Dénia 2002

Reeds de eerste volwaardige dag van mijn verblijf, namelijk woensdag, zijn Kris en ik de Montgó gaan beklimmen. Het was een prachtige dag, gisteren was al ok met een zacht klimaat en hier en daar een wolkje, maar dit is er echt over. Geen wolkje te zien´s morgens. We wandelen door de straatjes van Denia naar de rand van de stad en het begin van de heuvels. Je passeert wat de residentiële en luxeuze wijken zijn en wat later begin je aan een leuke klim op een breed grindpad, zigzaggend het gebergte op. Steeds hoger, dan wordt het vlak en loop je paralel aan Dénia richting kust. Dit blijft gewoon duren, zachtjesaan stijgend.

Een hele tijd later kom je aan een grot en van hier verder is de grote weg zoek. De merktekens vind je wel terug op rotsblokken en zo komen we hoger. Het berggeit-gehalte van de weggetjes wordt steeds groter, zo hebben we het graag. Ondertussen zijn we bijna twee uur op weg. Nog een drie kwartier klimmen en klauteren, steeds met prachtige vergezichten. Dan komen we aan op de kam, dit stuk van de berg is hier feite een driehoek met de puntige zijde naar boven. Op deze lijn klauter je van rotsblok naar rotsblok, geleid door de geel-witte markering die af en toe op een steen geschilderd staat. De stad Chabia, anders geschreven maar zo uitgesproken, zien we nu in haar geheel liggen. Dieper in het binnenland een volgend bergmassief. i Magnicificado ¡
De zon schijnt nog steeds en in de zonnetje is het ontzettend goed. Op schaduwrijke stukken en met wat zeewind is het wel iets anders. Daar waar je in de volle zon hoopte dat je een korte broek en t-shirt aanhad, ben je in de schaduw blij dat je erop voorzien bent.
Omstreeks 13u45 bereiken we de top. Hier hangen we nog wat rond, staren naar Denia en bezigen ons middagmaal. Broodjes met chorizo en kruidenkaas met paprika, dadels als dessertje én krachtbron en uiteraard de nodige liters water. Ondertussen zijn er al een 60-tal beelden opgeslagen op het kaartje. Als dat maar goed komt...
Het weer : weinig wolken, aan de ene kant van de berg wat wind en de temperatuur in de zon gaat tot over de twintig graden.

Nog een dik halfuur boven gezeten, toeristen tegengekomen en aan de afdaling begonnen. Effe verkeerd, daar aan de short-cut nabij de grot, terug op de goede weg een stevig verder stappend. Ik weet niet hiervoor te bedanken, maar als ik bedenk dat ik twee weken geleden een trap nog niet op of afkon zonder beide handen te gebruiken en ik hier en nu de Montgo mag bedwingen... het is ongelooflijk fantastisch.

** Donderdag 2002 **

Lekker ontbijt. Brenda gaat weer naar 't werk en wij trekken de stad in op zoek naar een digitale fototoestel voor Kris. Vooral Konica vind je hier, maar de prijs varieert met wel 100 euro van winkel tot winkel. Afzetters, Piratos i
Nog wat door de stad gezworven, een computerwinkel binnengesukkeld en wat bleek, op bestelling konden ze hier een Canon Powershot A 40 leveren voor 366 euro. Bangelijk goedkoop, vlot 15 euro mider dan de laagste prijs is ons Belgenlandje. Geheugensticks voor 66 euro (128 MB) ipv 84 in Belgica. Dit is een superdeal.
Toestelletje besteld, nog wat verder gekuierd en dan naar de overdekte markt voor inkopen voor vanmiddag. Prijzen voor eten zijn niet te doen, een halve zak eten : tomaten, eieren, komkommer, sla, etc alles voor drie man lunch voor nog geen drie euro. Halve perziken met eigenmaak tonijnsla door Kris en bijpassend belgisch-griekse salade volgens eigen gerecht. njam njam, smullen maar.

Dénia, mooie stad : gemeentehuis (links) en kasteel

In de namiddag het kasteel van Denia waarvan de eerste stenen uit de Romeinse tijd stammen, tot 400 jaar v.c. Ook de moeite, van hier heb je een overzicht op de stad. Vandaag staat een stevig windje, als we dit gisteren hadden gehad bij de tocht op de Montgo, had een bijlange na niet zo interessant geweest. Op de kantelenmuur van het kasteel krijg je flink wat wind te verwerken.

Vanavond eten we binnenshuis: Kris gaat sepia gevuld met groeten en feta klaarmaken.
Als het dit weekend minder wind is , gaan we met de fiets naar een strandje en in de namiddag naar Juan-Ramon, een vriend van hun.
Vrijdag is het hier een feestdag en moet Brenda niet werken. Dan is er tijd om dingen met zijn drieen te doen en maandag al vertrek ik naar Benidorm om daar dinsdag ochtend mee met de Jetair bus naar Alicante te rijden. Als we de planning bezien, zit het er al bijna op, zelfs al ben ik nog niet in de helft van mijn dagen hier. Het doet raar aan.

** Vrijdag 6 december 2002 **

Gisteravond was het vrij laat geworden in Magrit, een lokaal gezellig caféetje waar zowat alternatiever volk komt. Knus en gezellig, niet te groot, eightball in het midden en steeds volk genoeg. We waren hier afgesproken met Juan-Carlos en Henri. Enkele spellekes eightball (snooker) gespeeld en later goed tipsy naar huis. Het zal ongeveer half drie geweest zijn schat ik, maar later kan ook. Die nacht geraak in gewoon niet in slaap. Woelen en draaien als zot, niets helpt. Tegen vieren komt Nacho met een kameraad thuis terwijl ik nog steeds naar het plafond zit te zien. Enfin, het is donker, dus veel zie ik er niet van. Elk uur passeert de revue. Rond zessen geraak ik voor langere tijd in slaap. Het duurt tot half acht. Ik besluit dan maar naar de bakker te gaan, deze is echter nog dicht. Een wandeling tot aan de havenpier dan maar, daar wat rondzien en twijfelen of ik ergens zoals locals soms in een van croissanteriëen of koffiehuizen een ontbijt zou nuttigen. Ik kom voorbij een paar leuke koffiehuizen maar besluit toch maar niet te doen. Via de grote winkelstraat keer ik terug naar het appartement. De bakker onderaan de appartementsblok is ondertussen geopend. Croissants en brood mee, een afwaske van gisteren en dan maar terug plakken in de zetel..
Het was voorzien dat het laat ging worden vanmorgen en dus houden we een geïmproviseerde brunch.

We hebben nog wat tijd vooraleer we naar Juan-Ramon gaan en ondernemen een wandelingkje naar de havenpier. De zee is redelijk wild vandaag. Golven beuken in op de keringsmuur van de pier, geregeld stroomt de wandelweg er helemaal onder en zo ook de weinige toeristen die wat actiefoto's van al dat water willen nemen.

We hebben voor vannamiddag bij Juan-Ramon afgesproken, Kris rijdt met de SV en Bren achterop, Henri komt naar het appartement en ik rij bij Henri achterop mee (GSX F 750).
Vlot ritje, het moet gezegd worden.

Na een lekkere pasta schotel gebezigd te hebben, gaan we met z'n gevijven en de hond Gandul wandelen op het strand. Hij woont dicht bij het strand en er is nagenoeg geen wind, ondanks de vele golven op zee. Juan-Ramon heeft Gandul een week geleden uit het asiel gehaald. Het is nog een jong beestje, ongeveer één jaar oud maar heeft zo te zien al wel wat meegemaakt.

We zijn net van het strand terug als de schemering begint. Nog een Belgisch Judas-biertje consumeren samen met Hollandse Maasdam-kaas. Het is hier zo slecht nog niet. Juan spreekt enkel Spaans, dus dat is niet gemakkelijk. Henri komt oorspronkelijk uit Dijon en spreekt dus Frans, al heeft hij de eigenschap zinnen in het Frans te beginnen en gaandeweg naar Spaans over te laten gaan.
Nog een ritje terug in het donker, relaxter als de heenrit.

Nacho en een kameraad zijn Lord of the Rings aan het spelen op de PS 2. Ondertussen ken ik het spel bijna helemaal van buiten. Knap spel, misschien toch maar eindelijk eens de film gaan zien of huren.
Nog een flesje Jagermeister nuttigen met ons gedrieen. Het gaat er echt in alsof het fruitsap was. Nog geen twee uur later is de godendrank op. Het wordt niet zo laat als de dag ervoor en slapen gaat alwat beter.

** Zaterdag 7 december 2002 **

Een prachtige dag. Reeds van acht uur schijnt de zon, hier en daar een stapelwolkje. Iets na tienen gaan we naar de zeedijk waar ze fietsen verhuren. Niet meer dan aftandse mountainbikes zijn het. Het fietske van Kris heeft een trapas met evenveel speling als een Hollandse antieke koffiemolen.
We rijden naar een baaike waar met rotsstrandje dat wat uit de wind ligt. Ook al is er minder wind als gisteren, toch is het aangenamer zonder.

Na een kleine twee uur zonnen, (jaja ik hou het zolang vol, nicki) rijden we naar Xabia. Dit pittoresk dorpje ligt aan de andere kant van de Montgó. Afteraf beschouwd is Chabia niet zo'n klein dorpje. De basis is een oude Spaanse stad, maar is wel stevig gegroeid. Het historisch centrum doet wel erg pittoresk aan. We rijden over een uitloper van de berg en heen en zullen vanavond helemaal rond de berg terugkomen. Het is een goede klim, steeds een lage versnelling tot op de top. Dan begint de afdaling die een héééel pak vlotter gaat.
In Xabia wandelen we wat rond, kopen iets te drinken op de overdekte markt en wippen een tapas-bar binnen. Deze bar heeft Kris ontdekt in de periode dat hij hier alleen op verkenning was. Ontzettend lekkere hapjes en goede porties ook. We wandelen nog wat rond, nemen daarna onze fiets en rijden naar een strand aan een wat sjiekere baai. Drie en viersterren hotels, tavernes, maar ook ruïnes van een of ander oud gebouw aan en in de zee. Misschien wel een Romeins badhuis door het zeewater dat in kanalen binnenstroomt tot in stenen bekkens. Misschien ook niet.

Terug de fiets op voor de terugweg. We rijden dus de hele omtrek van de Montgó af en het zicht waarop we getrakteerd worden is super!

Een ondergaande zon die met haar laatste krachten de bergflank bestraald. We komen net voor de schemer aan in Denia. Een dik verdiend doucheke en dan wat mails gaan typen...

Vanavond, na deze mail verstuurd te hebben, gaan we eens bij de Chinees restaurant eten.