“Ik ben blij dat jullie er zijn,” een knappe vrouw, lang, slank en met glanzend bruin haar, keek hen één voor één aan. “Maar ja, dat moet ook wel, ik was natuurlijk degene die jullie heeft gebeld. Wie zou het in zijn hoofd halen een afspraakje met mij af te wijzen?” Ze kirde en ging op haar bureautafel zitten, met haar benen over elkaar heen geslagen. “Wat dat betreft heb ik heel veel geluk met mijn bescheiden persoonlijkheid!”

Daisy keek uit haar ooghoeken naar de vrouw die naast haar zat, die ook moeite deed om haar lachen in te houden.
“Ehm…mevrouw-” begon Daisy aarzelend.
“Voor jullie is dat Svetlana, duifje” zei Svetlana, terwijl ze haar griezelige tandpastaglimlach ontblootte.
“Sletvana bedoelt ze zeker,” mompelde Daisy’s buurvrouw vertrouwelijk. Nog voordat Daisy een kans kreeg om te grinniken, trok Svetlana een wenkbrauw op en zei: “Wat wilde je nou vragen, liefje?” Daisy moest even nadenken, voordat ze weer wist wat ze wilde vragen. “Oh ja,” begon ze opnieuw. “Wat doe ik hier?”
Ze zat in een soort kantoor, dat smetteloos wit was. Aan de muren hingen kleurrijke schilderijen en er stonden enkele archiefkasten aan de muren. Er was een raam dat uitkeek op de gang en een ander raam liet het prachtige uitzicht over de zee zien.

“Ach ja,” zei Sletlana, pardon Svetlana, terwijl ze een spiegel uit haar lade trok, en zichzelf erin begon te bewonderen. “Jullie zijn de uitverkoren en blablabla-” ze maakte het ‘blablagebaar’ met haar handen.
“-Zo veel heisa om zo’n klein beetje. Ze maken van een wormpje een mammoet, zoals dat spreekwoord luidt. Dit is de deal, jullie krijgen van een onbekend persoon een salaris van 2 miljoen euro per jaar, per persoon natuurlijk.”
Daisy’s mond viel open van verbijstering.
Maar Svetlana ging vervolgde: “Dit krijgen jullie natuurlijk niet zomaar. Eerst moeten jullie de proeftijd van 1 jaar goed doorstaan. Jullie worden degene die voortaan de bewijzen zoeken, de bewijzen uitwerken en de dader pakken. Als jullie alle moorden, waar jullie wellicht op zullen stuiten, oplossen zijn jullie officieel 2 miljoen euro per jaar waard. Wordt er maar 1 moord gepleegd hebben jullie mazzel! Maar hoe meer moorden er worden gepleegd, hoe moeilijk jullie taak wordt! Het gaat dus niet alleen om het oplossen van moordzaken, maar ook om het voorkomen daarvan! Oplossen is beter dan Genezen, zoals ze zeggen.”

Svetlana nam een korte adempauze. “Uiteraard hoeven jullie dit niet met jullie blote handen te doen, wij hebben een team dat 24 uur 7 voor jullie klaarstaat. Het maken van handige high-tech spullen, het onderzoeken van DNA, alles gebeurt in dit gebouw.”
Sprenkels, want zij was de buurvrouw van Daisy, gaapte: “Is dat alles? Ik doe wel mee hoor! Waar moet ik tekenen?”
Svetlana knipte met haar vingers, uit de hoek van de kamer kwam een butler aanzetten, die zowel Sprenkels en Van Dijk niet hadden opgemerkt.
Hij duwde het een blad voor haar neus, die Sprenkels aandachtig doorlas. Ze knikte enkele keren met haar hoofd en zei: “Ziet er goed uit, mag ik een pen?”
Bij Daisy begonnen alarmbellen te rinkelen, de vrouw naast haar had het contract amper 3 minuten gelezen en wilde nu al tekenen!

Wie weet was het wel een wurgcontract! Maar ja, voor sommigen klonk 2 miljoen euro wel heel verleidelijk! Sommigen zouden er zelfs hun been of oog ervoor geven. Er kroop een onaangename rilling over Daisy’s rug.
Het contract werd nu onder haar neus geduwd, maar ze tekende nog niet.
“Zeg,” Daisy keek Svetlana aan. “Wie is onze mysterieuze werkgever eigenlijk?”
“Dat is onmogelijk te vertellen, mopje” Svetlana leek per minuut verwaander te kijken. “Wij noemen hem Onbekend Agent x44¼, hij geeft ons al jaren en jaren opdrachten. Maar goed, duifje, ga je nog tekenen?”
Daisy pakte tot ieders grote verbazing een vergrootglas uit haar tas, en bestudeerde de voor- en achterzijde van het contract aandachtig. Na een minuut of 40 verklaarde ze het contract als geschikt en zette ze haar zwierige handtekening onderaan het blad.

Opgetogen klapte Svetlana in haar handen. “Dit wordt linea recta verzonden naar één van de vele woordvoerders van x44¼, liefjes. Misschien wordt het tijd dat jullie eens met elkaar kennismaken? Of kennen jullie elkaar al?”
Aarzelend stak Daisy haar hand uit, die Sprenkels vastpakte.

“Laura Sprenkels.”
“Aangenaam. Daisy van Dijk.”