DAHA KAÇ GECE ISMAIL ACARKAN

Daha kaç geceler böyle sessiz,böyle sensiz yasayacagim?

Bilmiyor musun ki ey yar,beni ne çok mahvediyor uzakligin,ne çok bölüyor
kalbimi kalbin...

Bir gece daha basliyor...Önümde upuzun yasayacagim bir gecem,bir karanligim
daha var.Saatlere,saniyelere girecegin;damarimdaki kanima kadar isleyecegin
bir gecem daha basliyor.

Bir gecem,bir sevdam daha basliyor ama yazik ki gözyaslarima giren
olmayacaksin yine de.Beni artik acilarimla basbasa birakti
aglamalarim.Gözyaslarim bile beni terketti.Sen geldiginden,sen oldugundan
beri tüm hersey beni terketti...Ben de tükettim onlari zaten.



Evet...artik geceleri uyuyamiyorum.Karanliklar baslar baslamaz basliyor
kalbimin aglamalari...Önceleri onlari dinlememeye,onlara ses vermemeye
çalisiyordum.Farketmiyormusum gibi davraniyordum.Sirf o karanlik geceyle yüz
yüze gelmemek için.Biliyordum o yalnizligi yasamam gerekiyordu.

Bir insan ariyordum yanimda,geceyi bana unutturacak.Onun iyi,güzel veye
çirkin olmasi da önem tasimiyordu.

Yeter ki olsun yanimda.Olsun ki gece üzerime üzerime gelmesin.Yanimda birini
görüp vazgeçsin benden.Veya yanimda birileri olsun da unutayim istiyordum
seni.

Biliyordum ki geceyle yüz yüze kaldigim zaman "sevda" disinda birsey
olmayacaktim.
Sonra,sonra bu dönem de kayboldu.Yalnizligi arayan,yalnizliga özlem duyan
oldum.
Okaranlik gecelerin issizligina gömülmekten kaçamaz oldum.
Çünkü onlarda seni buluyordum.Çünkü bana gündüzlerin veremedigini veriyordu
geceler:Seni!

Gündüzlerde yoktun,aydinlarda yanimda yürüyen degildin.Ama geceleri öyle
miydi?Geceleri yüregimde yürüyordun ve ben adimlarinda yasiyandim.

Artik uyuyamiyorum.Hem de hiç mi hiç.Ne kadar çabalasam da olmuyor.Bir garip
agirlikla kah seni bekliyerek kah gelmeyeceginden emin olarak geçiriyordum
saatleri.Seni yasiyordum.Gecelerde yüz yüze kaliyorduk seninle.

Gece vefali,fedakar bir anne gibi kucagina aliyor beni sabaha kadar
götürüyordu.Zaman akiyor muydu,geçiyor muydu bilen degilim.Hiçbir zaman da
bilen olmadim.Bu yaralarla,bu kanima isleyen ask yanginlariyla sabaha nasil
kül olmadan varabiliyordum?

Bilmiyorum, gerçekten.Yanmaktan ates oldugum bu gecelerde beni tüketmeyen
neydi?Sen mi?Sevgin mi?Beni evirip çevirip kora getiren ama söndürmeyen
neydi?Bagrimdaki yangindan neden yok olmuyordum?Beni sabaha vardiran geceler
miydi yoksa?

Geceler?Benim gecelerim...Senin gecelerin.Seni yasadigim gecelerim.Ah,ah
yar,gönlümde bir derin yarasin sen!
Bu geceler de çok sey istedim bir seyler yapabilmeyi.Elime çokça kagit,kalem
alip seni yazmayi istedim.Olmadi ama.Kalbim seninle öylesine doluydu ki her
hareketim sönük kaliyordu.Ben çaresizlige kapilip gidiyordum.Ne yaptigimi
bilmiyordum.Saatlerce,saatlerce oturup seni düsünüyordum.Kalbimde bastirmaya
çalistigim duygularima ilk olarak geceleri yasama hakki veriyordum.Herkesten
gizlemeye çalistigim o korlarimi gecelere çikartiyordum sanki.

Gecelerden saklamiyordum hiçbir seyi.Gecelerle paylasiyordum.Ve geceler
sariyordu beni.Beni alip sensizligin okyanusunda bogmuyordu.Beni sensizligin
zirvesinde,en uç noktasinda askin sonsuuzluguna götürüyordu.Artik bu
geceleri sevmeye basliyorum.

Bana seni getiren geceler..."Benim gecelerim onlar..."Benim senlerim,benim
yalnizliklarim,benim asklarim diyebildigim gecelerim...Evet artik
uyuyamayan,aglayamayan gözlerime aglamiyorum.Gecelerimi de feda ediyorum
sana.Gündüzlerde söyleyemediklerimi gecelerde haykiriyorum.Ve uçsuz
bucaksizca seviyorum,seviyorum,seviyorum.

Artik uyuyamiyorum,evet.Uykular haram oldu bana senden sonra.Hem nasil
uyuyabilirim ki?Gözlerin var artik gecelerimde,senin gece gözlerin...Senin
karanlik gözlerin...Hiç göremedigim gözlerin...

Saniyorum ki artik sana yalniz ben degil,geceler de vurgun!Beni böylesine
koynuna alisi,karanliginda bunca aydinlatmasi neden?

Evet sen öyle güzel,öyle güzelliksin ki yar,geceler de seni sevdi.Öyle ki
sana ihanet edip de seni yasamiyormusçasina uyumaya,gözlerimi yummaya
çalistigim zaman hemen giriveriyorlar içime ve seni getiriyorlar
ban.Gözlerimi öyle bir açiyorlar ki birdahasina kapayamiyorum bile...

Ve aglayabilmeyi diliyorum bazi gecelerden.Bunu gecelerden sonsuzca
diliyorum.Aglasam,doyasiya hiçkirircasina aglasam belki seni bir parçacik
olsa unutur ve kendi içime gömülür birazcik gözlerimi yumamibilirim diye
düsünüyorum.

Sabahlari uykuda yakalayan olmaktan çikip,sabahlari uykuda bulunan olmak
istiyorum.Bunun için istiyorum aglamayi.Sana olan özlemimi,içimde bir dag
kadar ululasmis hasretini belki bir parça dindirebilirim diye
düsünüyorum.Belki seni birazcik gömebilirim de yürgime,rahatlarim diye
umuyorum.Olmuyor.Aglamaya çalisiyorum,aglamalarim bana isyanlar
ediyor.Geceler bana bu istegimi vermiyor.Ne zaman aglasam yalnizca ve
yalnizca bir iki gözyasi olup kaliyorsun gözlerimde.Gözlerimde donan birkaç
damla yas oluyorsun,o yaslari da sariyor geceler.O yaslarla birlikte aliyor
yanina geceler...

Geceler unutmami istemiyor seni,geceler bana ihanet ediyor.

Geceler senden yana sevdigim,geceler seni yasamami istiyor.Sözümü
dinlemiyor...

Günesi özledigim oluyor arada bir.Yeter diyorum bunca yildizla arkadas
oldugun.Seni unutup da yildizlari gördügüm anlar olursa tabii.Beni böyle
gördükleri zaman anlamiyorlar insanlar.Nasil böyle saatlerce kala kaldigimi
sorup duruyorlar.Böyle tüm dünya uyku içindeyken benim nasil karanligin
içine bakislarimi dayattigimin sirrini anlamiyorlar.Ve onlar bilmiyorlar ki
sevdigim,içim bir kordur...

Tüm dünya,tüm tabiat susmalarda ve uykulardadir belki ama benim yüregimde
gezinmektedir tüm dünya...Ben içime tüm insanlari,tüm milyarlari
almisim.Farkinda degiller.Herkesleri ve her seyleri sigdirmisim içime.Bir
sen sigmiyorsun,bir seni sigdiramiyorum kalbime,bilmiyorlar...
Ve senin uzakligin,ve senin gece kadar olan uzakligin...Bana öyle uzak,öyle
yabancisin ki sevdigim,seni senden istemeye korkuyorum.Geceleri bu yüzden
seviyorum.Seni sevmeme engel olmuyor,seni bana getiriyor...ve seni gecenin
karanliginda bulusumdandir seni gündüzleri istemeyisim.Evet sevdigim,bana
her seyden ve herkesten uzaksin.Herkesin yasamina giriyor,herseyi
paylasiyorsun insanlarla...Ama bana gelmiyorsun.Ama,ama sitem bile
etmiyorum...Sana söyleyecek söz bile bulamiyorum.Söyleyecek birsey arasam ve
bulsam biliyorum geceler alir onu elimden.Dilimden de.Sana söyleyeceklerimin
hesabini yapsam sabahlar buna izin vermez.
Ve ben seni yasiyorum.Olsa olsa sana "bu sevgiyi yasa"diyebilirim."Gel
birlikte yasayalim"demeye dilim varmaz.Geceler bunu birakmaz yanima.
Kaybettigim degilsin.Ben seni hiç yitirmedim.Çünkü içimde tasidigimdin
hep.Benden bir parça oldun sen.Ben kendimi yitirmedigim sürece sen de
kaybolmayacaksin.Evet,seni anlamakla,seni yasamakla,seni sevmekle geçirdigim
bu gecelerde,sabahladigim bu gecelerde,benden çok uzaklarda bulunan sana
uykularinda bir rahatlik veriyorsa sevdam,ne mutlu bana.

Gecelerim..."Sarin yaralarimi geceler"demis bir sair...Beni bu geceler
mahvetti desem haksizlik ederim onlara.Beni sen mahvettin desem yalan olur
bu.Ama beni bu gecelere,geceleri de bana musallat eden sensin.Senin sevdanla
basladi gecelere sevda yazmam.Sevda masali okumam bundandi.

Ben bu gecelerde tüm karanliklari dagitabilirim.Bana hüzünlerini,bana
acilarini ver sevdigim.Ver ki senin acilarini da ortak edeyim gecelerime.Ver
ki gecelerle kavgali olayim.Simdi seni getirdikleri için onlara ses bile
çikaramiyorum.Sen yasadigimsin,yasatanimsin.Sevdamsin sen.Belki ben
anlatamiyorum ama geceler bu sevdalara sahittir.Çünkü artik onlar bu aska
ortak oldular.Belki benden bile çok seviyorlar seni.Ben seni hiç mi hiç
gözlerimle bitirmek istemedim.Ve gecelerin içinde,gecelerle birlikte hep
sevdim seni.Hep sevecegim...