GEÇTI ARTIK

Küçüklügümden beri dar yerlerden sikilir ve buralardan adeta feryat

ederek kaçardim. Daha sonra bunun bir hastalik oldugunu anlamis, fakat

bu illetten bir türlü kurtulamamistim. Halbuki simdi o dar mekana ister

istemez girecektim. Beni sarip sarmalamislar ve uzunca bir tabuta

yerlestirmislerdi. Çevremde dolasanlarin sesleri gayet iyi duyuluyor ve

gözlerim kapali olmasina ragmen her nasilsa onlari görüyordum.

"Genç yasta öldü zavalli" diyorlardi. Halbuki yapacak ne çok isim

vardi. Gerçekten de bir çok isim yarim kalmisti. Mesela ogluma iyi bir

is kuramamis, araba ile renkli televizyonun taksitlerini henüz

bitirmemistim. Büyük bir firma kurup dostlarimi o firmada toplamak da

hayal olmustu. Önümüzdeki kis için odun kömür de almamistim.

Birden kulaklarimi inleten bir sesle irkildim. Sanki mikrofonla

söylenen bu ses, beynimin en ücra köselerinde yankilaniyor ve "geçti

artik geçti" diyordu. Içimden "keske geçmemis olsaydi" diyordum.

Nereden basima gelmisti o kaza bilmem ki? Halbuki ne kadar da iyi araba kullanirdim.

Olup bitenleri hatirlamaya çalisirken dostlarimin çevremi

sardigini ve üzerimi örtmek için tabutun kapagini kaldirdiklarini fark

ettim. Avazim çiktigi kadar bagirmak ve çirpinmak istedigim halde ne

kimildayabiliyor ne de bir ses çikarabiliyordum. Biraz sonra koyu bir

karanlik içinde kalmis ve gözlerimi tabutun tahtalari arasindan sizan

isiga çevirmistim. Dehset içinde "aman Allah'im" dedim "ne olacak simdi

benim halim?"

Hiçbir sey düsünemiyordum. Biraz sonra omuzlara kaldirilmis ve

sallana sallana götürülmeye baslamistim. disardaki seslerden yagmur

yagdigi belli oluyor ve su damlaciklarinin sesi tabutun gicirtisina

karisiyordu.

Cenaze namazi için camiye gidiyor olmaliydik. Cami deyince aklima

gelmisti. Çok yakinimizda olmasina ragmen nedense bir türlü elim degip

gidememistim. Ama elli yasina gelince namaza baslayacak ve herkesin

sikayet ettigi kötü aliskanliklarimi terk edecektim.Ah su kaza olmasaydi

ilerde ne iyi bir insan olacaktim.

Daha önce duydugum ses; "geçti artik geç.ti" diye tekrarladi.

Biraz sonra namazim kilinmis ve imam cemaate nasil bir insan olarak

bilindigimi sormustu. Ben cemaatin içinde 8-10 kisinin bu soruya cevap

vermedigini gayet iyi biliyorum. Fakat su kaza olmasaydi onlarin

gönlünü alacaktim. Onlardan özür dileyip yaptigim hatalari telafi

etmeyecek miydim?

Camideki isimiz bittikten sonra tekrar omuzlara kaldirilmistim.

Tabutun egik bir sekilde tasinmasindan mezarliga giden yokusu

tirmandigimizi anliyordum. Siddetle yagan yagmurun çatlaklardan içeri

girerek kefenimi yer yer islattiginin da farkindaydim. Buna ragmen

disarida konusulanlara kulak verdim. Dostlarimin bir kismi piyasadaki

durgunluktan bahsediyor, bir kismi ise geçen aksam televizyonda oynanan

kovboy filmini methediyordu. Tabutumu tasiyan diger biri ise

yanindakinin kulagina fisildayarak; tam da ölecek günü buldu rahmetli

diyordu. sirilsiklam olduk birader. Duyduklarim herhalde yanlis olmaliydi.

Yoksa bunlar uykularimi onlar için böldügüm dostlarim degil miydi?

Yolculugum bir müddet sonra bitmis ve tabutum yere indirilmisti.

Kapak tekrar açildi ve güçsüz vücudumu kucaklayan bir kaç kol. beni

dibinde su toplanmis olan bir çukura dogru indirdi. Boylu boyunca

yattigim yerden etrafima baktim. Aman Allah'im, bu kabir degil miydi?

O ana kadar buraya girecegimi neden hiç düsünmemistim. Sessiz

feryatlarimi kimse duymuyor ve dostlarim kalin tahtalarla üzerimi

örtmek için adeta birbirleriyle yarisiyorlardi.Tekrar zifiri karanlikta

kalmis ve bütün zerrelerimle dua etmeye baslamistim. Ya rabbi diyordum, bir firsat daha yok mu senin istedigin gibi bir kul olayim?

Daha önceden duydugum ses ayni seyi tekrarlayarak "geçti artik

geçti" dedi.

Vücudumu örten tahtalarin üzerine kürekle atilan topraklarin

çikardigi ses gök gürültüsünü andiriyor ve bütün benligimi sariyordu.

Son bir gayretle yerimden firlayarak gözlerimi açtim. Odamdaki

rahat yatagimda yatiyor fakat korkunç bir kabus görüyordum. Bitisik

dairedeki doktor arkadasim bas ucumda duruyor ve "geçti artik geçti"

diye tekrarliyordu.Yattigim yerden yavasca dogruldum.Terden sirilsiklam olmus ve sanki 20 kilo vermistim. Disarida saganak halde yagmur yagiyor ve gök gürültüsünden bütün ev sarsiliyordu. Çevremdekilerin saskin bakislari arasinda kendimi toparlamaya çalisirken;

"YA RABBI, SANA BÜTÜN ZERRELERIM ADEDINCE SÜKÜRLER OLSUN" diyordum.

"IYI BIR KUL OLMAK IÇIN YA BIR FIRSAT DAHA VERMESEYDIN"

CÜNEYT SUAVI