|
lâm
gülleri sürmeliydi
yarasina Bogaç Han
çünkü gülün kilicinda kivilcim
gelincikti, karanfildi,
sümbüldü
bir yerde gül isyani vurdu baldiranlari
gül devleti kuruldu vedâ
tepelerinde
yeryüzünün tahtinda isildayan hep güldü
açinca agzi kan
gibi kizil
yildirimlar düser göklerin arkasina
kanatlanir ölü balik ve
turna
suyun ve topragin mahmur çocugu
sifâ gülü, vefâ gülü, can
gülü
senin degil, herkesin sultan gülü
parlayinca, çevirir de
günesten
yüzünü ayna kilar ay gecelerde
yildizlar gecenin gül
tomurcugu
yelesi gül, aslanlarin çöllerde
karincanin ayaginda gül
tozu
zürafanin deseninde gül izi
gül destani okunuyor dillerde
denizin
dibinde bin basli ejder
suyun tasidigi güzel kokuyu
duyunca divâne olup da
gider
yillardir kuruyan yaprak
hâlâ nâzenin, hâlâ muammâ
Çinli
nakkâsin önünde durur
Tasir irmaklar yalnizligina
Kara Fazli nin nabzinda
vurur
Ertugrul Gâzi nin kabrinde hüzün
Mezar taslarinin gözleri
dolu
Baharini alsa da ömrümüzün
Gülizâr yapmali su Istanbul u
gül
açmayan kalbin olmaz kapisi
târihte kaybolan hülyâdir sevgi
sevgisiz kalp
âhulari çatlatir
yagmurlu bir seferden
gâlip dönenlerin bagrinda
gonca
gögsü gül kokanlarin
içindeki hâtirayi
aglatir
Nurullah Genç |
