Hier een berichtje van mij. Ik zit momenteel nog samen met Jeroen in Christchurch. We logeren in een studentenflat op de Campus van de Canterbury University. Dit wordt straks ook mijn vaste stekkie. Er komen nog andere buitenlandse studentjes bij, dus dat wordt een groot feest! Verder geniet ik hier van de frisse heldere lucht en de ruimte (zelfs in een grote stad als Christchurch haalt niemand 't in z'n hoofd om op z'n Nederlands hutjemutje op elkaar te gaan wonen) De mensen lijken erg Engels en zo is ook de taal. Op nu naar Queenstown waar we een paar dagen gaan snowboarden en een Kiwi-experience gaan doen naar Milford Sound (fjorden, regenwoud, zee en veel orgasmische hoogtepunten). Als we terug komen begin ik aan m'n stage en zal ik jullie vertellen hoe 't allemaal was. Tot snel.
Cheers,
Freek (or Freak like they call me in here)
Daar ben ik weer, vanuit hetzelfde internetcafe als vorige week, maar met heel wat mooie ervaringen rijker. Ik heb net Jeroen uitgezwaaid op z'n vliegtuig naar Sydney. We hebben een fantastische week achter de rug. We zijn vorige week zaterdag met de shuttle bus naar Queenstown vertrokken. Hier zaten we in een YHA hostel met ontzettend veel Snowboard-Koreaantjes. In Korea schijnt 't in de mode te zijn om een witte afdruk van een snowboardbril op een gebruind gezicht te hebben. Ze liepen dus 24 uur per dag met zo'n bril rond om de coolste te kunnen zijn. We hebben hier een gare backpackerswagen gehuurd (was nog goedkoper als met de bus naar de slopes) en 3 dagen gesnowboard in Coronet Peak. Natuurlijk verbrand en alle spieren in ons lijf misbruikt, maar 't was heerlijk! Van hieruit met een Kiwi-experience bus naar Milford Sound vertrokken. Een Kiwi-experience is een tichet die je koopt voor een bepaalde route. Je kan overal uitstappen waar je maar wil en ook weer opstappen wanneer je maar wil; ideaal voor backpackers. Onze chauffeur Yooda (kon de halve text van Star-Wars, Return of the Yedi uit z'n hoofd omdat ie ontzettend veel op dat kleine monstertje met die grote oren leek) pikte ons als eerste op en wist ons gelijk te vertellen dat een Kiwi-experience vooral onder vrouwen geliefd was. Dit hebben we geweten ook; wij waren met z'n drieen met zo'n twintig vrouwen op pad.
Na een geweldige busreis (een verbluffend uitzicht op de bergen en meren en Bob Marley op de achtergrond) zijn we in Milford Sound op de boot gestapt voor een tocht over de Sound (een soort fjord) van Milford. Onderweg sprongen de dolfijnen naast de boot mee en passeerden we monsterlijke watervallen. Hierna hebben we besloten om in Milford te blijven; van de drie gebouwen die Milford rijk was, was 1 gebouw een backpackerslodge. Hier veel leuke mensen ontmoet (Een aussi die op z'n eentje een tocht van vier dagen door de bergen ging maken, twee deense natuurlovers en een paar engelse nurses die op rondreis waren) en 's nachts liggen rillen van de kou. Het gehele hostel draaide op 1 generator die om elf uur 's avonds uitging. Mocht je rond die tijd niet in de buurt van je stapelbed verkeren, dan kon je in 't pikkedonker in de kou je weg gaan zoeken. De volgende dag wilde we even een wandelingetje gaan maken door de mooie plaatselijke natuur. Perfect onvoorbereid hadden we een mooie tocht van 5 uur uitgezocht en al snel kwamen we er achter dat onze schoentjes (die bedoeld waren om goed voor de dag te komen op onze stageplaatsen) niet gemaakt waren voor dergelijke uitjes. Het was echt een schitterende tocht door de jungle. Er was een soort pad gemaakt door dit regenwoud, waarbij je langs prachtige watervallen liep, over grote omgevallen bomen moest klimmen, kleine riviertjes moest oversteken en je iedere stap die je zette zorgvuldig moest voorbereiden (je kon plotseling tot je knieen wegzakken in de modder of onderuit gaan over dikke wortels) Ik heb nog nooit zo'n fantastische natuur meegemaakt. Het enige wat je hoorde was het geruis van de watervallen en het fluiten van de kea (dit was een soort grote papegaai met een rubber-fetisj; hij scheen allerlei zwarte plastic onderdelen van auto's te demonteren). Na deze vermoeiende dag zijn we de volgende dag weer bij Yooda in de bus gesprongen terug naar Queenstown. Hier weer in de YHA belandt en s'avonds het nachtleven van Queenstown onderzocht; was erg leuk. Uiteindelijk in 'The World" Yooda weer tegen het lijf gelopen, die zijn alcoholachterstand veroorzaakt door verantwoordelijke busritjes moest bijwerken. Samen met hem een "Cup 'a Tea" gedronken (een theepot gevuld met Bacardi, Pina Colada en nog meer leuke dingen) Toen we na ieder 6 borrels te hebben weggewerkt een waardige knik van leermeester Yooda kregen hebben we een kort dutje gedaan, want om 7 uur stond onze bus naar Chistchurch weer klaar. Van deze busrit hebben we daardoor weinig meegemaakt. In Christchurch weer naar 'de oude vertrouwde campus' waar ik weer twee nieuwe huisgenoten heb ontmoet: een duits Rechten-stelletje, Nikky und Jan, erg aardige lui. Gisterenavond de laatste NZ-avond van Jeroen op gepaste wijze afgesloten met een kroegentocht door Christchurch samen met onze Kiwi-vriend Richard. Een leuk concert gezien wat eindigde met een brandje waarvoor 4 brandweerwagens op kwamen draven (je moet wat op zaterdagavond als brandweerman in Chistchurch) en geeindigd in de Irish Pub.
En nu zit ik dus hier, voor het eerst helemaal alleen, wel even wennen. Jeroen is ondertussen al in Sydney gearriveerd waar ie wel een behoorlijke cultuurshok zal hebben (van de rust en de ruimte naar een stad met hetzelfde aantal inwoners als heel Nieuw-Zeeland die op z'n kop staat voor de Olympische spelen). Maar ook dat zal wel geweldig zijn denk ik.
Morgen begin ik hier aan m'n eerste stage-dagje, ik heb 'r wel zij in. Jullie horen binnenkort hoe 't daar allemaal verloopt.
Tot snel, Cheers,
Freek
Hier weer een laatste update vanuit de PhD computersuite. Ik zit hier nu alleen met een vent waarvan ik net dacht dat ie iets tegen me zei; bleek dat ie een conversatie had met z'n computer ('t zijn toch aparte mensen die engineers). Het is nu zaterdagmiddag en ik kan nu terugkijken op de twee eerste stageweken die alles behalve productief waren. Nadat ik een vaste plaats en een computer had (tijdsduur 1 week) kon ik beginnen met het installeren van de software waarmee ik uiteindelijk mijn model ga maken voor PDL. Dit prijzige pakketje (rond de 40 duizend gulden) is uiteraard goed beveiligd door licenties en allerhande trucjes die mij en de systeembeheerder hier 3 dagen hebben bezig gehouden. Halfverwege m'n tweede week kon ik dus aan de slag. Ik heb nu twee dagen met 't programma gespeeld en heb wat ruwe ideen gekregen over de aanpak. Dinsdag ga ik weer naar PDL om daar de data te verzamelen voor m'n model.
Naast m'n stage heb ik natuurlijk niet stilgezeten, want zoals mijn begeleider zegt: "You should not spend all your time on your project, I want you to enjoy New Zealand" Laat ik nou net het type zijn wat dit soort opmerkingen vrij serieus opvat........................
Deze week ben ik met 1 van mijn collega's een dag gaan snowboarden op een Clubskifield. Zoals je in Nederland voetbalverenigingen hebt met een voetbalveld, zo heb je hier skiverenigingen met een skiveld. Voor het luttele bedrag van 20 gulden een hele dag snowboarden. Geen drukte, nergens wachten, ik denk dat er in totaal zo'n 25 mensen op de piste waren. Het is allemaal wel wat primitiever maar dat maakt't wel leuk. De liften die ze hadden waren "Nutcrackerlifts". Je kreeg een soort tweede onderbroek aan met daaraan een touw en aan het einde van dat touw zat een soort notenkraker. Tevens kreeg je een aantal leren vellen die je om je handschoenen kon doen. De lift zelf was gewoon een kabel die rondliep. Je moest naast de kabel gaan staan, de kabel vastpakken met die leren lappen en zodra je dezelfde snelheid had als de kabel haalde je je nutcracker uit z'n holster en klemde je deze rond de kabel; what a nice piece of engineering !? Het was een prachtige en vermoeiende dag (voor je daadwerkelijk met dit ingenieuze systeem de berg opkon, was je toch zeker al twintig keer uit de lift gevallen)
Verder ben ik verslaafd geraakt aan "hackysacken". Iedere dag als ik thuis kom dan wordt er overal gehackysackt op de campus. Het is een soort hooghouden met een klein, met bolletjes gevuld balletje. Enfin, ik ben weer helemaal teruggekomen in m'n oude voetbaltijdperk. Iedere donderdag met de locals van de Canterbury Soccerclub een balletje trappen. Misschien hebben ze een plaatsje voor ons in de summercompetition, dat zou erg mooi zijn. Vorige week ook nog een vriendschappelijk partijtje op de campus gespeeld tegen Fiji en Solomon Islands. Wij op de voetbalschoenen en zei op de blote voeten. Dat is hier trouwens ook erg populair, op je blote voeten lopen. Iedereen doet 't; in de stad, op straat, op de universiteit, in de kroeg. Het schijnt ontzettend bevrijdend te zijn volgens de insiders.
Tevens heb ik deze week een rijdende lange termijn investering gedaan. Via een Ghaanse jongen op de campus ben ik bij een mechanic terechtgekomen die mijn schoonheid te koop aanbood. Ze heeft nog geen naam, maar ze is een Subaru 4x4 1.8 GT Turbo uit 1987 (voor de mensen die niet weten waar ik 't over heb, vraag maar aan m'n broertje) Het is een wagen met pit, uitermate geschikt voor toekomstige uitstapjes in dit ruige land. Helaas werd ze op de tweede dag een beetje onwel; een vonk uit 't dashboard en een klein rookpluimpje waarna het gehele electronische circuit van de leg was. Ik had de grootste rampenscenario's al geschreven, maar achteraf bleek 't allemaal mee te vallen. Een los draadje, kortsluiting, zekering doorgebrand. Voor 25 gulden was alles weer gefixd.Vanavond zal ze Sjors, Karsten en mij weer netjes vervoeren naar het stadion van Christchurch. Hier wordt vanavond gestreden om de Grote Prijs van Nieuw Zeeland in de rugby, de populairste sport hier. De Canterbury Tigers tegen Otago, ik ben benieuwd.
Verder zijn er wat ontwikkelingen in het huis; gisteren is er een wiskundige uit India bijgekomen, een aardige kerel maar 't communiceert een beetje moeilijk vanwege z'n engels. Hij is een geheelonthouder (geen vlees, geen alcohol, geen sex, geen genot) Enfin, wij gisteren met hem het nachtleven van Chistchurch ingegaan met de huisgenoten en wat vrienden. Daar stonden we dan in de Irish Pub met onder andere m'n huisgenoot Richard (Nieuw Zeelander, lijfspreuk: Life's all about pussy), Karsten (Duitser, zware drinker) Mordi (de indier) ging helemaal uit z'n dak. Op z'n sandalen en handenklappend sprong ie op de dansvloer rond. Het was een geweldige avond.
Goed, genoeg voor nu. Ik ga nog eens een hapje eten en mezelf voorbereiden op een stevige rugbyavond.
Tot snel,
Freek.
PS: Ik heb nog wat foto's van Jeroen en mij en van mezelf op de website erbij gezet.
Hier ben ik weer vanuit het PhD hokkie waar 't momenteel erg rustig is. Vandaag is de laatste dag van 't academisch jaar dus iedereen heeft al de vakantiekriebels. Toen ik net van m'n kamer naar de faculteit liep kwam ik de eerste dronken Kiwi's al tegen (negen uur 's ochtends). Ze deden een spelletje 'chuck-adje-trekken'; een liter bier achter over slaan; in de Avon-River (een soort Dommel, voor de Eindhovenaren) springen en vervolgens op blote voeten rond de universiteit rennen. Straks om 11.00 uur begint een groot festival in de Foundry (een soort AOR, voor de Eindhovenaren). Er zijn 2500 kaarten verkocht en er is onder andere een optreden van Zed (not the one who's dead); momenteel de populairste band onder de Kiwi's. Iedereen heeft 't al een week over de 'heeps of beer' die hij/zij gaat nuttigen om het jaar waardig af te sluiten. M'n dag eindigd dus alweer vroeg vandaag. Vanavond is er ook nog een feest op de campus; de zogenaamde Ilam-flats party. Hier neemt iedereen (vooral de Kiwi's) afscheid van elkaar omdat de meesten hun korte vakantie (tot begin maart) terug gaan naar hun familie die de meesten 8 maanden niet hebben gezien. Vanaf volgende week zal 't dus wel redelijk rustig zijn op de universiteit.
Deze week heb ik m'n naam als Nederlander en Zeeuw waargemaakt; de prijs van een paar tramping-boots (trampen=hiken=wandelen voor gevorderden) terug weten te brengen van 180 dollar naar 110. Ik kan dus vanaf nu NZ gaan 'betrampen'. Dit weekend ga ik dan ook naar de Banks Penninsula met de Nederlands-Duitse (en eventueel Kiwi)gasten. Banks Penninsula ligt ongeveer 120 kilometer van Christchurch en is een soort groot schiereiland met fjorden landinwaarts. De pacific ocean heeft er flinke happen uitgenomen wat resulteerd in een aantal mooie cliffen. Wat de zee betreft; die heeft hier gisteren flink huisgehouden. Er trok gisteren een monsterlijke storm over Christchurch en daarbij was 't ook nog eens springvloed. Het rustieke haventje van Lytleton (zie foto's) heeft zware klappen gehad. Er zijn 8 zeiljachten gezonken en 40 zwaar beschadigd. Alleen de palen waar de hele drijvende jachthaven aan was bevestigd staan er nog. Verder zijn grote delen van Christchurch aan de kust onder gelopen en tig bomen omgewaaid. Alleen hier op de universiteit al zijn er een stuk of vijf ten onder gegaan. Ja, 't weer hier is erg onvoorspelbaar en iets extremer als in Nederland.
Gisteren een geweldige ontdekking gedaan. Ik sprak even met de systeembeheerder en die vroeg me waarom ik geen muziek op had staan. Vervolgens wees hij me op een server op het netwerk waar 5500 mp3's en een aantal films (Matrix, Fight Club) staan opgeslagen. Het werk van een aantal ijverige PhD's die waarschijnlijk erg druk bezig zijn met hun promotie. Ik kan nu de hele dag de nieuwste muziek luisteren.
De rugbyavond waar ik aan het eind van m'n vorige verhaal naar toe ging was erg indrukwekkend. Wat een sport zeg, die gasten die slopen elkaar helemaal om de bal een paar centimeter verder te krijgen. Het mooiste zijnde 'hoopjes'. Dan wordt er 1 neergehaald en vervolgens springen ze er dan met 't hele team bovenop. 1 persoon blijft naast 'de hoop' staan en pakt de bal die op een gegeven moment met een bepaalde techniek uit de hoop wordt gewerkt. Als alle kleerkasten dan weer opstaan komt 't regelmatig voor dat de onderste nog even ligt 'na te genieten'. Het opvallendste van de hele wedstrijd was wel het publiek. Er werden gewoon flessen bier verkocht en er was nergens politie te zien; niet echt save volgens Nederlandse standaarden. Maar iedereen was erg braaf en na de wedstrijd ging iedereen rustig naar huis; we zouden er in Europa nog wat van kunnen leren.
Goed, het is nu hoog tijd om in de Foundry te gaan kijken. Jullie horen binnenkort meer.
See 'ya,
Freek
Ik hou 't vandaag erg kort. Voor alle liefhebbers is hier een demo van het computerpakket waarmee ik mijn model maak. Take a look!
Cheers,
Freek
'T is weer even geleden dat ik wat geschreven heb, maar hier dan toch weer een berichtje. De weken vliegen hier snel voorbij, maar ja 'time flies when you're having fun'. Het is nu maandagochtend en ik zit nu met een half-gebroken lijf weer op m'n kantoortje. Gisteren met Sjors, Sander, Karsten en Darren (een Kiwi van de tramping-club) om 7 uur 's ochtends vertrokken richting Arthur's Pass, ongeveer anderhalf uur rijden van Christchurch midden tussen de Oost- en Westkust van Nieuw Zeeland. Hier stond de beklimming van Mount Beeley op het programma; een berg van 1858 meter. Gewapend met helmen en ijshamers begonnen we eerst met een aantal honderden meters wandelen voor gevorderden door de bossen. Op ongeveer 1100 meter bereikten we de boomgrens en de sneeuw en een prachtig uitzicht over de Southern Alps. In 't brandende zonnetje verder geklommen tot we na ongeveer 4 uur uitgeput de hoogste top bereikt hadden. Echt een machtig gevoel om kilometers ver te kunnen kijken; totale stilte en pure schoonheid. Toen Darren ons liet weten dat we rennend van de steilste helling die we konden zien weer zouden gaan afdalen liep de diaree toch wel lichtelijk langs de benen. Er was 1 kant van de berg bedekt met gravel; een soort steengruis. Je kon hier vanaf rennen zoals je zeg maar van de duinen naar de zee door 't mulle zand kan rennen (voor de Zeeuwen onder ons). Binnen enkele minuten zijn we zo van de top teruggerend naar ongeveer 1200 meter waar we in het dal aankwamen. Hier lagen de grote rotsblokken waar het bergwater wild doorheen stroomde. Hierdoor had je schitterende watervallen. De rest van de afdaling door deze Rough Creek gedaan, waarna we na ongeveer 7 uur trampen uitgeput maar mentaal vol energie weer aan 't begin van de track aankwamen. Wat een natuur zeg, ongelooflijk. Nadat we weer in Christchurch aankwamen zijn we snel naar 't strand gehaast voor de jaarlijkse vuurwerk-show. Met duizenden kiwi's op 't strand gelegen en van 't vuurwerk genoten. Toen met 't laatste restje energie nog naar de bus gestrompeld, maar helaas waren daar meer mensen. Het hele verkeer in Christchurch stond muurvast en iedereen probeerde in de schaarse bussen te komen. Toen we eindelijk met veel te veel mensen in de bus stonden hebben we nog van een prachtige busreis kunnen genieten. In een dik uur als opgestapeld vee van 't strand naar het centrum gereisd (normaal duurt 't 10 minuten). Compleet gesloopt, maar voldaan in bed gestort om mezelf klaar te stomen voor een productieve stageweek. M'n stage begint langzaam, maar lang niet zo snel als ik wil, de goede richting uit te gaan. Het simulatiepakket begint te begrijpen wat ik bedoel en ik begin te begrijpen van 't programma bedoelt. 'T kost wel veel programmeren en soms de nodige frustratie maar ik heb 'r wel vertrouwen in. M'n begeleider kan me helaas niet echt veel verder helpen als er problemen zijn omdat ik hier de eerste ben die met dit pakket aan de slag gaat. Wel neemt ie me iedere week mee naar een bedrijf in Christchurch om een beetje rond te snuffelen in het Nieuw Zeelandse bedrijfsleven en dat is wel interessant. Verder ben ik me een beetje aan 't voorbereiden op een presentatie die ik hier voor de faculteit ga geven over het werk binnen mijn afstudeersectie in Eindhoven. In m'n flat zijn er ook weer de nodige ontwikkelingen. Het duitse stelletje Jan und Nicky gaat over twee weken verhuizen naar een flat aan zee. Begin december gaat ook Richard, de Kiwi-huisgenoot waar ik 't 't beste mee kon vinden terug naar Wellington. Dat gaat dus erg rustig worden vanaf december. Waarschijnlijk gaan ze een aantal flats bij elkaar brengen omdat veel mensen voor de zomer de campus verlaten, dus hopelijk krijg ik weer wat verse huisgenoten. M'n sportieve activiteiten beginnen zo langzamerhand uit de hand te lopen; naast voetballen en tennissen ben ik nu ook aan 't squashen. Dit bevalt erg goed; niks heerlijkers als de frustratie eruit slaan als 't effe een dagje tegenzit op de stage. Ook auto-frustraties zijn op deze manier goed weg te werken, want met de auto gaat 't allemaal niet zo best; het water in de radiator begint zo nu en dan te koken waardoor de temperatuur van de motor omhoog schiet en het water van onder de motorkap borrelt. De mechanic waarbij ik de auto heb gekocht vertelt me dat ie niks afweet van radiatoren (zoals ie ook geen verstand had van problemen met de electriciteit; ja 't is een echte mechanic) en probeert z'n handen niet vuil te maken. Door dit soort slappe praat functioneert mijn koelsysteem af en toe ook niet meer en begint m'n bloed te koken. Waarschijnlijk moet de koppakking vervangen worden en dat is nogal een prijzig karweitje (rond de 500/600 dollar) Ik weet dus momenteel nog niet helemaal wat ik hier mee aan moet.................. misschien nog maar een partijtje squashen.
Trouwens, bovenaan deze pagina heb ik nog een link gemaakt naar de homepage van Karsten. Hij woont bij Sjors, Sander en andere Carsten in huis en is professioneel bezig met fotografie. Hij heeft schitterende foto's gemaakt van Nieuw Zeeland en ook van de rugbywedstrijd waar we een poos terug naar toe zijn geweest. Neem maar eens een kijkje. Over deze huisgenoten gesproken; ik heb van de week nog een fysieke aanvaring gehad met een andere huisgenoot. Er woont ook nog een 39-jarige Rus bij hun in huis. Hij is ongeveer zo breed als ik lang ben, heeft gevochten in een elitetroep van de Red Army, haat joden, negers, chinezen, west europeanen en mensen in 't algemeen en is lichtelijk psychopatisch en agressief. Hij is overgeplaatst naar een andere flat omdat ie z'n huisgenoten in de vorige flat terroriseerde. Ik kwam van de week hun flat binnen op 't moment dat ie in een verhitte discussie was met Sander toen ie besloot z'n woede op mij te koelen. Een flinke stoot op m'n borst en de mededeling dat je somige problemen niet met woorden maar met het verwijderen van tanden moest oplossen brachten mij en de rest een redelijke schrik toe. Gelukkig gaat ie aan 't eind van de week ergens in de stad wonen.
Nou 't wordt nu weer tijd om aan de slag te gaan. Waarschijnlijk staan er deze week weer wat nieuwe foto's op de site van Dunedin en Arthur's Pass en natuurlijk heeft ook Jeroen weer vanalles te vertellen. Had ik trouwens al verteld dat ik van 2 tot 16 december naar Jeroen in Oz ga? Een tweede freak-static holiday; ik heb 'r al zin in.
Tot snel, see 'ya,
Freek
Hier ben ik weer, na een dikke twee weken en vele belevenissen verder. Eens kijken, wat is er zoal gebeurd. Vorig weekend heb ik een bezoekje gebracht aan de racecourt waar heel Christchurch keurig gekleed naar toe was gekomen voor de paarderaces. 'T is hier erg populair en iedereen waagt wel eens een gokje. Zelf ook een dikke winst van 20 cent gemaakt; het begin zullen we maar denken.
Ik heb vorige week m'n auto verkocht. Al met al heb ik 'm voor dezelfde prijs kunnen verkopen als ik 'r totaal aan kwijt ben geweest. Dat terwijl ie ook nog kapot was!
De mooiste momenten toch wel afgelopen weekend gehad. Donderdagmiddag zijn we met een groep van 14 man vertrokken richting Abel Tasman National Park. Dit ligt in het Noorden van het Zuider-eiland aan de Tasmaanse zee. Er waren wat mensen van de tramping-club en verder allerlei vrienden en aanhang. Donderdagavond in Marehau aangekomen waar we de tenten hebben opgezet en lekker hebben gebarbequed. 's Ochtends weer om 6.30 uur uit de veren voor de eerste kayak-dag. Alle spullen in de kayaks ingepakt en met het verhuurbedrijf allerlei rampenscenario's (kapzeizen, onderkoeling, uitdroging etc.)afgewerkt omdat er slecht weer op komst was. Dit viel allemaal reuze mee en na een halve dag rustig peddelen hebben we ons eerste kamp opgeslagen. Een prachtige plek aan de turqoise-kleurige zee met een gouden strand. Het deed een beetje aan 'The blue lagoon' denken. 's Avonds voor 14 man uitgebreid gekookt op kleine gasbrandertjes; was erg lekker. Na het nuttigen van ons '3 bier per dag rantsoen' weer voldaan gaan slapen om 's ochtends weeer vroeg aan de tweede etappe te beginnen. Het weer was nog steeds schitterend en de zee zo helder dat je metersdiep kon kijken. Weer op verlaten gouden strandjes aangelegd en van een hydroslide afgeweest: ergens in een verlaten lagoon was een waterval met een soort natuurlijke glijbaan. 's Avonds weer een nieuw kamp opgeslagen waar ook nog wat Nederlanders rondhingen. Wederom heerlijk gegeten en gedronken. Zondag weer koers gezet naar het beginpunt van de tocht en onderweg nog langs en klein onbewoond eilandje gevaren waar de zeeleeuwen in de zon lagen te bakken. Iedereen was 't 'r unaniem over eens dat ie in een volgend leven zeeleeuw wilde worden. Af en toe een visje vangen en verder een beetje relaxen in de zon op een van de mooiste plekjes op aarde. De laatste kilometers hadden we de wind vol in de rug waardoor we met vijf kayaks naast elkaar en een zeil aan de peddels terug konden zeilen tot aan de plek waar we vrijdag gestart waren; een grande finale! Nadat iedereen alle ranzigheid eraf had gedoucht hebben we nog een hapje gegeten met de hele club, waarna de wegen weer scheidden. De werkende mensen gingen terug naar Christchurch en de studentjes hebben zondagavond halfverwege de reis terug naar Christchurch weer de tenten opgezet. Ergens in de middle of nowhere lagen namelijk een aantal warmwaterbronnen langs een riviertje. Dit was alleen onder de Kiwi's bekend. Op weg daar naartoe hadden we bij een dorpscafeetje wat bier gehaald om het genot wat te verhogen. En het genot was ERG hoog. In 't zwembroekje tussen de rotsen in de vrije natuur in een hot pool gelegen. Heerlijk warm water, boven je een heldere sterrenhemel, op de achtergrond het geluid van het riviertje en een koud biertje in je hand. Wat was dat schitterend zeg! Ik heb in totaal 5 uur liggen baden en had 'r nog lang niet genoeg van. Maandagochtend weer vroeg verder gereden naar Christchurch om weer aan een verse stageweek te beginnen. Af en toe weer eens wegdromend naar die hot-pool heb ik afgelopen dagen weer aan m'n modelletje zitten werken. Overmorgen is m'n presentatie dus daar daar ben ik ook nog wat tijd aan kwijt geweest.
Verder zijn er weer nieuwe ontwikkelingen in huis. Een van de campus-friends Vinnie de Kiwi is bij ons ingetrokken. Jan und Nicky zijn vertokken naar hun huisje aan zee en er is ook nog een Nederlands meisje (eigenlijk vrouw) bijgekomen; Liesbeth. Ze is Aio in Utrecht op de universiteit en komt hier voor een maand samenwerken met een kiwi.
Verder kijk ik alweer uit naar 2 december als ik naar Jeroen ga. Net nog even z'n nieuwe foto's bekeken en dat zag 'r allemaal erg goed uit. Trouwens, eind deze week zijn de foto's van Abel Taz klaar, dus ik zal er wel een paar op de site zetten. Nou, ik ga maar eens een hapje eten. Tot snel
Cheers,
Freek
Hier een laatste berichtje vanuit Nieuw Zeeland; ik ben me momenteel aan 't voorbereiden op de grote oversteek naar Oz waar ik namens de sectie Precision Engineering ga inspecteren of Jeroen al resultaten boekt met z'n stage. Sinds m'n laatste bericht zijn er weer een aantal gebeurd hier. Een erg vervelend voorval vorige week was het wekelijkse potje voetbal met de Cashmir Soccer Club; in al m'n enthousiasme vergat ik hoe je je voeten neerzet als je sprint. Hierdoor klapte m'n enkel dubbel en was het gedaan met 't potje voetbal. Eerst kon ik nog wel wat strompelen, maar hoe later 't werd, hoe moeilijker dit ging. Toen ik 's ochtends wakker werd kon ik helemaal niet meer lopen en was 't of ik aan iedere kant van m'n enkel een tennisbal had hangen. Gelukkig was Sjors zo vriendelijk om effe naar 't ziekenhuis te rijden, waar ze me geruststelden dat m'n enkelbanden had verrekt; ik was namelijk erg bang dat ik naar Sydney moest gaan strompelen. Ik kreeg wat krukken mee en heb me de rest van 't weekend gedeisd moeten houden. Hoewel, vrijdagavond nog naar de Abel Taz-reunion geweest. Iedereen die mee was geweest op de kayak-trip had zich verzameld in het buitenverblijf van Darren voor een stevige Kiwi-BBQ. 'T huisje lag op een schitterende locatie in Taylors Mistake; een baai net buiten Christchurch die ergens in de vorige eeuw werd aangezien voor de haven van Chistchurch door Captain Taylor, waarna z'n schip op de rotsen liep (foutje). Hier lekker ge-BBQ-d en wat dia's gekeken van de Abel Taz-trip. 'S nachts geslapen in het slaapetablissement van dit buitenverblijfje; iets hoger op de heuvelen 's ochtends wakker geworden met een prachtig uitzicht over de baai.
De volgende dag op bezoek geweest bij Nicky und Jan (m'n ex-huisgenoten uit de flat). Die wonen nu dicht bij de zee in een kast van een huis met nog een andere vrouw. Verder is er afgelopen week niet echt veel gebeurd; ik heb me rustig moeten houden dus niet kunnen sporten. Woensdag nog afscheid genomen van Richard in onze 'stamkroeg' : The Bush-bar. Morgen als ik naar Oz vlieg, vliegt hij terug naar Wellington waar ie maandag al weer begint op z'n eerste baan. Hij gaat de advocaat spelen in een degelijke engelse law-firm. Gisteren nog naar een lezing geweest van de supervisor van Sander over Antartica. Je kunt hier op de universiteit namelijk Antartica studeren. Was erg interessant om te horen hoe de stijgende zeespiegel op aarde tot stand komt. Wisten jullie bijvoorbeeld dat het totale volume aan ijsplaten op Antartica gelijk is aan een toename van 72 meter van de totale zeespiegel? Als ik de modellen moet geloven kan ik later maar beter niet in Zeeland blijven wonen! Goed, ik ga nu m'n spullen maar eens bij elkaar zoeken en m'n kamer leegruimen. Ik kan namelijk wat huur uitsparen als ik m'n kamer verlaat komende twee weken. Aangezien ik geen verhuiswagen nodig heb om m'n inboedel te verhuizen (een klein doosje is al genoeg) is dit zo gebeurd. Misschien dat Jeroen en ik nog wel wat schrijven vanuit Australie en anders tot over twee weken.
Cheers,
Freek
Laat ik eerst maar eens beginnen met jullie allemaal het beste te wensen voor 2001 en m'n verontschuldigingen te maken aan diegenen die m'n verhalen op de voet volgen (sorry voor deze late publicatie). Het is al een dikke maand geleden, maar dat betekend natuurlijk dat er weer veel gebeurd is. Allereerst was er natuurlijk de geslaagde vakantie met Jeroen. De cultuurschok was erg klein moet ik zeggen: Aussies hebben veel weg van de Kiwi's, al moet je ze dat niet persoonlijk vertellen. 'T was een kleine 3 uur vliegen over de Abel Tasman-plas; kon ik weer effe tot rust komen na de dikke stress in de vroege ochtend. Ik was namelijk een uur van tevoren naar 't vliegveld gekomen om in te checken en daar bleek dat ik niet alleen was. De incheck-crew van Quantas was met 2 man sterk om de gehele Boeing 777 in te checken die om 7 uur zou vertrekken. Ik kreeg 't toch wel warm toen ik om 10 voor 7 nog helemaal achteraan in de rij stond. Na als laatste te zijn ingecheckt en me flink in 't zweet gerend te hebben kwam ik iets na 7 bij de gate aan. Gelukkig mocht mr. Williams nog mee. 'T was dan ook erg lekker om om 8 uur in Sydney aan te komen, waar de zon al volop scheen en de temperatuur het dagmaximum van Christchurch al lang had overschreden. Toen ik een half uur had rondgelopen en Jeroen een half uur had zitten wachten kwamen we elkaar eindelijk tegen. Was leuk om die bruine kop van Jeroen weer te zien die al redelijk in de stress zat omdat de Volvo 't de vorige dag had begeven. Na de spullen te hebben gedropt bij Jeroen in 'Little Italy', zijn we met een duitse collega van Jeroen (Martin) richting Manly Beach vertrokken. Na die eerste dag aan 't strand was ik helemaal verkocht aan de Aussi zee en vooral de golven (tja, ik blijf een zeeuw). De eerste week hebben we dan ook veel stranden bezocht aan de oostkust. Ons oorspronkelijke plan om naar Melbourne te rijden werd min of meer overrompeld door het schitterende weer en de prachtige national parks onderweg. Het was dan ook niet moeilijk om te kiezen tussen wegbakken in een Volvo en relaxen op kilometerslange verlaten stranden. Onderweg in het Ben Boyden national park nog een mooie tramp gemaakt (om even een Kiwi-uitdrukking te gebruiken). Met backpack twee dagen gelopen en onderweg veel kangaroos en indrukwekkende natuur gezien. Hier op een 'camping' in de bush gestaan. Het enige water was regenwater met wormpjes en gelukkig was ik al gewend aan de composting loo's uit Nieuw Zeeland, alhoewel de australische temperaturen het amoniak-gehalte op deze wc's tot ongekende hoogtes lieten stijgen. De volgende dag ontsnapt aan een flinke schorpioen en na de 'Teek bij Freek in de Schaamstreek'-happening de bush weer vaarwel gezegd. Via een tussenstop in Byron Bay met Dennis en Martin (de collega's van Jeroen) zijn we weer teruggereden naar Sydney. Hier nog twee dagen gesightseed en daarna de drukte weer ontvlucht richting de sprookjesachtige Blue Mountains. Hier wat leuke mensen ontmoet op de camping (Een deense monteur, een deense boer en een engelse wereldreiziger) en weer lekker getrampt in de wilde natuur. Helaas waren er meer mensen die hier een wandelingetje gingen maken. Zodoende begonnen we wat grapjes te maken over hoe we een groep luidruchtige Japanners het ravijn in konden werken. Toen we onderweg politie tegenkwamen op de track bleek dat er 2 meisjes het loodje hadden gelegd na een val van de cliffen, toch niet zo grappig. De volgende dag hebben we een dag gemountainbiked en kwamen we aan 't eind van de track de mensen tegen die die meisjes uit 't ravijn hadden gehaald en nu wat aan 't bijkomen waren. Na een paar mooie dagen zijn we met de denen en de engelsman teruggereden naar Sydney waar we de laatste dag het dag- en nachtleven van Sydney nog hebben geproefd. Het nachtleven deden me aan de woorden denken van de beste meneer Sinatra: "I want to wake up in a city that never sleeps". Het enige verschil was dat we ook nog niet geslapen hadden toen we rond een uurtje of 6 een aziatische trance-club uitstrompelden. Helaas ging de volgende dag m'n vliegtuig naar Christchurch weer. De twee weken waren voorbij gevlogen maar ik was toch erg blij dat ik een taste van Oz had kunnen nemen. Toen ik midden in de nacht weer in Christchurch aankwam voelde 't alsof ik weer thuis was en dat terwijl m'n thuis 20.000 km verop ligt. Het was erg rustig op de campus en de universiteit. Toen ik in Australie zat was iedereen aan 't werk en toen ik hier terugkwam had iedereen kerstvakantie. Alle kiwi's vertrokken met de familie naar de talrijke vakantieverblijven en campings en ik ging weer terug naar kantoor. Verder waren m'n mates Sander, Carsten en Sjors allemaal op 'vakantie'. Nou ja vakantie; zoals Vinnie, m'n Kiwi-huisgenoot zei: "You're on a holiday on a holiday". Om de stilte te doorbreken ben ik 't eerste weekend gaan trampen met Liesbeth, een Nederlandse huisgenote (die nu weer in Nederland zit) en Murthy, de Indier uit huis. Murthy was voor 't eerst in de drie maanden dat ie hier was weg van de campus en de unversiteit. Prachtig om te zien hoe een kerel van 27 zo blij als een kind kan zijn toen we met de bus naar Lyttleton vertrokken. Vanuit Lytleton zijn we het pad gelopen wat de 'early settlers' van Christchurch met hun hele hebben en houwen gelopen hebben toen ze met de boten vanuit Engeland hier aankwamen (dit jaar 150 jaar geleden). Murthy dacht dat ie dood ging onderweg; hij had al een paar jaar niet meer beweging gehad als van z'n universiteit naar huis en terug. Al met al was 't een mooie tocht voor ons en een levenservaring voor hem. De week hierna flink doorgebeund op de universiteit (ja, d'r wordt hier ook nog wel eens gewerkt) om voor oud- en nieuw m'n model werkend te krijgen. Met Kerst wel vrijgenomen en met een man of tien 's middags naar 't strand gegaan. Hier lekker een beetje gezwommen (geniet nog maar van dat warme zeewater in Oz, Jeroen) en 's avonds het meest heilige gebruiksvoorwerp van de Kiwi's, de BBQ het strand opgereden. Vervolgens de buikjes goed rond gegeten en de Son in de See Sien Sakken.'s Avonds nog de stad ingegaan waar we uiteindelijk bij toeval de nachtmis in Christchurch Cathedral hebben bezocht (kan misschien iemand dit tegen oma vertellen, ze zal trots op me zijn!)
Net voor oud- en nieuw kwam Sjors weer terug van z'n reis met z'n vriendin en ook Sander en Carsten hadden hun duiktocht op 't Noordeiland overleeft. Met hun en andere campus-bewoners met aanhang en vrienden oud- en nieuw gevierd in de stad. Er zou een grote happening zijn op Cathedral Square, maar helaas brak er een hevig noodweer los dus alles werd afgelast. Eerst de jaarwisseling in de Dux de Lux meegemaakt, een goeie kroeg in de stad. Het was allemaal erg rustig want niemand steekt vuurwerk af met oud- en nieuw. Om dit te compenseren drinkt de gemiddelde Kiwi een extra pilsje; ik heb heel de avond geen nuchtere mensen gezien. Uiteindelijk zijn we via een Kiwi-meisje in een besloten club belandt. 'T was een erg sjieke club met veel sjieke mensen, dus we vielen wel redelijk op met onze Nederlands-Duitse-Amerikaanse-Italiaanse-Indische-Nieuw Zeelandse gezelschap. Deze avond was ook een beetje een afscheid van Sander en Jetsje, Sjors z'n vriendin. De volgende dag stonden we dus weer allemaal katerig op 't vliegveld om ze uit te zwaaien. Met een lichte brok in de keel (en een zware voor Sjors) hebben we afscheid genomen van onze grappengod en Jetsje.
Afgelopen week is er verder niet zo heel veel gebeurd. Ben druk in de weer geweest met m'n nieuwe aanwinst: de Ford Laser 1.1 Sport van Sander die ik van 'm heb overgekocht. Op de sloop me een middag in 't zweet gewerkt om een nieuwe bestuurders-stoel en nieuwe (2e hands) banden van gecrashte Ford Laser's te halen. Na deze geinstalleerd te hebben en een roestgat in de deur te hebben gefixt hoopte ik 'r een nieuwe Warranty Of Fitness voor te kunnen krijgen. Helaas bleek vandaag dat de handrem ook niet in orde was dus die moest nog gemaakt worden. Al met al heb ik nu voor 700 gulden een 'perfecte' auto. Kan ik overmorgen m'n Pa, Ma en Thijs van 't vliegveld halen en ze een 'tour de Christchurch' geven in m'n nieuwe liefde. Ze komen hier 3 weken op vakantie en gaan dan ook met de Ford op pad. Ik heb al zin om die witte koppen te zien en in de trips die ik samen met hun ga maken: een paar dagen aan de westkust en een aantal dagen in en om Queenstown (Bungy-time Thijs!). Verder ga ik ze de schoonheden van Christchurch laten zien. Helaas moet ik ook m'n stage afronden in januari, dus er moet tussendoor ook nog wat gebeund worden. Dan in februari de 'grande finale' met Emiel die nu al de dagen aan 't afstrepen is. De Laser zal ons dan waarschijnlijk ook naar 't Noord eiland gaan vervoeren om de vulkanen te bewonderen. Maar goed, eerst die stage afronden, daar was ik in eerste instantie voor gekomen ( toch!?).
Waarschijnlijk komen er eind januari nieuwe verhalen. Tot die tijd staat de website even onderaan de prioriteitenlijst.Ik hoop dat jullie in die tijd nog lekker kunnen schaatsen.
'T beste voor nu en totineentel.
Cheers,
Freek