ASK ÜSTÜNE ÜÇ NOKTA
Serdal Yilmaz

"Konustun günesi hatirliyordum
Gariptin yepyeni bir sesin vardi
Bu ses öyle benim öyle yabanci
Bu ses saçlarimi islatan sessiz bir kardi."
S.Karakoç

Ask, yeniligin ta kendisi...
Onda bulunan her kimildanis, her baskaldiri ruhun,
hayata ve statükoya meydan okumasi.
Ask insani yeniler.
Sevgi gibi durgun ve uysal degildir.
Sevgi benim nazarimda gelenekçidir.
Geleneklerine bagli yasli biri gibi uysal ve sabirli.
Oysa ask fütürist ve yepyeni bir sestir.
Ask yüzeyden konusmaz. Ruhun ta derinliklerinden gelir onun sesi:
"Sessiz derin sonsuz yasli duvarlar önünde
Türküler içinde en sen en senin olani söyle"

Bir bakima ruhun sesini duyumsamaktir ask.
Hayir ses degil haykiris, sessiz çiglik.
Sessiz çiglik!
Sadece yasayan bireyin hissedebilecegi "sessiz çiglik".
Ama dosdogrusu baslangiçlari yasayanlar için.
Mecnun'u hatirlayin;
ask onda önce sessiz çiglik, sonrasi korkusuzca haykiris!

Ask bir tanimayis degildir.
Aksine bütünüyle tam bir kabullenme.
Belki de bu kabullenme onu sevgiden üstün tutuyor.
Aski, sevgiyle es tutamayacak kadar üstün görüyorum.
Ali Seriati'nin ifade eyledigi gibi:
"Sevgi bir pazarlik, alisveris; ask ise teslimiyet."
Nedense aski kategorilere ayiranlar ona sinirsiz bir teslimiyet noktasindan
bakamiyorlar.
Eger bakabilselerdi,
aski derecelendirip siniflandiracaklarina, teslimiyetine "teslim" olurlardi.

Aska hüküm vermek ne haddime.
Ama bütün bunlarin üstüne,
ask üstüne sunu demek geliyor içimden:
Ask ruhun bütün inceliklerini toplayip serpmektir hayatin üstüne.
Belki de "En Sevgili"ye oluruna ve olmazina "hepsi ben" demektir. Hepsi ben.
Bütün günahlarin, çikmazlarin, aykiriliklarin ve suçlamalarin "hepsi ben".
Gülün dikeni de ben, masukun feryadi da.

Kendimi hiçbir tarihsel ask kahramani ile özdeslestirmiyorum.
Aski yasiyorum ve ruhumu "yeni" buluyorum.
Belki de samimiyeti ve teslimiyeti tekrarda degil, yenilikte ariyorum.
Aldanmiyorum, kendimi avutmuyorum, nostalji yapmiyorum. Kokusmusluklarina,
tekrarlarina, paryalastirmalarina karsi "ask" ile ruhumu temiz tutuyorum.
Ve belki de en önemlisi,
aski ruhumun ve insanligimin sigortasi olarak görüyorum:

"Ask siyahin beyazdan ayrildigi
Samanyolunda yürüyen bir karinca"
S. Karakoç

Diyebilirim ki "Sinirsiz'in" sinirlisi evrenin içinde görünmezligin,
soyutlanisin sirrina sahip timsal olarak görüyorum aski.

Ask bir "ayristirmadir" benim zamanimda ve mekanimda.
Gönüllü koruyucularla, sahipli yalancilarin ayristirmasi.
Ruhumu çepeçevre saran ask "yerlilerin aski".
Oysa "sahipliler" aski bir aldatmaca saniyorlar.

Belki de bütün bu ahkâmlarin üstüne, en hakikisi olan, son söz olan
"teslimiyet" üstüne, özü olan "samimiyet" üstüne, bütünü temsil eden "ASK"
üstüne:

"Ey gönüllerin en yumusagi en derini
Sevgili
En sevgili
Ey sevgili
Uzatma dünya sürgünümü benim"
S. Karakoç