it was so real

by: richard san juan

i've lost my loved
i've lost my friend

by: richard san juan

salamat sa bangungot

ni: chloe umali

Hay buhay! Ano ba naman ‘to! Sa school puro assignments, puro tests, puro school activities. Pagdating sa bahay yun pa rin! Napapagalitan na nga ako dahil wala daw akong inatupag kundi gawaing school. Hay, nanay, kung naiintindihan mo lang! Araw-araw ganito ang buhay ko. Pero minsan, naglalakwatsa din. Hehe. Minsan takas, pero kadalasan legal naman. Salamat sa celphone ko pwede akong magpaalam kahit nasa mall na ‘ko!

Pero n gayong gabi, walang assignments, walang test kinabukasan, ayos! Siyempre tinulungan ko muna ang nanay ko sa bahay. Pagkatapos, naligo ako uli. Nahiga na ako sa kama ko para matulog. Pero hindi ako makatulog. Di ko alam kung bakit. Nag-iisip ako…ng ano? Wala lang, basta lumilipad. Hanggang sumagi sa isip ko, parang may kulang sa akin. Hindi ko maintindihan. Naisip ko bigla yung napag-usapan naming magkakaklase kanina nung wala kaming teacher. Napag-usapan namin yung lovelife nung isa. Wow, kilig! Kilig talaga! Yung isa naman broken-hearted. Yung isa, inspirado. Ako, nakikinig lang! Di ako maka-relate e! Ano ba yung pinag-uusapan nila? Sa isip ko lang, buti pa ko, walang hassle sa buhay di tulad niyo. Nyahaha!

Bata pa lang ako lagi na akong sinasabihan ng magulang ko na mag-aral mabuti. Kaya ako naman, sikap, sikap, sikap! Di ako nagpapabaya sa pag-aaral. Pagbo-boyfriend, wala pa sa ‘kin yan! Tulad ng sinabi ko, hassle lang yan. Hassle nga ba talaga? Ewan ko lang, di ko pa naman nae-experience e. sabi nung iba, parang heaven daw, yung iba, sabi naman masakit daw magmahal. Naalala kong tinanong ko ang nanay ko sa bagay na yan. Open naman ako sa kanya at di ako nahihiyang sabihin sa kanya ang mga crush ko. Naiintindihan niya kasi normal lang naman daw basta ang pag-aaral, huawg kakalimutan. Sabi niya, darating din daw yun at huwag akong magmadali. Sabi rin ng pinsan ko, ng uncle ko, lahat sila!

Oo nga darating din, pero kailan pa? Bakit hindi ngayon na? bakit yung ibang ka-age ko, may lovelife na ako wala pa? Atat lang siguro ako. Ano ba naman tong pinag-iiisip ko! Pero aminado akong naiinip na ko. Naiinggit nang konti sa iba. Ano bang wala sa ‘kin? Bakit ganon? Napupuno na ako ng insecurities. Yun ang mga iniisip ko hanggang sa makatulog ako.

Kinabukasan na. School as usual. Una kong nakita yung kaibigan ko. Nakangiti siya. “Good morning!” bati niya! Aba, masaya siya. Kaya nahawa na rin ako at binati rin siya ng good morning. Ang corny. Di naman niya gawain yon. Pero na-puzzle ako. Bakit nakitang kong sobrang saya ng mga mata niya? Maya-maya, tinawag niya ko. “may sasabihin ako sa iyo,” sambit niya. Ako naman, nagtataka dahil abot-tainga parin ang ngiti niya. “Sinagot na ako ni Jade! Congratulate me!” Ano? Nagulat ako at napalunok habang mahigpit niya akong niyakap. Di ko alam ang sasabihin, ang gagawin. Di alam ang pakiramdam ko. Para akong namanhid. Gusto kong himatayin. Nanlambot ako at nangilid ang luha sa mga mata ko. Pinipigilan ko ang pagtulo ng luha at nagawa ko. Ayokong Makita niya akong ganon. Pero di ko naitago. “Aren’t you happy for me?” tanong niya. Ako, di ko alam! “Oo naman.” Matamlay kong sagot.

Hayan sila magkasama after ng klase, sa may harap ng building namin at holding hands pa. Masaya sila habang ako, kumikirot ang damdamin. Bakit ngayon ko lang naramdaman na mahal ko pala siya? Dahil ba sa kaibigan ko siya at ayaw kong masira ang samahan namin? O dahil ayaw ko lang talagang buksan ang isip at puso ko? Huli na ang lahat! Wala na akong magagawa kundi ang maging masaya para sa kanya. Umiyak ako. Binuhos ko ang lahat ng sama ng loob ko.

Siya lang ang nakakapagpatawa sa akin kapag may problema ko. Siya lang ang napagsasabihan ko ng problema ko. Siya lang ang kasama ko kapag kailangan ko ng kausap. Siya lang ang nakapagpatibok ng puso ko. Siya ang lahat! Ngayon napalampas ko na. Napakalaking pagkakamali.

Naririnig ko ang celphone ko, nagbi-beep. Naagaw ng pag-beep na iyon ang atensyon ko. Natauhan ako. Madilim pa! Anong nangyayari? Pagtingin ko sa orasan, alas-singko palang ng madaling-araw. Bigla akong kinilabutan. Panaginip lang ang lahat! Huminga ako nang malalim. Para akong nabunutan ng tinik. Panaginip lang, panaginip lang! Ibig sabihin hindi totoo. Isa iyon sa mga bangungot ko. Isa sa mga pinakanakakatakot na gabi ng buhay ko. Ngayon, hindi ko na siya pakakawalan pa. Disidido na ako. Ipadarama ko sa kanya na mahal ko siya. Mali ako, hindi dapat maghintay. Tama sila, dumarating na lang pala ‘yon at parang hangin lang na daraan sa ‘yo kahit di mo napapansin. Pero salamat na rin sa bangungot na iyon, nalaman kong mahal ko pala siya.

Hosted by www.Geocities.ws