Mum Masallari I

Iskender Pala

Yasli dünyanin ciddi biçimde kahrini çekmekle birlikte daima atesle mükafatlandirilan en mülayim esyasi herhâlde mumdur.

Bugün bile ona olan ihtiyacimiz bitmis degildir.

Kâh elektriklerimiz kesildiginde; kâh romantizm olsun diye (hatta bazen protesto olsun diye) mum yakmak adetimizdir.

....



Onun bastan ayaga yanisi ne kadar insanîdir.

O yanis, elem imtihaninin ruh kavuran macerasina ne kadar da benzer.

Bastan ayaga yanarken bir yandan da gözyaslarini damla damla birbirine ekler; sicimler gibi dört bir yandan akitir; diger yandan öyle bir nokta gelir, kendisi de bu gözyaslarinin arasinda dona kalir.

Can ipi gittikçe kisalir; ömrü yavas yavas sona erer.

Üstelik o yanis esnasinda arada sirada basinin kesilmesi, yahut dilinin koparilmasi da gerekir.

Kesilmesi gerekir ki, gönlünün nuru etrafini daha da aydinlatsin; lisanindaki mânâ fesahatle bekler ki hatadan dönebilirsin ve gönlünün isigini tasarruf edebilirsin.

Mum Masallari II

Toplum için yasayan kamil insana benzer mum.

Kendisi için degil de baskalari için yanar.

Karanlikta kalmislari aydinlatabilmek için yanar, yakilir, aglar, erir... Yok olmak için yaratilmis gibidir.

Hak âsiki ile pek benzerler birbirlerine.

Isiklari arttikça sona yaklasirlarve sonda yakalarlar saadeti, huzuru, sükuneti...

Titreyen alevler ve kabaran gönüller ancak o zaman teskin olunabilir çünki; o zaman hayatlarina anlam katmis olurlar.

Mum Masallari III

Fuzulî, Kays'in bütün askini yüregine yükleyip hasret çadirinda sevda çilesi doldurttugu Leyla'ya, bir gece muma hitaben söyle dedirtir:

"Gel ey gözü bagli, bagri dagli; basi karali, ayagi bagli!

Gel seninle ikimiz hem-nefes olalim ve yanan bagrinin sirlarini söyleselim.

Nedir seni bunca aglatan dert ve benzini sarartip içini kavuran elem?

Bastan ayaga nedir bu yanmak?

Durmadan gönül derdine boyanmak?

Asil ne ola ki; hayat suyun atesten yaratiliptir?

Her an yanginlardasin; hem atese boguluyorsun, ayni anda hem suya!

Ey seher kusu, ne sihirler yapmaktasin ki,atesin suyundan daha keskindir?

Iste vefada ben sana benzemekteyim; hatta belki vefam senden nice kat ziyadedir.

Çünki ey kalbi eriyen, sen her gece yaniyorsun; bense her gece ve her gündüz yaniyor ve eriyorum.

Üstelik sende ah etmek de yoktur; ama bende var!

Senin için ne hostur meclislerde yaslar döküp içindekileri açiga vurmak.

Üstelik senin gönlündeki, dilindedir daim.

Ya ben ne yapiyorum; ney gibi inleyip dururken?

Ben öyle her olur olmazla yoldaslik edemem; basimi kesseler sirrimi söylemem.

Simdi sana söyleyecek olsam derdimi, dayanamazsin yanmaktan helak olursun.

Için için yanan bu sirra benim gönlüm bile zor dayanirken, onu sana söyleyecek olsam ahimin atesiyle kül olmaz misin saniyorsun?

Bir vakitler, yanilip yenildim de bu derdi o dildara söyledim.

Ne çare bana yoldas olmadi.

Bu derde dayanamayip sahralara düstü, kaçti uzaklasti gitti.

Onun için simdi acilarimi senin yaninda da açmayayim ki, sende tipki o sevgili gibi kaçip gitme benden...."

...

Simdi mumun, yandikça eriyip akan damlalarinin tipki gözyaslari gibi bastan asagi süzülmesini düsünün, aglayan bir âsikin hâlini gözler önüne getirmez mi?

Iste âsikin yüzü de çektigi hicran azabi yüzünden böylece sararip balmumuna dönmüstür.

Hani Âh ettigi zaman onun da basindan tipki mumlarda oldugu gibi duman yükselir ya!..

Âsik ile mum arasindaki yaris, gözyasi dökme noktasinda dügümlenir.

Her ikisinin de sermayeleri, akittiklari gözyaslaridir.

Âsikin askini ispati, ancak gözyaslarinin çoklugu ile mümkündür.

Akçeler gibi saçilan gözyaslari, onun askinda ne derece zengin olduguna delildir.

Bu tipki mum damlalarinin , akçe renginde akip samdanin dibinde birikmesine benzer.

Iskender Pala