Yusûf’un duasi:

“Rabbim! Bana “istememeyi” isteyebilmeyi nasib et!”

Züleyha, gecesinin güzelligini sererken Yûsuf’un gözlerinin önüne,

Yûsuf da insandi. Istek, insanin zaafiydi.

Ama: “Rabbim, bana istememeyi isteyebilmeyi nasib et.”

Her seyin kalpte baslayip kalpte bittigi mevsimde, her seyin kalpteki rengine göre isim aldigi yerde Yûsuf, bu duasindaydi.

Ve Yûsuf biraz da bu dua ile, bu duayi edebilmis olma yürekliligiyle peygamberdi:

“Rabbim! Bana istememeyi isteyebilmeyi nasib et!”

Degil mi ki ilk bakista Züleyha Yûsuf’a ötelerden gelen bir ses, bir cennet çiçegi gibi, susuzlugunun farkinda bile olmayan çöl topragina inen bir yagmur defteri..



Züleyha silaya davet, ilk bakista..



Çünkü nefis, sonsuzlugu vaad ederek yaniltiyor..



Seytan; hayri hayr, serri ser göremeyeni, esyanin hakikatine inemeyeni,

Ilk bakista mavera ile kandiriyor..

Vaad: Ezel sevinci, ebed mustusu, vera, ilk bakista..

Yasak bahçe, memnu meyve, zehirli sarmasik aseka:
Züleyha son bakista..

Üstelik Züleyha isteyici..

Üstelik “Rabbinden bir isaret görmeseydi Yûsuf da onu isteyecektir
Yûsuf’un içinde isaretin gerçeklestirici gücü;
Yûsuf içinde; “istememeyi isteyebilecegi” isareti gördü..
Yüzünü gök katlarina çevirdi de;
“Rabbim dedi, kuyunun karanliginda beni yalniz birakmayani
Karanligin ve derinligin korkusunu bir anda aydinliga,

Ümitsizligimi bir anda mustuya çeviren o zaman,

Hâlâ koruman altinda degil miyim,

Suç mu yazdin yoksa alnimdaki yaziya?..
Bütün insanlarla birlikte benim de içimde tasidigim,
gizli ya da asikâr olan o meyil,

Simdi daha derin bir kuyuda degil miyim,
Ki insan degil miyim?..

Sen tutmazsan elimden süphesiz meyledenlerden olurum..

Düstügüm kuyudan daha derin ve karanlik bir kuyu degil mi güzeller güzeli Züleyha?.

Tut elimden yoksa bos yere mi göründü o rüya bana?..”

Rabbim, dedi, Yûsuf, sen bana, kendi istegimin disinda su iklimde ve su odada bulundugum su anda, Züleyha’yi istememeyi isteyebilmeyi nasib et!..

Katindan bir esirgeme ver..

Degil mi ki istege yaklasinca, istememeyi istemek artik imkansizlasir..

Bu yüzden degil mi Rabbim, senden gelen yasaklar “yapma” ile degil “yaklasma” emriyle baslar..

Yaklasirsam eger su içimdeki dogal olan akisla Züleyha’nin irmagina, yaklastiktan sonra “yapmam” diyemem.

Üstelik yaklasirsam eger, yapmamayi da artik dua edemem.

Daha kolay olan “yapma!” degil, “yaklasma!”..
Öyleyse aslolan: “Yaklasma!”..

Öyleyse Rabbim, insan yaratilmisligimin sorumluluguyla en fazla bas basa kaldigim su anda, su odada, sen bana istememeyi isteyebilmeyi nasib et!

Beni, insan yaratilmisligimin en dogal akisini kendine ait olmayandan sakindiracak güçle insan et!..

Rabbim, diye devam etti Yûsuf duasina..
Istemeyi istemek kadar,

Istememeyi istemek te zor..

Biliyorum ki katindan bir koruma dökülmezse varligima, nefsimin altindan kalkamam..

Son hizla asagi dogru ilerleyen bir teknenin içinde yukari dogru kosarak Bahr-i Umman’i asamam.

Benim tedbirim senin takdirinden küçüktür..

Böyle dua edince Yûsuf, O’na Rabbinden bir isaret geldi..

Her seyin kalpte baslayip kalpte bittigi mevsimde, her seyin kalpteki rengine göre isim aldigi yerde..
Masun ve masum olan Yûsuf bu duayi etmis olabilme yürekliligiyle peygamberdi..
Ve O iffet demekti..
Nazan Bekiroglu/// Yusuf ile Züleyha