมกันนี้ กองทุนฯ ขอไว้อาลัยให้แก่ไก่หลายร้อยล้านตัว.......ที่ถูกฆ่าอย่างทารุณ กระเสือกกระสนหนีตายกันอย่างน่าอเน็จอนาจทั้งการเผา และการฝัง.....ทั้งเป็น! ]

> > เพราะการดูแลเลี้ยงดูคนที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้สำหรับประชาชนระดับรากหญ้าไม่มีทางจะคุ้มค่าทางเศรษฐกิจ ที่จะให้ใครมากอบโกยเป็นกอบเป็นกำได้อย่างการทำธุรกิจอื่นแบบของคนปกติที่ช่วยเหลือตัวเองได้ โดยเฉพาะธุรกิจการเล่นแร่แปรธาตุกับงบประมาณหรือสัมปทานของรัฐของแผ่นดินอย่างแน่นอน ?!? อยู่แล้ว!

> ทั้งนี้ หากเป็นประชากรปกติที่ช่วยเหลือตนเองได้ ทำมาหากินด้วยตัวเองเป็น รัฐก็เพียงแต่ ดูแล/กำกับ ให้พวกเขาได้ใช้ชีวิตอย่างเป็นปกติสุข ให้พวกเขาสามารถหรือต้องสามารถรับผิดชอบทำมาหากินหาเลี้ยงชีพของพวกเขา เองและเลี้ยงดูสมาชิกของครอบครัวของพวกเขาเองอย่างอิสระ สงบเรียบร้อยและราบรื่น อย่างไม่เบียดเบียนเอาเปรียบซึ่งกันและกันจนเกินไปแต่ให้เป็นไปอย่างเป็นธรรม และ มี ส่วนเกิน มาเสียภาษีให้รัฐ เพื่อดำเนินการต่างๆ ที่เอกชนปัจเจกชน ปัจเจกครอบครัวไม่สามารถจะจัดการตามลำพังได้ เช่น การสาธารณูปโภค การคมนาคม การป้องกันประเทศ การศึกษา การสาธารณสุข ฯลฯ และ การเลี้ยงดูประชากรที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้อย่างกลุ่มออทิสติก ที่ข้อมูลทางด้านสาธารณสุขระบุชัดเจนว่า กว่าร้อยละ 98-99 ต้องมีผู้อนุบาลดูแลไปตลอดชีวิต ก็เป็นเรื่องหนึ่งที่เอกชนปัจเจกชนปัจเจกครอบครัวไม่สามารถจะจัดการตามลำพังได้ เพราะปัจเจกชนต้องแก่ชราและต้องตาย แต่รัฐแก่กล้าและไม่ต้องตายก็ได้ถ้าจัดระบบได้ดี ที่สำคัญที่สุด คือ รัฐ มี ภาษี ที่ บังคับเก็บจากประชากรที่ทำมาหากินได้ อันเป็นโภคทรัพย์มหาศาลที่สุดของสังคม มากองรวมกันไว้ ขณะที่ประชากรส่วนข้างมากของรัฐ ไม่มีตัวนี้/ไม่มีภาษี จึงต้องเป็นภาระของรัฐที่จะต้องเลี้ยงดูประชากรที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้

> แต่รัฐจะเลี้ยงดูประชากรกลุ่มนี้อย่างไร? จึงจะไม่ประสบความล้มเหลวดังการประชาสงเคราะห์อันรัฐเคยทำมาในอดีต ที่รัฐ/กระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ กล่าวอ้างว่า การสงเคราะห์ที่ผ่านมาในอดีตทำให้ประชาชนงอมืองอเท้าคอยแต่แบมือขอ การเอาคนพิการ คนด้อยโอกาสมาเลี้ยงดู อย่างบ้านพักคนชราที่ปากเกร็ด บ้านเด็กกำพร้า บ้านสงเคราะห์คนพิการ ฯลฯ จึงเป็นอะไรให้รัฐมีนโยบายโอนให้เป็นภาระความรับผิดชอบขององค์การบริหารส่วนท้องถิ่น อย่าง กทม. อบจ. อบต. เทศบาล? และมีนโยบายผลักภาระในการดูแลเลี้ยงดูคนพิการคนที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ให้เป็นภาระหน้าที่ของครอบครัวในชุมชน โดยรัฐจะมีเพียงเจ้าหน้าที่ ออกไปแนะนำวิธีการดูแลและเลี้ยงดูคนพิการให้เท่านั้น?

> > หากรัฐทำแค่เพียงเท่านี้ ก็เท่ากับว่าประชากรที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้นอกจากจะถูกปัจเจกชนทอดทิ้งหรือดูดาย ก็ยังมาถูกรัฐทอดทิ้งอีก เพราะผู้ที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ต้องการคนมาดูแลมาเลี้ยงดู ไม่ใช่ต้องการคนมาแนะนำวิธีการดูแลวิธีการเลี้ยงดูเท่านั้น เพราะการแนะนำวิธีการดูแลเลี้ยงดูจะมีประโยชน์ก็ตอนที่พ่อแม่ยังไม่แก่เฒ่าและยังไม่ตายเท่านั้น หลังจากนั้น สิ่งที่ต้องการก็คือ เจ้าหน้าที่ พนักงาน หรือ บุคลากรที่จะมาลงมือ ดูแลเลี้ยงดูคนที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้จริงๆ (ไม่ใช่ผู้แนะนำสั่งสอนวิธีการดูแลหรือวิธีการเลี้ยงดูเท่านั้น) ซึ่ง ต้องเป็น เจ้าหน้าที่ พนักงาน หรือบุคลากรที่รัฐเป็นผู้จ้างมาจาก เงินภาษีและรายได้ของรัฐ ซึ่งเจ้าหน้าที่ พนักงาน หรือบุคลากร ในการนี้ไม่จำเป็นต้องเป็น ข้าราชการ แต่ต้องเป็นเงินจ้างจากงบประมาณของรัฐ เพราะชาวบ้านไม่มีเงินจ้างตัวนี้ หรือ ถ้าบางคนจะมีซึ่งคาดว่าจะมีเป็นส่วนข้างน้อย ก็จัดระบบให้สมทบเข้ามูลนิธิและเป็นการบริจาคเข้ามูลนิธิ

> ความล้มเหลวในการประชาสงเคราะห์ของรัฐที่ผ่านมา คือ การไม่ให้ประชาชนและชุมชนมีส่วนร่วม คนของรัฐคิดเองเออเองแล้วเอามายัดเยียดให้ประชาชนจำใจยอมรับ นี่เป็นประการหนึ่ง การรวมศูนย์บ้านหรือสถานสงเคราะห์ให้กระจุกตัวอยู่แต่ที่ กทม. หรือ ตามเมืองใหญ่ๆ เท่านั้น หากจะครอบครัวใดดูแลไม่ไหวก็จะต้องเอาคนพิการคนแก่คนที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ไปทิ้งไว้ให้บ้านประชาสงเคราะห์ของรัฐเลย ไปเยี่ยมก็เสียค่าโสหุ้ยมากและบางทีก็ไม่กล้าไปเยี่ยมด้วยกลัวเขาจะคืนมาให้แล้วตัวเองก็จะจัดการไม่ไหวไปทำมาหากินหาเลี้ยงสมาชิกครอบครัวที่เหลือไม่ได้...นี่เป็นอีกประการหนึ่ง

> > ฉะนั้นความล้มเหลวของการประชาสงเคราะห์ของรัฐที่ผ่านมา จึงอยู่ที่วิธีการและการบริหารจัดการการสงเคราะห์ต่างหากหาใช่อยู่ที่ตัวการสงเคราะห์ไม่ ฉะนั้นการที่รัฐสรุปว่าอยู่ที่การสงเคราะห์ เพราะการสงเคราะห์ทำให้ชาวบ้านดีแต่แบมือของอมืองอเท้าและสร้างปัญหามากมาย จึงเป็นข้อสรุปที่ผิด แล้วการยกเลิกการสงเคราะห์โดยการผลักภาระทั้งหมดมาให้ประชาชนมาให้ชุมชน ตามนโยบายทั่วไปที่ใช้กับกิจกรรมกิจการของคนปกติที่ช่วยเหลือตัวเองได้จึงเป็นการตีคลุมการใช้กับคนพิการอย่างคนออทิสติกที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้อย่างไม่มีการจำแนก เป็นการใช้นโยบายอย่างผิดที่ผิดทางผิดกลุ่มผิดคนผิดประเภท แล้วรัฐก็จะเอางบประมาณไปจัดตั้งหน่วยงานหรือเจ้าหน้าที่จำนวนน้อยเพื่อการแนะนำสั่งสอนวิธีการดูแลหรือวิธีการเลี้ยงดูคนพิการคนที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เท่านั้น ก็จึงผิดอีกเป็นการเดินผิดทางอีกครั้ง ผิดซ้อนผิด ผิดซ้ำซาก

> กล่าวโดยสรุปก็คือ แทนการยกเลิกบ้านสงเคราะห์ ก็จะต้องให้มีต่อไปและจะต้องให้มีอย่างกระจายลงสู่ชุมชนรากหญ้า โดยจะต้องให้ภาคประชาชนในท้องถิ่นชุมชนมีส่วนร่วมในดุแลและการบริหารจัดการ

> > การกระจายบ้านสงเคราะห์และกึ่งสงเคราะห์ลงรากหญ้าและให้ประชาชนถิ่นใครถิ่นเขาเข้ามีส่วนร่วมรับผิดชอบ ที่ถิ่นใครถิ่นเขายังจะจัดการให้สอดคล้องกับวัฒนธรรมและศาสนาของใครของเขาได้ด้วย / เช่นนี้ก็จะไม่พบปรากฏการณ์ที่ต้องกล้ำกลืนฝืนทนวัฒนธรรมกัน เช่น เอาคนตาบอดมุสลิมไปอยู่ปนกับคนตาบอดพุทธ ครอบครัวมุสลิมเขาเลยต้องรับคนของเขากลับไปอยู่ตามยถากรรมของเขาดีกว่าจะให้มาทนกินหมู อะไรทำนองนี้ เป็นต้น

> แนวปฏิบัติทางงบประมาณด้านสถานที่วัสดุครุภัณฑ์และบุคลากร

> จากข้อสรุปข้างต้น แนวปฏิบัติทางด้านงบประมาณเริ่มต้นก็ต้องลงไปที่บ้าน ซึ่ง ก็คือสถานที่ ก็คือ ที่ดิน ก็คือ ตัวบ้านตัวอาคาร ก็คือ สิ่งปลูกสร้าง ที่ระดับกระทรวงระดับประเทศรัฐกลาง / ต้องให้ งบประมาณเริ่มต้น เป็นค่า บ้าน/ค่าสถานที่ และวัสดุครุภัณฑ์-สุขภัณฑ์ เฟอร์นิเจอร์ และ ออกเป็นกฎหมายระเบียบวิธีปฏิบัติ-กฎกระทรวง ให้ องค์การบริหารส่วนท้องถิ่น มีหน้าที่ต้องจัดสรร งบประมาณดำเนินการต่อเนื่อง เช่น ค่า บริหารจัดการ ค่าตอบแทนบุคลากร ค่าพัฒนาบุคลากร ค่าใช้จ่ายค่ากินค่าอยู่ค่าน้ำค่าไฟของบ้าน ฯลฯ

> > ซึ่งตรงนี้ กระทรวงพัฒนาสังคมฯ ต้องคุยกับ กระทรวงมหาดไทย ให้ด้วย? ไม่เช่นนั้น พวก องค์การบริหารส่วนท้องถิ่น ส่วนข้างมากที่สุดจะไม่คิดทำเรื่องนี้เลย / ส่วนใหญ่จะคิดทำแต่เรื่องสาธารณูปโภคเพราะพวกนี้ส่วนใหญ่มาจากพวกผู้รับเหมาก่อสร้าง พวกนี้บางทีบางส่วนส่วนมากคิดแต่จะมาเล่นแร่แปรธาตุกับงบประมาณแผ่นดิน? / ดังนั้นจึงต้องเป็นการวางตัวบทกฎหมายกำกับครอบลงมาจากข้างบนด้วย

> > นอกจากนี้บุคคลออทิสติกจำนวนไม่น้อย จะมีปัญหาสุขภาพทั้งทางร่างกายและทางจิตใจอันมักส่งผลถึงพฤติกรรมให้ ต้องใช้ยา ต้องใช้การบำบัดทางกายภาพ เป็นบางครั้ง บางเวลา หรือเป็นประจำ การบำบัดทางกายภาพไม่เท่าไรเอาแต่คำแนะนำได้ แต่ยา มีราคา และ ยาที่บุคคลออทิสติกใช้มักมีราคาแพง ซึ่งตรงนี้ กระทรวงพัฒนาสังคมฯ ต้องคุยกับ กระทรวงสาธารณสุข ให้ด้วย? ว่า ฟรี โดย ให้ รัฐ/กระทรวงสาธารณสุข จัดสรรงบประมาณตามค่ายาที่จ่ายจริงให้แก่หน่วยบริการทางสาธารณสุข / สถานพยาบาล/โรงพยาบาล ที่จ่ายยาให้บุคคลออทิสติกที่เป็นสมาชิกของบ้านพิทักษ์กึ่งสงเคราะห์ ไม่เช่นนั้น ยาใหม่ยาดียาแพงเขาก็ไม่จ่ายให้/ให้กินแต่ยาโบราณถูกๆเท่อๆ ผลข้างเคียงมากมาย และออทิสติกบางคนหากไม่มียาที่ถูกกับเขานี่ บางทีเขาอาละวาดบ้านแตกเลย และโดยเฉพาะบ้านนี้เราจะรับออทิสติกระดับวัยรุ่น วัยผู้ใหญ่ วัยฉกรรจ์ หากอาละวาดพร้อมกันทีเดียวสองคนขึ้นไปนี่ คนดูแลก็ตายหยังเขียด!

> แนวปฏิบัติทางการบริหารจัดการเพื่อการยกระดับศักยภาพและคุณภาพชีวิตของบุคคลออทิสติกที่เป็นสมาชิกของบ้าน : การบริหารจัดการภายในบ้าน-การจัดการเชื่อมต่อกับชุมชนและหน่วยงานนอกบ้าน

> > การบริหารจัดการภายในบ้าน : ทีมงานบริหารบ้าน/กิจกรรมภายในบ้าน/กิจกรรมนอกบ้าน/กิจวัตรประจำของสมาชิกภายในบ้าน/งานบ้าน:ส่วนบุคคล-ส่วนรวม/ตารางเวลา-ตารางเวร/การเงินการบัญชี-รายรับรายจ่ายประจำวัน

> > > การจัดกิจกรรมต้องสอดคล้องกับความเป็นบ้าน และการพัฒนายกระดับศักยภาพและคุณภาพชีวิตของบุคคลออทิสติกที่เป็นสมาชิกของบ้าน มีการพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างสมาชิกของบ้านและทีมงาน ให้สมาชิกของบ้านมีความรู้สึกอบอุ่นมั่นคงและรู้สึกปลอดภัยทั้งทางร่างกายและจิตใจ

> > การจัดการเชื่อมต่อกับชุมชนและหน่วยงานนอกบ้าน : หมู่บ้าน-ประชาคมรอบบ้านใกล้เคียง สถานีตำรวจ สถานีอนามัย สถานีดับเพลิง โรงพยาบาลใกล้บ้าน/โรงพยาบาลศูนย์-โรงพยาบาลจังหวัด-โรงพยาบาลจิตเวช มหาวิทยาลัย ศูนย์การศึกษานอกโรงเรียน วิทยาลัยการอาชีพ ศูนย์การศึกษาพิเศษฯ โรงเรียน ตลาดร้านค้า สถานีตำรวจ อัยการ/ศาล และหน่วยงานต้นสังกัด (องค์การบริหารส่วนท้องถิ่น/พัฒนาสังคมและสวัสดิการจังหวัด/คณะกรรมการบ้าน/มูลนิธิบ้าน-คณะกรรมการมูลนิธิ?) ฯลฯ

> > > ให้มีทีมที่ปรึกษาทั้งทางด้านการแพทย์การบำบัด การศึกษา/การศึกษาของสมาชิกในบ้านอาจจะมีทั้งนอกระบบในระบบและตามอัธยาศัย ทีมที่ปรึกทางสังคมและการงานอาชีพ และทีมที่ปรึกษาทางกฎหมายเพราะเป็นบ้านพิทักษ์สิทธิ์ จากหน่วยงานทั้งหลายดังกล่าวที่จะต้องมีการจัดตั้งกันขึ้นมาเพื่อเป็นเครือข่ายดึงเอามาช่วยกิจกรรมของบ้าน เช่น อาจดึง กศน.มาสอนที่บ้าน ดึงคณะเกษตรมาอบรมเรื่องการเพาะเห็ด ฯลฯ ที่สำคัญต้องมี "ทีมที่ปรึกษาทางกฎหมาย" จากหน่วยงานของ กระทรวงยุติธรรมในพื้นที่ ที่จะต้องให้เข้ามารับผิดชอบปัญหาข้อกฎหมายของบุคคลออทิสติกที่เป็นสมาชิกของบ้านฯ เพราะนี่คือ "บ้านพิทักษ์สิทธิของบุคคลออทิสติก" !

> ลักษณะทางกายภาพของบ้านกึ่งสงเคราะห์สำหรับบุคคลออทิสติกที่พึงประสงค์

> จากธรรมชาติของออทิสติก หากจะให้ออทิสติกมาอยู่ร่วมบ้านกันหลายๆ คน ที่ต้องมีการพัฒาศักยภาพและคุณภาพชีวิต บวกกับความคิดรวบยอดของคำว่า "บ้าน" ที่สมาชิกในบ้านจะต้องรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นมั่นคงปลอดภัยและมีความเป็นส่วนตัวได้ ลักษณะทางกายภาพจะต้องดีมากๆ ดังนี้

> > 1) บริเวณบ้านนอกตัวบ้าน ต้องรั้วรอบขอบชิด จัดภูมิทัศน์สวยงามร่มรื่น มีโซนสันทนาการ โซนเกษตร/สวนครัว โซนธรรมชาติ โซนหัตถกรรม ฯลฯ

> > 2) มีอาคารสำนักงานอยู่ด้านหน้า ที่จะเป็นที่ติดต่อกับบุคคลภายนอก ที่ประชุม ที่คนภายนอกจะเข้ามาติดต่อประสานงาน ที่ขายผลิตภัณฑ์ของบ้าน

> > 3) มีบ้านพักแม่บ้าน-คนขับรถ/คนสวน (ฝ่ายสถานที่) ที่จะอยู่ได้เป็นครอบครัวเล็กๆ 1 หลังเล็กๆ 3 ห้องนอน 1 ห้องน้ำ /สำหรับ แม่บ้าน/คนทำกับข้าว-ทำความสะอาด คนขับรถ/คนสวน อยู่ประจำตลอด 24 ชม.

> > 4) มีบ้าน ของบุคคลออทิสติก 2 หลัง หลังละ 5 ห้องนอนพร้อมห้องน้ำในตัว 1 ห้องน้ำกลาง 1 ห้องเอนกประสงค์ 1 ห้องสมุด 1ห้องปรับพฤติกรรม 1 ห้องครัว 1 ห้องโถงใหญ่ตรงกลาง 1 ห้องนอนครูเวร 1 ลานซักผ้ารีดผ้า

> > > มี 2 หลังเพราะแยกเพศ มีห้องน้ำในตัวเพื่อความเป็นส่วนตัวและจะได้หัดให้รู้จักการล้างทำความสะอาดห้องนอนห้องน้ำดูแลข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของตัวเอง เผลอๆ ลุกฉี่กลางคืนไม่เดินไกล ที่ต้องมีห้องครูเวร/เจ้าหน้าที่เวร เพราะบางคนอาจต้องดูแลตลอด 24 ชม. บ้านออทิสติกเพศหญิงอาจให้เจ้าที่ผู้หญิงพักด้วย (ทั้งนี้อยู่ฐานของความคิดรวบยอดของความเป็นบ้าน ที่ต้องมีความเป็นส่วนตัว ไม่โรงนอนตามโรงพยาบาลคนบ้าน หรือหอพัก หรือคุกขังคนบ้า? คือ ต้องเข้าใจความคิดรวบยอดกันในประเด็นนี้!)

> โดยสรุปทางด้านกายภาพของบ้าน อาจต้องมีบริเวณเนื้อที่อย่างต่ำ 2-5 ไร่ เผื่อขยาย มีอาคารสำนักงาน 1 หลัง มีบ้าน 3 หลัง/บ้านออทิสติก 2 หลัง บ้านพักฝ่ายสถานที่ 1 หลัง ( งบประมาณด้านอาคารสถานที่บ้านและที่ดินตลอดจนวัสดุครุภัณฑ์อย่างบ้านพิทักษ์ออทิซึ่มจังหวัดขอนแก่นนี้ อยู่ในราวสัก 12-15 ล้าน / จะให้กันได้ไหม? ไก่ตายให้กันได้ไปแล้วหลายสิบหลายร้อยล้าน ออทิสติกยังไม่ตายเนี่ย แค่ปีแรก 10 กว่าล้านจะให้กันไม๊ ปีต่อๆ ไป ปีล้านสองล้าน อบจ.จะให้ไม๊ พอเลี้ยงตัวเองได้บ้างก็อาจจะเหลือปีละเป็นแสนน่ะ ต่อไปก็อาจเป็นหมื่น.. ทำนองนี้ )

> รูปธรรมของการบริหารจัดการภายในบ้าน : เกี่ยวกับบุคคลออทิสติกที่จะเข้าเป็นสมาชิกของบ้าน - เกี่ยวกับปัญหาและการจัดการกับบุคคลออทิสติกแต่ละคน - เกี่ยวกับกิจกรรมและชีวิตประจำวันของสมาชิกภายในบ้าน - เกี่ยวกับคุณสมบัติและภาระงานของบุคลากรฝ่ายต่างๆ - เกี่ยวกับการประเมินความก้าวหน้าของบุคคลออทิสติกและคุณภาพงานของทีมบริหารจัดการบ้าน-เกี่ยวกับมูลนิธิเพื่อบ้านพิทักษ์ออทิซึ่ม

> > เกี่ยวกับบุคคลออทิสติกที่จะเข้าเป็นสมาชิกของบ้าน :

> > เกณฑ์ในการรับบุคคลออทิสติกเข้าบ้านพิทักษ์ต้องมีการกำหนดกันอย่างเป็นทางการ แต่ในที่นี้ ขอกำหนดเป็นแนวทางก่อน 2 ข้อ คือ

> > > 1) ต้องเป็นออทิสติกที่ได้รับการวินิจฉัยจากแพทย์ว่าเป็นออทิสติก/PDDs ซึ่งอายุมากกว่า 13 ปี ขึ้นไป ที่ผู้ปกครองแก่เฒ่าดูแลไม่ไหวแล้วหรือล้มหายตายจากไปแล้วคนใดคนหนึ่งหรือทั้งคู่ โดยพิจารณาคนที่มีภูมิลำเนาอยู่ในเขตพื้นที่ใกล้ๆ ก่อน ไปเป็นลำดับ หากมีจำนวนเกิน ใช้วิธีจับฉลาก แต่บางรายอาจต้องพิจารณาปัจจัยอื่นประกอบตามความเหมาะสม / บ้านแต่ละหลังรองรับออทิสติกได้ไม่เกิน 10 คน เกินนี้ต้องสร้างบ้านเพิ่ม จัดสรรบุคลากรเพิ่ม

> > > 2) ต้องเอาฐานะทางเศรษฐกิจของครอบครัวมาพิจารณาด้วย ถ้าพอมีฐานะหรือมีฐานะต้องบริจาคเงินเข้ามูลนิธิอาจไม่มากมายตามแต่จะตกลงกับคณะกรรมการบ้านฯ/คณะกรรมการมูลนิธิ ถ้ายากจนจริงก็แล้วไป

> > เกี่ยวกับปัญหาและการจัดการกับบุคคลออทิสติกแต่ละคน : มีปัญหาด้านไหนบ้างที่ต้องดูแล? จากธรรมชาติของความเป็นออทิสติก เรื่องที่ต้องดูแลเป็นพิเศษน่าจะได้แก่

> > > 1) ปัญหาความปลอดภัยต้องระวังไม่ให้พวกเขาเดินหายออกไปนอกบ้านหรือเดกินออกนอกบ้านไปถูกรถชน หรือถูกไฟฟ้าช็อตอยู่ในบ้าน ฯลฯ

> > > 2) ปัญหาพฤติกรรม เช่น เขาโตแล้วแต่ยังไม่รู้จักระวัง เดินแก้ผ้าโทงๆ รอบบริเวณบ้าน แบบนี้เพื่อนบ้านจะว่าไง? ร้องไห้ร้องตะโกนดังไปสามบ้านแปดบ้านโดยไม่มีสาเหตุอย่างนี้เพื่อนบ้านประชาคมที่อยู่รอบๆ บ้านจะว่าไง?

> > > 3) ปัญหาเรื่องอารมณ์ของบุคคลออทิสติก จริงๆ ปัญหานี้อยู่ในปัญหาพฤติกรรมแต่ที่แยกมากล่าวต่างเพราะอารมณ์ของบุคคลออทิสติกเป็นเรื่องละเอียดอ่อน เรื่องไม่เป็นเรื่องก็เป็นเรื่อง มีสิ่งเร้าสิ่งกระตุ้นเพียงน้อยก็อาจทำให้บุคคลออทิสติกประทุอารมณ์ ไม่ว่าจะเรื่องคน เรื่องกิน เรื่องอยู่ ที่ทีมดูแลจะต้องละเอียดอ่อนที่จะสังเกตป้องกันและตามแก้ เช่น บางคนชอบให้ของวางอยู่กับที่เหมือนเดิมถ้าเปลี่ยนที่หรือหายไป เป็นเรื่อง เป็นต้น

> > > 3) ปัญหาสุขภาพ ต้องให้ความสนใจมากเพราะออทิสติกกว่าครึ่งมีโรคประจำตัวและเจ็บป่วยง่าย เช่น ลมชัก ภูมิแพ้ ไข้ ฯลฯ หรือมีปัญหาทางพฤติกรรมที่อาจต้องได้ใช้ยา การบริหารขนาดของยา การสังเกตผลข้างเคียงของยา การขาดยา การถอนยา ลดยา ฯลฯ จะต้องมีเจ้าหน้าที่ของบ้านคอยดูแลรับผิดชอบเกี่ยวกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ ที่จะเป็นตัวประสานกับบุคลากรทางการแพทย์ หรือสถานพยาบาลที่ดูแล

> > > 4) ปัญหาการล่วงละเมิดทางเพศ และ การทำอนาจารภายในบ้าน เพราะออทิสติกส่วนใหญ่ร่างกายเจริญเติบโตตามวัยประการหนึ่ง แต่ทางความคิดอาจยังไม่ระมัดระวังดังตัวอย่างที่ว่า เช่น โตแล้วแต่ยังแก้ผ้าโทงๆ ในบ้าน หรือ ผ้าผ่อนหลุดลุ่ยเป็นบางครั้ง จะเป็นเป้าให้คนอื่นนอกทั้งในบ้านนอกบ้านที่จิตใจไม่ปกติ/ต่ำช้า/ทำอนาจารเขาได้โดยง่ายหรือไม่? หรือที่เขาก็มีอารมณ์และความต้องการอันเป็นแรงขับทางเพศเช่นเดียวกับปกติ หากเขาแสดงออกมาอย่างไม่เหมาะสมแสดงออกในที่สาธารณะ ตรงนี้ก็ต้องสอนกัน หรือหากจับผลัดจับพลูได้เจ้าหน้าที่ที่จิตใจสามาณย์อย่างครูที่ล่วงละเมิดนักเรียนลูกศิษย์ของตัวเอง หรือบางทีไปเอาบุคคลปัญญาอ่อนที่รู้เรื่องบ้างมาอยู่ร่วมกับออทิสติกๆ ถูกบุคคลปัญญาอ่อนล่วงละเมิดทางเพศ แต่ออทิสติกพูดไม่เป็นบอกใครก็ไม่ได้แต่เป็นหนองและบาดเจ็บที่ทวารหนัก เป็นต้น ทั้งหลายอย่างนี้ ก็ต้องมี หน่วย/องค์กรภายนอก รับผิดชอบตรวจสอบดูแล ปัญหานี้ละเอียดอ่อนและบุคลากรที่รับผิดชอบบ้านฯ ต้องระแวดระวังและตรวจสอบซึ่งกันและกันและคอยตรวจสอบสมาชิกของบ้านฯ ด้วย

> > การจัดการกับบุคคลออทิสติกแต่ละคนนั้น อันดับแรกเลยต้องทำแฟ้มประวัติเพื่อประเมินศักยภาพและบันทึกความก้าวหน้าด้านต่างๆ แล้วทำแผนพัฒนาศักยภาพเฉพาะบุคคลออทิสติกแต่ละคน

> > > ซึ่งจากแฟ้มประวัติทีมงานของบ้านจะรู้ ระดับศักยภาพทั้งทางพฤติกรรมและทางวิชาการรวมทั้งปัญหาสุขภาพ ของบุคคลออทิสติกที่เป็นสมาชิกของบ้านแต่ละคน แล้วจึงกำหนดทิศทางและกิจกรรมเพื่อการพัฒนาศักยภาพของพวกเขาแต่ละคน เช่นว่า ใครจะไปเข้าโรงเรียนใกล้บ้าน ใครจะฝึกอาชีพอยู่ในบ้าน ใครจะช่วยเหลือใครได้ ใครจะต้องประกบสอนตัวต่อตัวหรือใครต้องดูแลเป็นพิเศษ เป็นต้น

> > เกี่ยวกับกิจกรรมและชีวิตประจำวันของสมาชิกภายในบ้าน :

> > เนื่องจากที่ต้องทำความเข้าใจกัน ณ ที่นี้ ก็คือ เฉพาะหน้าในระยะอันใกล้ (5-10 ปี)นี้ ออทิสติก/PDDs ศักยภาพสูงอาจยังไม่จำเป็นมาใช้บ้านนี้เพราะเขาอาจประกอบอาชีพหรืออาศัยอยู่กับพี่น้องได้อย่างไม่ยาก ออทิสติก/PDDs ที่เข้ามาใช้บ้านนี้จึงเป็นพวกระดับอาการปานกลางและหนัก และด้วยเป็นบ้านที่บุคคลออทิสติกจะใช้ชีวิตอยู่แบบบ้านตามปกติ กอร์ปกับที่พวกเขาส่วนใหญ่อาจจะยังอยู่ในระดับอาการปานกลางหรือหนักดังกล่าว กิจกรรมในบ้านจึง ต้องอยู่บนหลักการของการพัฒนาศักยภาพและคุณภาพชีวิตตลอดกาล ด้วย จึงต้องเป็นกิจกรรมที่เป็นทั้ง กิจวัตรประจำวันปกติ แบบคนปกติที่อยู่บ้าน เช่น มีการจัดการกับเรื่องส่วนตัว งานบ้าน งานประจำ งานอดิเรก เป็นต้น อันเป็นการจัดการทางกายภาพ และ กิจกรรมแบบการพัฒนาความมั่นคงทางจิตใจ เช่น กิจกรรมพัฒนาความสัมพันธ์ฉันมิตรฉันครอบครัวของสมาชิกภายในบ้าน กิจกรรมการพัฒนาความสัมพันธ์แบบเอื้ออาทรกับเพื่อนบ้านและประชาคมรอบบ้าน เป็นต้น ดังนี้

> > > กิจวัตรประจำวันปกติ:

> > > 1) เรื่องส่วนตัวเป็นกิจวัตรประจำวันของแต่ละคน สำหรับคนปกติทำเอง แต่ คนออทิสติกระดับอาการหนักและปานกลาง แม้จะอายุ 13-15 ปีขึ้น ก็อาจยังต้องมีคนกำกับ ตั้งแต่ตื่นนอนจนกระทั่งเข้านอนจนกว่าเขาจะทำเองได้ ไม่ว่าจะเป็น ลุกขึ้นมาการเก็บที่นอน ล้างหน้า แปรงฟัน อึ/ฉี่-อุจาระ/ปัสสาวะ-ล้างก้น อาบน้ำ สระผม แต่งตัว รับประทานอาหาร 3 มื้อ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ปูที่นอน นอน บางคนนอนไม่หลับกลางคืนดึกดื่นถ้าอยู่รวมห้องกันคนหนึ่งไม่นอนอีกคนหรืออีกหลายๆ คน จะนอนหลับได้ไหม ถ้าคนหนึ่งไม่หลับลุกขึ้นเคาะอะไรโป๊กๆ ตลอดคืน? หรือร้องอาละวาดจนดึกดื่นโดยไม่ทราบสาเหตุ? บางคนยังฉี่รดที่นอน ถ้าไม่มีคนดูแล เขาไม่ได้เปลี่ยนเสื้อเปลี่ยนผ้านอนแช่ฉี่ตัวเอง เขาก็ป่วย บางคนไม่ใช่เป็นนิสัยที่ควบคุมฉี่ไม่ได้ แต่เป็นโรค เช่น โรคชักที่คุมไม่ได้ก็ทำให้ฉี่เรี่ยราดฉี่รดที่นอน เป็นต้น บ้านพิทักษ์ออทิซึ่มนี้จึงต้องให้แยกห้องกันอยู่และมีเจ้าหน้าที่อยู่เวรประจำตลอด 24 ชม.

> > > 2) งานบ้าน เช่น ทำครัว ล้างชาม ขัดห้องน้ำ กวาดบ้าน ถูบ้าน กวาดรอบบริเวณบ้าน ซักรีดเสื้อผ้า กวาดหยากไย่ รดน้ำต้นไม้ ฯลฯ ก็เช่นกัน บุคคลออทิสติกอาจต้องมีคนกำกับให้ผลัดกันทำ และ เช่นกันเป็นเรื่องของการฝึก เช่น ฝึกการเคลื่อนไหว ฝึกการรับผิดชอบ ฝึกให้รู้จักหน้าที่ ฝึกให้รู้จักความเป็นส่วนตัว รู้ว่าของใครเป็นของใคร ใครเป็นใครในบ้าน ใครเป็นใครนอกบ้าน ฝึกให้รูจักระมัดระวังอันตรายทั้งภายในและภายนอกบ้าน เป็นต้น

> > > 3) งานประจำ เทียบกับคนปกติที่ต้องทำงานเพื่อการยังชีพที่เรียกว่า งานประจำ หรือ อาชีพ บุคคลออทิสติกที่เป็นสมาชิกของบ้านก็เช่นกัน ต้องได้รับการฝึกและพัฒนาให้มี งานประจำ หรือ อาชีพ ให้เป็นไปอย่างเหมาะสมสอดคล้องกับระดับศักยภาพของเขาไปเป็นลำดับ เช่น ถ้ายังมีศักยภาพอยู่ในระดับต่ำที่แม้กระทั่งกิจวัตรประจำวันก็ยังต้องฝึกกันอย่างเข้มข้นทำนองนี้ หากยังไม่มีภาษาพูดภาษาเขียนงานประจำของเขาก็อาจยังเป็นเรื่องเรียนอยู่ งานประจำ หรือ อาชีพ ของเขา ก็คือ การฝึกทักษะยังขาดอยู่ หรือ ก็คือ การเรียน นั่นเอง ศักยภาพสูงขึ้นมา งานประจำ หรือ อาชีพ อาจให้เป็นผู้รับผิดชอบดูแลสวนปลูกผักทำสวนครัว ถ้าศักยภาพสูงขึ้นมาอีก งานประจำ หรือ อาชีพ เป็นพนักงานขายของหน้าร้านของมูลนิธิหรือของบ้าน ถ้าศักยภาพสูงยิ่งขึ้นไปอีกก็อาจให้ไปทำงานนอกบ้านตามหน่วยงานร้านค้า ที่ "เข้าใจคนออทิสติก" ได้ เป็นต้น

> > > > หมายถึงบ้านต้องมีโปรแกรมการฝึกอาชีพ ไปพร้อมๆ กับมีกรรมวิธีพัฒนาให้บุคคลออทิสติกมีความคิดรวบยอดเกี่ยวกับ "การงานและอาชีพ" แบบมนุษย์ทั่วไป ที่ให้ความหมายสำคัญกับชีวิตอยู่ที่การสร้างสรรค์งานและผลงาน และมีความสุขกับการได้ทำงานในหน้าที่? มีความสุขที่ได้รับผิดชอบ งาน

> > > > ฉะนั้นบ้านฯ นี้จึงเป็น ศูนย์ฝึกอาชีพให้บุคคลออทิสติก ด้วย โดยเริ่มจาก ออทิสติกที่เป็นสมาชิกของบ้านก่อน เมื่ออยู่ตัวจึงขยายให้บริการแก่ออทิสติกนอกบ้านที่จะมาเข้าโปรแกรมเช้าไปเย็นกลับ ด้วยนี่ก็เป็นทิศทางที่จะพัฒนาขยายบทบาทของบ้านฯ ออกไปได้ และ บ้านฯ บ้านอาจจะต้องพัฒนาให้ได้ ผลผลิตที่เป็นเอกลักษณ์ของบ้านฯ แบบ "1 บ้านฯ 1 ผลิตภัณฑ์จากคนออทิสติก" ก็ได้

> > > 4) งานอดิเรก และ สันทนาการ เช่นเดียวกับคนปกติ ที่อาจต้องมีเวลาส่วนตัวที่จะทำอะไรที่ตัวเองชอบๆ ได้ และคนเรามีความชอบแตกต่างกัน แต่ออทิสติกบางคน มีพฤติกรรมกระตุ้นตนเองด้วยท่าทางแปลกๆ สูง จนไม่มีเวลาจะพัฒนาสิ่งที่ตัวเองชอบ บางดูทีวีก็ยังไม่เป็น งานอดิเรก และ สันทนาการ ในระยะแรก ๆ ออทิสติกบางคนอาจต้องการ โปรแกรมพัฒนางานอดิเรก และ โปรแกรมเพื่อพัฒนาการสันทนาการ อย่างเฉพาะเจาะจง ที่ บ้านฯ อาจจะต้องจัดให้เป็นการพิเศษเป็นบางรายกรณี ออทิสติกคนที่เขาใช้เวลาว่างอย่างสร้างสรรค์ได้เอง ก็อาจปล่อยให้เขาทำกิจกรรมที่เขาชอบของเขาไปเอง

> > > > เช่น ในบ้านเรามี ทีวี หากจะให้เขาใช้เวลาสันทนาการดูทีวีก่อนนอนหรือวันหยุด สมมติ ทีวี มีสารคดี มีโฆษณา มีละคอน มีภาพยนตร์ มีรายการโชว์ มีข่าว/ในข่าวมีชื่อบุคคลสำคัญ ก็จะต้องมีโปรแกรมสอนและพัฒนาให้เขาเข้าใจเรื่องพวกนี้ เขาจึงจะดูทีวีรู้เรื่อง เป็นต้น

> > > กิจกรรมแบบการพัฒนาความมั่นคงทางจิตใจ:

> > > มนุษย์จะมีความมั่นคงทางจิตใจมาก ถ้าได้รับการยอมรับจากสังคมหรือชุมชนที่ตนเองเป็นสมาชิกอยู่โดยไม่เป็นที่ "รังเกียจ" แต่สังคมมี "กติกามารยาทขนบธรรมเนียม ประเพณีและวัฒนธรรม" ที่เป็นช่องทางหนึ่งให้มนุษย์ได้รับการยอมรับจากสังคมที่ตนเองสังกัด ฉะนั้นกิจกรรมพัฒนาความสัมพันธ์ฉันท์มิตร /ฉันท์ครอบครัว ระหว่างสมาชิกภายในบ้าน ก็คือกิจกรรมการพัฒนาให้ออทิสติกได้ความคิดรวบยอดของ "กติกามารยาทขนบธรรมเนียม ประเพณีและวัฒนธรรม" ภายในบ้าน และ กิจกรรมการพัฒนาความสัมพันธ์แบบเอื้ออาทรกับเพื่อนบ้านและประชาคมรอบบ้าน ก็คือ กิจกรรมการพัฒนาให้ออทิสติกได้ความคิดรวบยอดของ "กติกามารยาทขนบธรรมเนียม ประเพณีและวัฒนธรรม" ของผู้คนนอกบ้าน ของเพื่อนบ้าน และประชาคมรอบบ้าน นั่นเอง

> > > > กิจกรรมพัฒนาความสัมพันธ์ฉันท์มิตร /ฉันท์ครอบครัว ระหว่างสมาชิกภายในบ้าน นั้น ออทิสติกที่มาอยู่รวมกันจากพ่อจากแม่มา หรือไม่มีพ่อมีแม่ จะพัฒนาความสัมพันธ์ทางสังคมภายในบ้านอย่างไรเพื่อชดเชยตรงนี้? จะให้เขาเข้าใจสถานะของตัวเขากับคนอื่นและทีมดูแลอย่างไร? เขาจึงจะรู้สึกอบอุ่นมั่นคงปลอดภัยทางจิตใจ? ตรงนี้อาจเอาพวกนักจิตวิทยาหรือพวกจิตแพทย์ มาเป็นที่ปรึกและจัดวางระบบในบ้านเพื่อการนี้ก็น่าจะได้

> > > > กิจกรรมการพัฒนาความสัมพันธ์แบบเอื้ออาทรกับเพื่อนบ้าน และประชาคมรอบบ้าน ตรงนี้ก็สำคัญ เพราะกองทุนฯ เคยไปเช่าบ้านในหมู่บ้านจัดสรรที่ค่อนข้างมี "ระดับ" ของอำเภอบ้านไผ่ เพียงแค่เด็กออทิสติกผู้ชายคนหนึ่งที่ค่อนข้างโต เดินไม่ใส่กางเกงอยู่ในรั้วบ้าน (ครูที่ดูแลอยู่ในครัวทำกับข้าว ครูอีกคนไปตลาด/มีเด็ก 3-4 คนครู 2 คน พี่เลี้ยง 1) เลยถูกเพื่อนบ้านบอยคอต ไปบอกเจ้าของบ้านไม่ให้เช่า บอกตัวเองมีลูกสาวเล็กๆ ทำไมไปเอาเด็กบ้าๆบอๆ มาอยู่ใกล้ๆ อะไรประมาณนี้

> > > > > การพัฒนาให้เพื่อนบ้านหรือประชาคมรอบบ้านเข้าใจออทิสติก จึงเป็นอะไรที่ บ้านฯ จะต้องตื่นตัว ที่จะต้องจัดให้มีกิจกรรมเพื่อพัฒนาความสัมพันธ์แบบเอื้ออาทรกันให้ได้ การทำให้ประชาคมรอบบ้านเข้าใจลักษณะบุคคลออทิสติก และให้การช่วยเหลือได้เป็นสิ่งจำเป็น และ จะได้สามารถอาศัย ประชาคมรอบบ้านเป็นตัว "ขัดเกลา" พฤติกรรมของสมาชิกออทิสติกในบ้านฯ ได้ด้วย เช่น เขามีงานบุญงานกฐิน บ้านฯ ก็อาจต้องเข้าร่วม เป็นต้น

> > กล่าวโดยสรุป กิจกรรมภายในบ้านก็ต้องฝึกสมาชิกบ้านแต่ละคนให้รับผิดชอบ "งานบ้าน"/ล้างชาม ขัดห้องน้ำ กวาดถูห้องที่ใช้ร่วมกัน/ห้องครัว ห้องรับแขก ห้องสมุด กวาดรอบบริเวณบ้าน / หมุนเวียนกันไป ฝึกให้เขาจัดการกับธุระส่วนตัวทุกอย่างในบ้านได้/กิจวัตรประจำวัน จัดการกับห้องนอนของตัวเอง ซักผ้ารีดผ้าของตัวเอง จัดการกับข้าวของเครื่องใช้ของตัวเองได้ รู้ว่าใครเป็นใครในบ้าน ฯลฯ ทุกคนจัดการงานในบ้านเสร็จ/ทั้งส่วนตัวส่วนรวม จึงเข้าสู่กิจกรรมการงานการฝึกอาชีพ ซึ่ง หากบ้านมีเนื้อที่ 2 ไร่ขึ้น ทำการเกษตรสวนครัว ปลูกผัก ปลูกโรงเรือนฝึกอาชีพพวกหัตถกรรมได้ ทำเห็ดได้ แล้วส่งผลผลิตเข้าขายในสำนักงานร้านค้าของมูลนิธิที่อยู่ส่วนหน้าของบ้าน หรืออาจส่งขายแบบเรี่ยไรตามห้างร้านก็ได้ แล้วก็ต้องทำประชาสัมพันธ์กับประชาคมหรือเพื่อนบ้านรอบๆ บ้านให้ดีด้วย

> > เกี่ยวกับคุณสมบัติและภาระงานของบุคลากรฝ่ายต่างๆ :

> > มี ประเด็นสำคัญที่ต้องพิจารณา เกี่ยวกับเรื่อง บุคลากร อยู่ 2 ประเด็น ประเด็นหนึ่ง ก็คือ เพราะเป็นบ้าน ที่บุคคลออทิสติกจะต้องอยู่ทั้งกลางวันและกลางคืน อยู่ 24 ชม.ทีมงานที่ดูแลบ้าน จึงต้องมีทั้งไป-กลับ และอยู่ประจำ และต้องมีการจัดเวรดูแลกลางคืน รวมทั้งอาจต้องมีวันหยุด แต่ถ้ามีบุคคลออทิสติกอยู่ 5-10 คน จะต้องมีทีมงานอยู่กับพวกเขาประมาณไม่ต่ำกว่าครั้ง 3-5 คนขึ้น วันหยุดเสาร์-อาทิตย์ ออทิสติกที่อยู่ในบ้านฯ ก็ต้องมีกิจกรรม หมายถึง บ้านฯ มีกิจกรรมดำเนินต่อเนื่องทุกวันฉะนั้นทีมงานบริหารจัดการบ้าน สำหรับการดูแล บ้านฯ ต้องมีมากกว่า 5-6 คนขึ้น อีกประเด็นหนึ่ง ก็คือ จากลักษณะธรรมชาติของบุคคลออทิสติกในระดับอาการปานกลางและหนักที่ทำอะไรต้องมีคนคอยกำกับดูแล และ ต้องใช้การบริหารจัดการที่ต้องประสานเอาหน่วยงานหลายหน่วยเข้ามาช่วย เช่น ประสานกับ กศน. ประสานกับวิทยาลัยการอาชีพ ประสานกับโรงพยาบาลให้เข้ามาดุแลเรื่องสุขภาพและการบำบัด ฯลฯ บ้านฯ จึงต้องได้ นักบริหาร ที่ค่อนข้างเป็น มืออาชีพ มาเป็นหัวหน้าทีมสักหนึ่งคน / ซึ่งหากจะได้คนเก่งคงต้องมีแรงจูงใจ เช่น อาจต้องพิจารณาค่าตอบแทนเป็นพิเศษ แล้วเงินเดือนสักเท่าไร คนเก่งจึงจะมาทำงานให้?/ แล้วก็มีลูกทีมอีกสัก 3-4 คน/ต่อบุคคลออทิสติก 5-10 คน ( มีคุณสมบัติเป็นทั้งครูและนักบำบัด) มี คนสวน/คนขับรถ อีก 1 คน มีแม่บ้านทำครัวทำความสะอาดอีก 1 คน เช่นนี้ก็จะสรุป เกี่ยวกับทีมบุคลากรประจำบ้านฯ ได้ดังนี้

> > > 1) ตำแหน่งพ่อบ้าน 1 ตำแหน่ง ให้ มีภาระงาน/ภาระหน้าที่เป็นหัวหน้าทีมในการบริหารจัดการดูแลรับผิดชอบสูงสุดทั้งหมดของบ้านฯ-มีอำนาจบังคับบัญชาคนในบ้าน และประสานกับหน่วยเหนือขึ้นไปและคนหรือหน่วยงานนอกบ้าน ดูแลกำกับกิจกรรมความเป็นไปในบ้านฯ ทั้งหมด และลงมือสอนและดำเนินกิจกรรร่วมกับครูประจำบ้านฯ ด้วย ( คุณวุฒิปริญญาตรีขึ้น-มีประสบการณ์และ มีจิตใจเสียสละที่จะทำงานตรงนี้-จะหาได้ไม๊เนี่ยะ? )

> > > 2) ตำแหน่ง ครูประจำบ้าน 3 ตำแหน่ง ให้ มีภาระงาน/ภาระหน้าที่เป็นครูผู้สอนหรือหรือครูผู้จัดและดำเนินกิจกรรมต่างๆ ให้แก่บุคคลออทิสติกในบ้านฯ ผลัดเปลี่ยนอยู่เวรดูแลบุคคลออทิสติกในเวลากลางคืนและวันหยุด ( คุณวุฒิปริญญาตรีขึ้นไม่จำกัดสาขาแต่น่าจะเกี่ยวกับครู/นักบำบัด/จิตวิทยา หรือ ปวส.ทางคหรรม/งานบ้าน/รัฐศาสตร์-บริหาร ฯลฯ )

> > > 3) ตำแหน่ง คนสวน/คนขับรถ ให้ มีภาระงาน/ภาระหน้าที่ดูแลสวนและขับรถ รวมทั้งดูแลเครื่องไม้เครื่องมือวัสดุครุภัณฑ์ด้วย คือเป็นนักการภารโรงไปในตัวด้วย กลางคืนเรียกได้ตามได้ ถ้าว่างจากสวนหรือขับรถให้มีภาระงานเป็น "ครูผู้ช่วย" เข้ามาดูแลบุคคลออทิสติกตามที่ พ่อบ้าน จะมอบหมาย และตามที่ ครูประจำบ้าน จะบอกด้วย (วุฒิไม่ต่ำกว่าปริญญาตรีในสาขาที่เกี่ยวข้อง-ครู-หรือสาขาทางวิชาชีพ/เกษตร-พยาบาล ฯลฯ)

> > > 4) ตำแหน่ง แม่บ้าน 1 ตำแหน่ง ให้มีภาระงาน/ภาระหน้าที่ดูแลความสะอาดของบ้านทั้งหมด และทำครัว หากว่างจากงานความสะอาดและทำครัวให้มีภาระงาน/ภาระหน้าเป็น "ครูผู้ช่วย" เข้ามาดูแลบุคคลออทิสติกตามที่ พ่อบ้าน จะมอบหมาย และตามที่ ครูประจำบ้าน จะบอกด้วย (วุฒิไม่ต่ำกว่า ม.6 )

> > > ทั้งสี่ตำแหน่งนี้ (ประมาณ 6 คน) เป็น ทีมงานประจำบ้านฯ โดย พ่อบ้าน คนสวน/คนขับรถ และ แม่บ้าน ต้องกินนอนอยู่ประจำบ้าน ส่วน ครูประจำบ้าน อาจไป-กลับได้ แต่ต้องอยู่เวรกลางคืนและวันหยุดด้วย และ ที่สำคัญทั้งทีมต้องได้รับการอบรมอย่างเข้มเกี่ยวกับออทิสติกก่อนเริ่มปฏิบัติงานจริง จากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง / หน่วยงานภาครัฐที่จะเป็น "ต้นสังกัด" ของ ทีมงานประจำบ้านฯ นี้ น่าจะเป็น องค์การบริหารส่วนท้องถิ่น หรือ ของ หน่วยงานของ กระทรวงพัฒนาสังคมฯ อย่าง พัฒนาสังคมและสวัสดิการจังหวัด ดี ตรงนี้น่าจะต้องได้มีการพิจารณาถึงผลดีผลเสียกัน เพราะ บุคลากรก็ต้องมีต้นสังกัดที่แน่นอน เพื่อการพัฒนาตัวบุคลากรและความก้าวหน้าตลอดจนความมั่นคงของตัวบุคลากร เพราะบุคลากรก็ต้องมีการพัฒนาสังคมและต้องความมั่นคงของมนุษย์เช่นเดียวกัน

> > นอกจากนี้ยังต้องมี คณะกรรมการบ้านฯ ที่ประกอบด้วยตัวแทนจากส่วนงานและองค์กรภาคประชาชนต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง /ซึ่งประกอบด้วย ตัวแทนจากองค์กรผู้ปกครอง ฯ ( เช่น ชมรม กลุ่ม สมาคม ที่น่าจะเป็นรองประธานคณะกรรมการบ้านฯ เป็นต้น ) ตัวแทนจากองค์การบริหารส่วนท้องถิ่นที่รับผิดชอบจ่ายงบประมาณอัตราบุคลากรและงบหมุนเวียนของบ้านฯ ตัวแทนจากหน่วยงานของกระทรวงพัฒนาสังคมฯ ในพื้นที่ ( เช่น พัฒนาสังคมและสวัสดิการจังหวัด ? ซึ่งน่าจะเป็นประธานคณะกรรมการ บ้านฯ ด้วย เป็นต้น ) ตัวแทนจากหน่วยงานทางด้านการศึกษาที่จะรับผิดชอบเกี่ยวกับการศึกษาของบุคคลออทิสติก (เช่น กศน. วิทยาลัยการอาชีพ ศูนย์การศึกษาพิเศษฯ ฯลฯ ) ตัวแทนจากโรงพยาบาล/สถานพยาบาล ( เช่น ตัวแทนจากโรงพยาบาลจิตเวช โรงพยาบาลศูนย์ โรงพยาบาลชุมชน ฯลฯ ) และ ประธานมูลนิธิประจำบ้านฯ / ขึ้นมาดูแลควบคุมตรวจสอบสั่งการอำนวยการ ให้ ทีมงานประจำบ้าน ทำงานบริหารจัดการกิจกรรมต่างๆ ของ บ้านฯ ให้เป็นไปได้อย่างราบรื่น

> > เกี่ยวกับการประเมินความก้าวหน้าของบุคคลออทิสติกและคุณภาพงานของทีมบริหารจัดการบ้าน

> > การประเมินความก้าวหน้าของบุคคลออทิสติก ที่เป็นสมาชิกของบ้าน จะต้องมีการจัดทำเป็นระยะ เพื่อไม่ให้ บ้านฯ กลายเป็นแค่บ้านที่ "เลี้ยงดู" กันแบบ "ซังกะตายไปวันๆ " อย่างเด็ดขาด รวมทั้งการประเมิน "คุณภาพงาน" ของ ทีมบริหารจัดการบ้านฯ ทั้งแบบเป็นทีมและแบบเป็นรายบุคคล ซึ่งทั้งการประเมินตัวบุคคลออทิสติกและการประเมินบุคลากรทั้งสองส่วนนี้ จะต้องคิดขึ้นมาซึ่งมาตรฐานการประเมิน

> > เกี่ยวกับมูลนิธิเพื่อบ้านพิทักษ์ออทิซึ่ม

> > เพื่อเป็นการแบ่งเบาภาระของรัฐบางส่วน และเพื่อให้ภาคประชาชนที่มีฐานะมีช่องทางในการร่วมรับผิดชอบในการดูแลคนพิการคนที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ในชุมชนอย่างกลุ่มออทิสติกด้วย มูลนิธิเพื่อบ้านพิทักษ์ออทิซึ่ม จะต้องถูกจัดตั้งขึ้นมาประจำบ้านฯ เพื่อรองรับทั้งเงินบริจาค เงินโครงการต่างๆ ที่จะเขียนไปขอมา เงินของบุคคลออทิสติกที่ครอบครัวมอบให้ดูแล ฯลฯ โดยกรรมการมูลนิธิและประธานมูลนิธิต้องตั้งมาจากภาคส่วนต่างๆ ที่รัดกุมโดยมี ฝ่ายกฎหมายที่พิทักษ์สิทธิต่างๆ จากกระทรวงยุติธรรม รวมทั้งองค์เอกชนเข้าร่วมเป็นกรรมการมูลนิธิด้วย แต่จะตั้งเป็นมูลนิธิได้จะต้องมีเงินทุนเริ่มต้นไม่ต่ำกว่า 200,000.- บาท หากผู้ใดผู้หนึ่งบริจาคเต็มจำนวนหรือมากกว่าอาจพิจารณาตั้งมูลนิธิตามชื่อผู้บริจาคให้เป็นเกียรติประวัติไปเลยก็ได้

> ทั้งหมดนี้ก็เป็นการคิดขึ้นมาอย่างคร่าวๆ ซึ่ง "บ้านพิทักษ์ออทิซึ่มแบบบ้านกึ่งสงเคราะห์" ที่เป็นบริการของรัฐ ซึ่ง ภาคประชาชนโดย ตัวบุคคล กลุ่มผู้ปกครองฯ ชมรม หรือ สมาคมฯ มีส่วนร่วมในการบริหารจัดการในรูป "คณะกรรมการบ้านฯ" และ "มูลนิธิเพื่อบ้านพิทักษ์ออทิซึ่มฯ" อันจะได้มีการ "เติมเต็ม" ให้สมบูรณ์ที่จะลงภาคปฏิบัติได้ต่อไป.

back to /