|
On sekizinde
Ben, en ince iplerin
cambazi.
Ben, gögsümde binlerce çoban yildizi.
Ben, arsin merkezini
kendisi sanan.
Ben, hurside yolculukta en sona kalan.
Ben, boynuma zamanin
attigi kement.
Ben, delilerin cesedime kurdugu kent.
Ben, kiymik gibi
fikirlerle atesli;
Ben, "herkes en çok beni sevmeli!"
Ben,ruhuna
çeliskinin suyunu sikan.
Ben, igneyi de çuvaldizi da kendine batiran.
Ben,
pismanliklarin kavurdugu yürek.
Ben, sanki bükülemez bilek.
Ben,
anlasilmazligin okkasi.
Ben, rüzgarin tahta kuklasi.
Ben, Kâf Dagi'ndan
bir menzil askin.
Ben, ayaginda prangayla dolanan saskin.
Ben, haklilarin
kara sövalyesi;
Ben, ense kökümde hançer gölgesi.
Ben, bir üzgün bir
mutlu, bir zayif bir güçlü...
Ben, "cennet ile cinnet arasinda" yasayan
ölü.
Ve ben... Ah ben! Hep ben... Hiç ben...
Ben; tek ben... Bir
anlayabilsen sen.
Ahmet Emre
Nazli
| |
|
