DAHA KAÇ GECE
İSMAİL ACARKAN

Daha kaç geceler böyle sessiz,böyle sensiz yasayacagim?

Bilmiyor musun ki ey yar,beni ne çok mahvediyor uzakligin,ne çok bölüyor kalbimi kalbin...

Bir gece daha basliyor...Önümde upuzun yasayacagim bir gecem,bir karanligim daha var.Saatlere,saniyelere girecegin;damarimdaki kanima kadar isleyecegin bir gecem daha basliyor.

Bir gecem,bir sevdam daha basliyor ama yazik ki gözyaslarima giren olmayacaksin yine de.Beni artik acilarimla basbasa birakti aglamalarim.Gözyaslarim bile beni terketti.Sen geldiginden,sen oldugundan beri tüm hersey beni terketti...Ben de tükettim onlari zaten.



Evet...artik geceleri uyuyamiyorum.Karanliklar baslar baslamaz basliyor kalbimin aglamalari...Önceleri onlari dinlememeye,onlara ses vermemeye çalisiyordum.Farketmiyormusum gibi davraniyordum.Sirf o karanlik geceyle yüz yüze gelmemek için.Biliyordum o yalnizligi yasamam gerekiyordu.



Bir insan ariyordum yanimda,geceyi bana unutturacak.Onun iyi,güzel veye çirkin olmasi da önem tasimiyordu.



Yeter ki olsun yanimda.Olsun ki gece üzerime üzerime gelmesin.Yanimda birini görüp vazgeçsin benden.Veya yanimda birileri olsun da unutayim istiyordum seni.



Biliyordum ki geceyle yüz yüze kaldigim zaman "sevda" disinda birsey olmayacaktim.

Sonra,sonra bu dönem de kayboldu.Yalnizligi arayan,yalnizliga özlem duyan oldum.

Okaranlik gecelerin issizligina gömülmekten kaçamaz oldum.



Çünkü onlarda seni buluyordum.Çünkü bana gündüzlerin veremedigini veriyordu geceler:Seni!



Gündüzlerde yoktun,aydinlarda yanimda yürüyen degildin.Ama geceleri öyle miydi?Geceleri yüregimde yürüyordun ve ben adimlarinda yasiyandim.



Artik uyuyamiyorum.Hem de hiç mi hiç.Ne kadar çabalasam da olmuyor.Bir garip agirlikla kah seni bekliyerek kah gelmeyeceginden emin olarak geçiriyordum saatleri.Seni yasiyordum.Gecelerde yüz yüze kaliyorduk seninle.



Gece vefali,fedakar bir anne gibi kucagina aliyor beni sabaha kadar götürüyordu.Zaman akiyor muydu,geçiyor muydu bilen degilim.Hiçbir zaman da bilen olmadim.Bu yaralarla,bu kanıma isleyen ask yanginlariyla sabaha nasil kül olmadan varabiliyordum?

Bilmiyorum, gerçekten.Yanmaktan ates oldugum bu gecelerde beni tüketmeyen neydi?Sen mi?Sevgin mi?Beni evirip çevirip kora getiren ama söndürmeyen neydi?Bagrimdaki yangindan neden yok olmuyordum?Beni sabaha vardiran geceler miydi yoksa?



Geceler?Benim gecelerim...Senin gecelerin.Seni yasadigim gecelerim.Ah,ah yar,gönlümde bir derin yarasin sen!
Bu geceler de çok sey istedim bir seyler yapabilmeyi.Elime çokça kagit,kalem alip seni yazmayi istedim.Olmadi ama.Kalbim seninle öylesine doluydu ki her hareketim sönük kaliyordu.Ben çaresizlige kapilip gidiyordum.Ne yaptigimi bilmiyordum.Saatlerce,saatlerce oturup seni düsünüyordum.Kalbimde bastirmaya çalistigim duygularima ilk olarak geceleri yasama hakki veriyordum.Herkesten gizlemeye çalistigim o korlarimi gecelere çikartiyordum sanki.



Gecelerden saklamiyordum hiçbir seyi.Gecelerle paylasiyordum.Ve geceler sariyordu beni.Beni alip sensizligin okyanusunda bogmuyordu.Beni sensizligin zirvesinde,en uç noktasinda askin sonsuuzluguna götürüyordu.Artik bu geceleri sevmeye basliyorum.

Bana seni getiren geceler..."Benim gecelerim onlar..."Benim senlerim,benim yalnizliklarim,benim asklarim diyebildigim gecelerim...Evet artik uyuyamayan,aglayamayan gözlerime aglamiyorum.Gecelerimi de feda ediyorum sana.Gündüzlerde söyleyemediklerimi gecelerde haykiriyorum.Ve uçsuz bucaksizca seviyorum,seviyorum,seviyorum.



Artik uyuyamiyorum,evet.Uykular haram oldu bana senden sonra.Hem nasıl uyuyabilirim ki?Gözlerin var artık gecelerimde,senin gece gözlerin...Senin karanlik gözlerin...Hiç göremedigim gözlerin...



Saniyorum ki artik sana yalnız ben degıl,geceler de vurgun!Beni böylesine koynuna alisi,karanliginda bunca aydınlatması neden?



Evet sen öyle güzel,öyle güzelliksin ki yar,geceler de seni sevdi.Öyle ki sana ihanet edip de seni yasamiyormusçasina uyumaya,gözlerimi yummaya çalistigim zaman hemen giriveriyorlar içime ve seni getiriyorlar ban.Gözlerimi öyle bir açiyorlar ki birdahasina kapayamıyorum bile...



Ve aglayabilmeyi diliyorum bazı gecelerden.Bunu gecelerden sonsuzca diliyorum.Aglasam,doyasiya hiçkirircasina aglasam belki seni bir parçacik olsa unutur ve kendi içime gömülür birazcik gözlerimi yumamibilirim diye düsünüyorum

.Sabahlari uykuda yakalayan olmaktan çikip,sabahlari uykuda bulunan olmak istiyorum.Bunun için istiyorum aglamayi.Sana olan özlemimi,içimde bir dag kadar ululasmis hasretini belki bir parça dindirebilirim diye düsünüyorum.Belki seni birazcik gömebilirim de yürgime,rahatlarim diye umuyorum.Olmuyor.Aglamaya çalisiyorum,aglamalarim bana isyanlar ediyor.Geceler bana bu istegimi vermiyor.Ne zaman aglasam yalnizca ve yalnizca bir iki gözyasi olup kaliyorsun gözlerimde.Gözlerimde donan birkaç damla yas oluyorsun,o yaslari da sariyor geceler.O yaslarla birlikte aliyor yanina geceler...



Geceler unutmami istemiyor seni,geceler bana ihanet ediyor.



Geceler senden yana sevdigim,geceler seni yasamami istiyor.Sözümü dinlemiyor...


Günesi özledigim oluyor arada bir.Yeter diyorum bunca yildizla arkadas oldugun.Seni unutup da yildizlari gördügüm anlar olursa tabii.Beni böyle gördükleri zaman anlamiyorlar insanlar.Nasil böyle saatlerce kala kaldigimi sorup duruyorlar.Böyle tüm dünya uyku içindeyken benim nasil karanligin içine bakislarimi dayattigimin sirrini anlamiyorlar.Ve onlar bilmiyorlar ki sevdigim,içim bir kordur...

Tüm dünya,tüm tabiat susmalarda ve uykulardadir belki ama benim yüregimde gezinmektedir tüm dünya...Ben içime tüm insanlari,tüm milyarlari almisim.Farkinda degiller.Herkesleri ve her seyleri sigdirmisim içime.Bir sen sigmiyorsun,bir seni sigdiramiyorum kalbime,bilmiyorlar...



Ve senin uzakligin,ve senin gece kadar olan uzakligin...Bana öyle uzak,öyle yabancisin ki sevdigim,seni senden istemeye korkuyorum.Geceleri bu yüzden seviyorum.Seni sevmeme engel olmuyor,seni bana getiriyor...ve seni gecenin karanliginda bulusumdandir seni gündüzleri istemeyisim.Evet sevdigim,bana her seyden ve herkesten uzaksin.Herkesin yasamina giriyor,herseyi paylasiyorsun insanlarla...Ama bana gelmiyorsun.Ama,ama sitem bile etmiyorum...Sana söyleyecek söz bile bulamiyorum.Söyleyecek birsey arasam ve bulsam biliyorum geceler alir onu elimden.Dilimden de.Sana söyleyeceklerimin hesabini yapsam sabahlar buna izin vermez.



Ve ben seni yasiyorum.Olsa olsa sana "bu sevgiyi yasa"diyebilirim."Gel birlikte yasayalim"demeye dilim varmaz.Geceler bunu birakmaz yanima.
Kaybettigim degilsin.Ben seni hiç yitirmedim.Çünkü içimde tasidigimdin hep.Benden bir parça oldun sen.Ben kendimi yitirmedigim sürece sen de kaybolmayacaksin.Evet,seni anlamakla,seni yasamakla,seni sevmekle geçirdigim bu gecelerde,sabahladigim bu gecelerde,benden çok uzaklarda bulunan sana uykularinda bir rahatlik veriyorsa sevdam,ne mutlu bana.


Gecelerim..."Sarın yaralarımı geceler"demis bir sair...Beni bu geceler mahvetti desem haksızlık ederim onlara.Beni sen mahvettin desem yalan olur bu.Ama beni bu gecelere,geceleri de bana musallat eden sensin.Senin sevdanla basladi gecelere sevda yazmam.Sevda masali okumam bundandi.



Ben bu gecelerde tüm karanliklari dagitabilirim.Bana hüzünlerini,bana acilarini ver sevdigim.Ver ki senin acilarini da ortak edeyim gecelerime.Ver ki gecelerle kavgali olayim.Simdi seni getirdikleri için onlara ses bile çikaramiyorum.Sen yasadigimsin,yasatanimsin.Sevdamsin sen.Belki ben anlatamiyorum ama geceler bu sevdalara sahittir.Çünkü artik onlar bu aska ortak oldular.Belki benden bile çok seviyorlar seni.Ben seni hiç mi hiç gözlerimle bitirmek istemedim.Ve gecelerin içinde,gecelerle birlikte hep sevdim seni.Hep sevecegim...