Proloog:

Het publiek joelde en klapte uitbundig, terwijl Babette samen met haar paard Spitter, fantastisch over het laatste hekje sprong. Ze zag haar moeder vooraan zitten temidden van de rest van het publiek, met trotse ogen vol tranen. Haar vriendinnen stonden onder een omvangrijk laken met felgekleurde letters (Zet hem op Babette!) zonder te merken dat haar broertje Michiel wormen in hun capuchon stopte. Babette zwaaide met haar armen om hen te waarschuwen, maar Spitter schrok van haar plotselinge bewegen en zette het op een galop. Babette voelde hoe Spitter haar eraf probeerde te gooien en ze pakte de manen van haar paard stevig vast. Woest schudde Spitter zijn hoofd, gooide zijn achterbenen naar achter, probeerde uit alle macht Babette van zijn rug af te gooien.

“Kalm Spitter!” mompelde Babette, en ze keek angstig uit haar ooghoeken. Ze vroeg zich af waarom er niemand kwam om haar te helpen. Spitter galoppeerde verder als een hondsdolle en roekeloos reden ze samen over de zandwegen naast de manege. Ondanks de spanning, die als een drug door Babette’s bloed raasde, voelde ze een bepaalde vorm van angst. Hevig bad ze om hulp, en sloeg haar armen nog steviger om de hals van Spitter.

De rit leek wel dagen te duren, hoewel het hoogstens een half uurtje kon zijn. Ze waren kilometers verwijderd van de manage, merkte Babette op. Eén vraag bleef door haar hoofd dreunen: Waar bleef de hulp?