Francisko Viljono:

. . . . . . . . . . . . . . [PD 14]
Vi, homaj fratoj, kiuj post ni vivas,
Al ni rigardu ne kun kruda koro;
Se el �i fat' kompaton vi derivas,
Por vi pli lar�a estos Di-favoro.
Jen ni pendolas, kvin a� ses, sen gloro.
Pri nia karn', nutrita tro avide:
Jam depikita, putras �i rapide;
La ostoj, ni, fari�os cindro, polvo.
Mizeron nian vi ne traktu ride!
Sed pre�u por ni �iuj pri absolvo!

Se fratoj ni vin nomas, vi ne devas
Deturni vin, e� se �i tiun sorton
Proklamis ju�'. Ja certe vi ne revas
Ke �iu havas saman mensan forton.
Nin rekomendu, �ar ni sekvu Morton,
Al Fil' de l' Virgulino, kun konfido
Ke de l' infera fulmo kaj perfido
Li �irmos nin per sia graco-volvo.
Ni mortis. �esu do insult-acido!
Sed pre�u por ni �iuj pri absolvo!

La pluvo nin lesivas, plene lavas,
Nigrigas sun', sekigas vento-blovo;
Post pikoj pigaj, la okuloj kavas,
Al barbo mankas haroj kaj al brovo.
Ne sidas ni trankvile! Da�re movo
�i tien, tien, kiel vent' nin gvidu,
La� sia pla�' direkton �i decidu.
Pli ol fingring' nin truis bek' de korvo.
Do zorgu! Nian sorton ne dividu!
Sed pre�u por ni �iuj pri absolvo!

Princo Jesu', supera nia Gvido!
Protektu nin de la infer-insido:
Jam mankas al ni �uldo a� envolvo.
Nu, homoj, �esu via mok' kaj rido!
Sed pre�u por ni �iuj pri absolvo!

[PD 14] La epitafo de Viljono; balado de la pendumitoj
derivi : devenigi (anka�: lecionon a� sperton el io).

---

Hosted by www.Geocities.ws