BIR DE YAPABILSEM

Ömer Sevinçgül

Gül yüzlü, narin yapili, gencecik bir insandi.

"Bir sorunum var, sizinle konusmak istiyorum," dedi.
Üniversitede okuyormus.


"Buyurun," dedim.


Kelimeleri tartarak tane tane konusmaya basladi:


"Ben, inanmam gerekenlere inaniyorum, ama yapmam gerekenleri yapamiyorum. Acaba inancim mi zayif, yeterince inanmiyor muyum?" dedi.


"Evet, bu bir sebep olabilir. Seni engelleyen sebep bu mu, bilemem. Inanci tartacak bir terazim yok benim."
Gülümsedi.
Ben devam ettim:

"Yetersiz iman zayif pile benzer.

Bir radyoya az enerjili bir pil takalim. Ne olur?

Radyoyu açtigimiz zaman bazi sesler duyariz, orada pil bulundugunu anlariz.

Evet, pil vardir, ama yetersizdir.

Radyomuz ne haber verir, ne de türkü söyler.

Zayif iman da böyle.

Kisiye, inanip inanmadigini sorarsan inandigini söyler, fakat kendisinden beklenenleri yapmamaya da devam eder...

Bununla beraber, inanip da yasayamamanin baska sebepleri de olabilir."


"Ne gibi?"


"Irade meselesi... Zayif iradeli insanlar bir seyleri yapmak isterler, ama yapamazlar. Gayret ederek iradeyi kuvvetlendirmekten baska çikar yol yoktur."


"Bu zor olmali...?"


"Evet, zordur, ama imkânsiz degildir... Bir de aliskanliklar..."


"Nasil?"


"Küçük yasindan beri inanci istikametinde yasayan birini düsün. Bunu hayatinin vazgeçilmez bir parçasi haline getirmis. O hayati sürdürmek daha kolay gelir.

Hep yapageldiklerini yapmazsa rahatsiz olur, kendinde bir eksiklik hisseder.



Ilkokuldan itibaren her aksam eve gelince dersini tekrar eden bir talebe düsünelim. Onda aksam eve gelince ders çalismak bir aliskanlik haline dönüsür.



Ortaokulda, lisede, hatta üniversitede bile derse çalismak, düzenli olarak ödevlerini yapmak onun için hiç de zor olmaz. Bu durum hep devam eder.



Hayata atilinca da sorumluluk duygusu ve zamaninda çalisip görevini yapma aliskanligi sürer gider.



Oysa küçük yasinda böyle bir aliskanlik edinmeyen kimse, daha sonra lisede, veya üniversitede düzenli bir ögrenci olmak istese bile kolay kolay olamaz.



Daha büyük bir irade göstermesi gerek...



Iste inandiklarini yasamak konusunda da durum hemen hemen böyledir."



Yüzünde ümitsizlik izleri belirdi: "Isim zor desenize..."



"Evet, zor. Ama imkânsiz mi? Hayir, mümkün. Aliskanliklar terkedilebilir ve yeni aliskanliklar kazanilabilir. Çevrene bak, güzel örnekler görebilirsin."


"Bunun kolayi yok mu?" diyor boynunu bükerek.


"Kolaylastirmak senin elinde."


"Nasil?"


"Arkadaslarini iyi seçerek ise basla. Senin yapmak istediklerini yapanlarla geçir zamanini. Onlarin tavirlari, hâlleri sana da tesir eder. Insan etkileyen ve etkilenen bir varlik. Kime dostum diyorsan zamanla ona benzersin."


Derin derin düsünüyor.


"Beni olumlu yönde etkileyen arkadaslarim var. Gerçi öbür türlüsü de var. Ama sizin bu tavsiyenize kulak verecegim..."


"Iyi olur."


Kaygi dolu bir sesle soruyor: "Ya inancim zayif da bu durumum ondan kaynaklaniyorsa?"



"O zaman inancini kuvvetlendirecek bir çalismaya baslamalisin. Bunun da en iyi yolu imani kuvvetlendirecek, mânevî hayatini canli ve zinde tutacak kitaplari okumaktir.



Iman da elbise gibi eskir, ya da demir gibi paslanir. Onu hergün yenilemek, parlatmak gerek. Tipki gücü azalan bir pili doldurmak gibi...



Gündelik hayat insanin inancini yavas yavas tüketir, bazan farkina bile varamazsin bunun. Kesintisiz bir güç kaynagindan enerji almak lâzim."



Bir süre sustu. Arada bir göz ucuyla bana bakiyor, sonra yeniden kendi âlemine dönüyordu.Çekingen bir sesle,



"Merakimi bagislayin," dedi, "hosgörünüze siginarak sormak istiyorum. Anlattiklariniz sadece kitaptan aktarilmis bilgiler degilmis gibi geldi bana. Siz de benim yasadiklarimi yasadiniz mi?"


"Evet, ben de yasadim," dedim.

Bir süre düsündükten sonra ekledim:

"Hâlâ da yasiyorum. Istersen firsat buldukça gel, okuyalim, düsünelim, konusalim, derdimize birlikte derman arayalim."


Bu cevabim onu biraz rahatlatti. Rahatlatmakla kalmadi, galiba ümidini de artirdi.