ÖLÜMÜN ALNINDAN ÖPERIZ BIZ

Ölümün alnindan öperiz biz;

"Sen ne mübarek arkadas ve refakatçisin deriz ölüme.

Varsin baskalari sana dikenli nazari ile baksin, ama sen gülün kendisisin.

Birak, bazilari sana "Kara yüz" yakistirmasinda bulunsun, sen bizim için bizi aydinlik ülkelere uçuran zambaktan iki isik kanatsin.

Bakma sana "Soguk yüz" dediklerine, sen bizim için müjde çiçekleriyle, kar gibi beyaz ve berraksin..

Onlar sana "çukur" derler "dehliz" derler; fakat biz "Ebedi saadet saraylarina açilan koridorsun" deriz.

"Ayiranda" derler sana; fakat sen, haddizatinda , ebedi alemlere intikal etmis binlerce ahbaba, dost ve yarana kavusturansin. Basta semalarina meleklerin hayran oldugu nebilere, sonra sahabeye, salihlere, hisim ve akrabaya bizi ulastiransin. Cemalullah'a yaklastiransin..

Evet ayiransinda, fakat elemli, sikintili ve ayrilik ahsreti yüklü su dünya talimgahindan, hayatlarin hasi hakiki hayata intikal ettiren bir terhis teskeresisin..

Sen, bizi Gönderen'e dönme aninda, cismimizi nura garkedecek bir ebed serbetisin!!

Ve sen! bir son degil, sonsuzluga es ve bas olabilecek son bir sonsun. Son ile sonsuzlugu dudak dudaga getiren bir ufuk ve Cemal'e açtigin gözlere çekilen bir sürmesin..

Hamra