De schrijver: Gabriel García Márquez

Oorspronkelijke titel: “ El coronel no tiene quién le escriba”

Nederlandse titel: De kolonel krijgt nooit post
Vertaling: Barber van de Pol
Druk: vijfde druk, Meulenhoff Pocket Editie, 1982

1.1 De auteur

zie bijlage

2. DE INTRIGE

De kolonel is een 75-jarige man. Hij heeft een hekel aan oktober. In oktober regent het altijd, dan heeft hij last van zijn ingewanden. Hij heeft niet alleen vanwege de regen een hekel aan oktober. Zijn zoon is in een oktobermaand vermoord, tijdens de hanengevechten.
De kolonel heeft recht op een veteranenpensioen, hij heeft in de burgeroorlog gevochten. Aangezien de regering in zijn land om de 2 maanden wisselt, heeft hij, na 40 jaar nog geen cent van het geld gezien. Elke vrijdagmiddag, al 40 jaar lang, loopt hij naar de haven om de postbode op te wachten. Hij krijgt alleen nooit post…
Er zijn vaste personen die steeds in het boek terug komen zoals zijn vriend don Sabas en de dokter. De dokter komt vaak naar zijn astmatische vrouw kijken. De kolonel kijkt op naar de dokter, hij is de enige die echt weet hoe krap de kolonel het heeft.
De kolonel is een waardig man, zegt nooit lelijke dingen en laat nóóit merken dat hij en zijn vrouw financiële problemen hebben.
De kolonel heeft één waardevol bezit: de haan. Na de dood van zijn zoon heeft hij deze gekregen. De haan is veruit favoriet om de jaarlijkse hanengevechten te winnen. De gevechten zijn in januari en de kolonel moet nog enkele maanden overleven. Maar ook de haan moet eten.
De kolonel voert een continue strijd met zijn vrouw en zichzelf. Moet hij met het laatste geld eten voor zichzelf kopen of voor de haan? Moet hij geld lenen of spullen verkopen aan bekenden in het dorp of net doen of niet laten zien dat hij geld nodig heeft?
De wekelijkse terugkeer van vrijdag is zijn redding. Dit is de dag waar hij elke week naar uit- kijkt. Elke week weet hij het zeker: de brief komt. Hij is gewend geraakt aan de, voor hem teleurstellende woorden van de postbode, “ De kolonel krijgt nooit post”. De rest van de week kletst hij wat met zijn vrienden in een van hun winkeltjes of praat hij met de kinderen die naar de haan komen kijken.
En dan breekt de dag aan dat de kolonel geen geld meer heeft voor zichzelf én de haan. Van zijn vrouw moet hij de haan verkopen aan don Sabas, de rijkste man die hij kent. Hij weet dat don Sabas hem wil kopen, dat heeft hij eens gezegd. De kolonel wil de haan niet verkopen, het is iets dat zijn overleden zoon heeft achtergelaten. Don Sabas geeft maar een deel van het geld, om de rest later af te betalen en vertrekt naar een ander dorp voor zijn werk.
De periode van hanengevechttrainingen is aangebroken. Aangezien don Sabas nog steeds niet terug van zijn reis is, gaat de kolonel zelf. De haan blijkt dan zo populair te zijn dat mensen het beest bijna verpletteren. Dan komt hij tot de conclusie dat hij een fout heeft gemaakt door beest te verkopen. Hij zegt tegen zijn vrouw dat hij het geld van don Sabas terug zal geven en dat ze met de haan door moeten gaan.
De vrouw wordt zeer boos op de kolonel. Zij denkt dat het pensioen nooit meer komt en vraagt zich af wat ze dan moeten eten…ze hebben niets meer behalve een dode zoon.

2. DE VERHAALANALYSE

a) Titel

De titel “De kolonel krijgt nooit post” verwijst naar het feit dat de kolonel elke vrijdag naar de haven gaat om daar de postbode op te wachten, daar krijgt hij iedere keer opnieuw te horen dat er geen post is voor hem. Deze zin loopt als een rode draad door het hel verhaal.

b) Thematiek

Het thema is de zinloosheid of de tragiek van het leven. De kolonel blijft geloven dat de brief ooit zal komen. Hij schenkt ook veel aandacht aan zijn haan. Als het van zijn vrouw zou afhangen zou ze die haan alang verkocht hebben. De vrouw wil in feite vooruit in het leven en niet meer denken aan het verleden maar de kolonel blijft hopen dat de brief ooit zal komen.

Ik vond het moeilijk om op dit verhaal een thema te plakken want een echt duidelijk thema zit er niet in.

c) Genre

Het boek is een roman omdat het een verhaal is. Ik vind het moeilik om het soort roman te benoemen. Eventueel een psychologische roman?

d) Personages

Het boek telt 3 personages, de kolonel zelf, zijn vrouw en don Sabas.
Kolonel: Dit is de hoofdpersoon, hij is degene die zo vast hoopt op zijn pensioen en gaat daarom ook iedere vrijdag naar het postkantoor kijken of die veelbeloofde pensioensverklaring al is aangekomen. Je maakt hem vanaf het begin tot aan het eind van het boek mee, je ziet tevens ook zijn karaktereigenschappen.

Vrouw: De kolonel heeft een vrouw, je komt van haar niet zoveel te weten, alleen dat zij het niet altijd eens is met haar man, en dat ze astma heeft.

Don Sabas: Dit is een familielid van de kolonel, het is niet duidelijk of het de oom of de broer is, in ieder geval maak je hem wel van het begin tot het eind mee. Don Sabas zit breder bij kas dan de Kolonel, alleen is hij zo egoïstisch dat hij niks aan zijn familielid wil geven.
De karakters en gevoelens van de personages worden heel goed beschreven. Je kan zeker spreken van een psychologisch verhaal.

De personages leer je duidelijk kennen door wat ze doen en door hun gevoelens. De kolonel liegt tegen een aantal mensen, omdat hij te trots is om toe te geven hoe krab hij wel bij kas zit

Naarmate het verhaal vorderde kreeg ik medelijden met de vrouw van de kolonel. Zij moest alles maar ondergaan en was bovendien zwaar ziek. Alles wat ze voorstelde werd genegeerd door de kolonel. Ze diende enkel voor het huishouden.

e) Tijd en ruimte

Ruimte:

Ruimte speelt een hele belangrijke rol in dit boek. Het speelt zich af in een fictief
Zuid-Amerikaans stadje, wat de schrijver in dit boek Macondo noemt. Aangezien het boek 3 maanden beschrijft is het moeilijk een beeld te geven hoe het er in de zomer zal uitzien. Wel is mij duidelijk geworden dat het in deze maanden behoorlijk regent, en dat het niet al te warm is naar Zuid-Amerikaans begrip.
Tevens spelen de weersomstandigheden een rol, het is namelijk zo dat de vrouw van de kolonel astma heeft doordat het oktober is: de maand van de regen en het vieze weer.

Tijd:

Het is moeilijk exact te zeggen wanneer het verhaal zich heeft afgespeeld. Er is al sprake van

Luchtpost dus moet het verhaal zich ergens tussen 1950 en 1960 hebben afgespeeld.

f) Vertelstandpunt

De verteller vertelt in de derde persoon. De auteur laat vooral de kolonel vertellen daarom is het een personeel perspectief. Je zit het verhaal meestal door de ogen van de kolonel maar soms ook door de ogen van andere personages zoals de vrouw van de kolonel en Don Sabas.

g) Opbouw

Het verhaal start midden in het leven van de kolonel. Het verhaal loopt er chronologisch zodat de spanning van het verhaal kan opgedreven worden. Het hoogtepunt van het verhaal ligt op het einde wanneer de hanengevechten er aan komen.

Het einde kon je niet echt voorspellen. Ik had gehoopt dat de brief op het einde van het verhaal toch zou komen omdat ik meeleefde met de kolonel en al zijn problemen.

Het plot heeft me toch een beetje ontgoocheld want het verhaal eindigt in de zelfde miserie als in het begin van het verhaal, maar dat illustreert juist het absurde, de tragiek in zijn leven.

h) Stijl

Het taalgebruik is heel gewoon en dus zeker niet al te plechtig. Ik zou het omschrijven als sober, geen woord te weinig of te veel. Er wordt veel aandacht geschonken aan de beschrijving van de gevoelens en de dialogen.

3. BEDOELING

De bedoeling van de auteur is vooral de leefwereld in Zuid-Amerika schetsen, de problemen waar de bevolking mee te kampen krijgt naar voor te brengen en de armoede van de mensen in Zuid-Amerika aantonen. Voor ons westerlingen komt zo’ n situatie als die van de kolonel absurd en ongeloofwaardig over, maar waarschijnlijk is dit in Zuid-Amerika niet zo onmogelijk. De auteurs schetst dus een typisch Zuid-Amerikaanns onmogelijk. De auteur schetst dus een typisch Zuid-Amerikaans beeld.

4. EVALUATIE

Dit boek ligt goed in mijn smaak, het boek heeft geen lastige verhaaldraden en heeft tevens geen saaie stukken. Aardig is te vermelden dat het boek vlot leest en dat het verhaal ook goed verzonnen is. Kortom een aanrader.

Een prachtige zin uit het boek vind ik: “De donder spatte uiteen, drong de slaapkamer binnen en rolde als een hoop stenen onder het bed door.

5. BIBLIOGRAFIE

GARCIA MARQUEZ (G.), De kolonel krijgt nooit post, Meulenhoff, Amsterdam, 1973.

‘Gabriel García Márquez’, internet, 11/11/2002. (http://www.absofacts.com/literatuur/data/garciamarquezgabriel.shtml)

BIJLAGE

Gabriel García Márquez

De Columbiaanse schrijver en journalist Gabriel García Márquez werd in 1928 geboren te Aracataca. De jeugd van deze auteur wordt gekenmerkt door grote armoede. García Márquez werd grootgebracht door zijn grootouders en bezocht een Jezuïetenschool, waarna hij een rechtenstudie volgde aan de nationale universiteit van Bogota. Door zijn journalistieke werk en de politieke ontwikkelingen in eigen land verbleef García Márquez een groot deel van zijn leven in het buitenland. In de jaren vijftig bracht hij vele jaren in Europa door. Daarna vestigde hij zich in Mexico.

Reeds tijdens zijn studietijd begon García Márquez te publiceren. In 1954 werd hij journalist bij El Espectador als buitenlandcorrespondent. Veel verhalen van García Márquez spelen zich af in het verzonnen plaatsje Macondo. Voor het eerst gebruikte hij deze plaats in het verhaal "Monólogo de Isabel". Zijn eerste belangrijke roman was "La hojarasca" uit 1955. In dit boek wordt de uitbuiting door Amerikanen van bananenboeren beschreven.

Aan het begin van de zestiger jaren verschenen een aantal imposante boeken: "El coronel no tiene quien le escriba" (1961), "La mala hora (1962)" en "Los funerales de la Mamá Grande" (1962). Het werk dat de schrijver wereldberoemd maakte, "Cien años de soledad", verscheen in 1967. De Nederlandse vertaling verscheen in 1972. Wij kennen deze roman als "Honderd jaar eenzaamheid".
Door het grote succes van dit boek kreeg de wereld oog voor de literaire wereld van Zuid-Amerika, waardoor ook andere auteurs uit dit gebied eindelijk de belangstelling kregen die zij verdienden.
Andere belangrijke werken van Gabriel García Márquez zijn: "El otoño del patriarca" (1975, "De herfst van de patriarch"), "Crónica de una muerte anunciada" (1981, "Kroniek van een aangekondigde dood"), "El amor en los tiempos del cólera" (1985, "Liefde in tijden van cholera") en "El general en su laberinto" (1989, "De generaal in zijn labyrint").
In 1982 ontving Gabriel García Márquez de Nobelprijs voor literatuur.