Op een zonnige zomerdag (31 juli 2004) reisden al vroeg per comfortabele BMW 2 Rennerts, Frenk en Broermans, met 2 Fens/Collega’s, Marjon en Inge, af naar Hamburg. Uiteraard werd deze dag geklassificeerd als ‘zwarte zaterdag’, maar dat zal meer op de kleur van de auto betrekk-ing hebben gehad, want veel files zijn we gelukkig niet tegengekomen. Wel konden we volop profiteren van de airco, waar het buiten erg hot hot hot was. Op de eerste tuzzenstop zijn uiteraard de dakdragers met racefietzjes gefotografeerd, aangezien dit toch wel héél erg echt leek (twee jongensdromen werd werkelijkheid…). Na nog diverse tuzzenstops, veel gegiechel en lekkere muziek werd na 8 uur Hamburg bereikt.

Daar was het nog ff zoeken om in de wirwar van éénricht-ingsstraten de juiste naar het hotel te kiezen, om vervolgens nog een P-plek in de buurt te scoren. Door het narennen van instappende mensen (=bijna wegrijdende auto) kon er uiteindelijk toch een plek worden vrijgehouden, waar helaas de Beamer net weer een nieuw rondje éénricht-ingsstraten moest maken. Gelukkig verstaan ze ook heel goed Engels in Hamburg, dus Inge heeft de vrije P-plek verdedigd tot de Beamer weer in beeld kwam en in de straat kon parkeren.

Hotel was keurig, maar de straat was wel ff een lichte shock: diverse ernstig jonge verslaafde meizjes en zeer openlijke handel. Tsja….

Eerst werd het tijd om wat (rug!)nummertjes te scoren. Een wandel-ing door de stad met een kleine sightsee-ing van de startstraat en alle kraampjes en daarna het ophalen van de spullen bij de enorm goed gestroomlijnde organisatietent. Met de gescoorde tas, bidon, T-shirt, gezond voedzel voor onderweg en het rugnummer, kon ook die pazta gehaald worden. De heren stapelden zodoende flink wat koolhydraten, waar de damez nog ff honger moesten lijden. Zeer indrukwekkend hoeveel mensen tegelijk aan die pazta kunnen zitten, in een zeer gezellige atmosfeer. Marjon en Inge zagen overigens duidelijk ook pastavreters die echt níet meegingen fietsen, maar hoge hakken en een rokje werken blijkbaar goed... De heren vergaapten zich aan de luxe fietzen die overal luchtigjes neergezet waren, voor kapitalen tegen een hekje (zonder slot!).

Na een broodje voor de uitgehongerde damez en een kijkje op de treinen in Hamburg Hbf, werd het tijd voor de voorbereid-ing op de HEW Cyclassics. Marjon en Inge gingen met het kaartje van de raceroute, een plattegrond van het centrum en een mini-openbaarvervoerkaartje uitpuzzelen of er nog een goed uitkijkpunt te vinden was. De heren gingen de platgevlogen vliegjes van hunner fietsen verwijderen, anders moest er ook in vliegenlijkjes geremd worden… Een mooi punt was gespot: het 80 km punt bij de 2e voedzel/drankenpost. Het enige punt waar iets van een soort metro naar toe ging op de route. De lange rit had z’n tol ge-eist en er werd al vroeg geslapen op de kamer van de damez.

Zondagochtend zaten de heren al extreem vroeg aan’t ontbijt, checkten uit en waren er helemaal klaar voor, zodat ze om iets voor 8 uur naar de start vertrokken. Marjon en Inge werkten snel ook het ontbijt naar binnen, pakten de spullen en moesten rennen naar de start.

Een enorm lange straat met echt enorm veel Rennerts, in alle kleuren en maten: zeer indrukwekkend! Nu slechts ff naar vak K…. dat was dus wel een eindje lopen, want in ieder vak staan 500 Rennerts. Er is overigens nog een tweede parallelstraat die ook vol staat, dus het alfabet verspr-ingt gelukkig per 2 letters. Precies op tijd om de, nog steeds zeer ontspannen, Frenk en Remco te vinden en op de foto te zetten. Daarna liepen we iets terug om na de start een leuke foto van de heren in de massa te kunnen maken. Leuk plan, waarvoor Inge ongeveer 15 minuten op een paaltje heeft staan balanceren, maar helaas riep Marjon op een bepaald moment: dat was Frenk… haar fototoestel had dienst geweigerd en alleen door snel om te draaien zag Inge nog net een paars ruggetje verdwijnen. Remco was al helemaal onzichtbaar voorbijgeflitst… Missie niet echt geslaagd dus!

Terwijl er om de zoveel tijd weer een blok rijders werd ‘losgelaten’, gingen Marjon en Inge op het station eens uitzoeken hoe exact het 80 km punt bereikt kon worden. Het kaartje via een automaat kopen leverde nog de minste problemen op… bepaalde rijricht-ingen van de S-bahn iets meer, zodat we nog leuk heen en weer hebben gelopen en alsnog in een verkeerde S-trein zaten… Beetje flauw, want stond ‘niet op de kaart’. Gelukkig hadden we een 9-uur-lang-groot-Hamburg-kaartje, dus we konden ook weer zo terug. Om vervolgens wél op de juiste S-trein te stappen, waar dan in onze wagon wel weer een achtergelaten vage tas lag (bom…?), dus maar een plekje verderop gezocht.

Na een kwartiertje al gearriveerd en op het gemak het station uitgelopen, achter de lad-ing Duitse supporters aan (ook als die ff verkeerd lopen, tralala). Heuveltje op en dat was al het parkoers en bijna de voedzelpost. Zeer goed uitgezocht dus deze locatie, nog een mooi stukje gras om te zitten en schaduw van de bomen.

Er was ons niet veel rust gegund, want de eerste rijders arriveerden al bijna, want die rijden meer dan 40 km/h… oef!! Echt een enorme snelheid dus en continu grotere en kleinere groepen die voorbijkomen. Vind daar dan nog maar eens de te supporteren Rennerts terug… De vakletters maakten het leven iets makkelijker, hoewel er ook langzame B’s tussen de G’s fietsen, met daar weer een snellere Q tussendoor. Volgens snelheidsplan zouden we zo’n 2 uur na vertrek wat moeten zien, hoewel we in de massa niet veel verwachten. Maar gelukkig reed Frenk keurig rechts (doet’ie in z’n Beamer nooit…) en iets langzamer, zodat we ‘em toch nog in een soort flits hebben gezien. Helaas weigerde Marjon’s fototoestel weer, maar heeft Inge ‘em (hopelijk scherp) nog net weten te klikken. Gelukkig kon Marjon daardoor wel zien dat de heer in kwestie er zeer fris uitzag. Alweer geen Remco gespot…

Na een kort bezoek aan de voedzelpost moesten we constateren dat Frenk zo goed in het ritme zat, dat die allang weer vertrokken was. Na een ijsco en alvast een fles cola voor de heren werd het alweer tijd om naar de finish terug te gaan. Marjon liep meteen door naar het met Remco afgesproken punt voor drankoverdracht, omdat hij de 170 km ging rijden. Inge rende naar de Beamer voor de bidon, maar was niet op tijd terug – vandaar de reserve-cola-fles, om het logistiek een beetje goed te maken – we hadden ook niet verwacht dat ze zó snel zouden rijden. Echter, bij het station stond een teleurgestelde Marjon, met colafles: zij had Remco wel gezien, geroepen en gebaard, maar hij had haar niet gehoord of gezien. Ai, later bleek dat vochttekort Remco nog op te breken, waardoor iemand zich heel schuldig voelde, wat absoluut niet nodig was, een man moet immers gewoon luisteren naar een vrouw want dan komt alles goed (maar dit is wellicht een andere discussie…).

Daarna snel terug naar de het verlengde van de finish om Frenk te kunnen zien. Dit duurde maar en duurde maar (zou de Rennert zijn inge-stort?), zodat Inge er maar een sms-je aan waagde. Helaas… Frenk was binnengekomen vlak voor wij in positie waren. Dat betekende overigens wel een enorm goede tijd: 115 km binnen de 3 uur, met een snelheid ruim in de 38 km/h! Een zeer blije en frisse Rennert werd uiteindelijk aangetroffen, waarna we met z’n drieën op Remco’s finish gingen wachten.

In de volle zon konden we weer wachten en wachten en wachten tot Remco gelukkig dan eindelijk over de finish kwam. Het laatste stuk door totale uitputt-ing (vochttekort) inge-stort helaas, maar toch nog een redelijke eindtijd en een gemiddelde van ruim 36 km/h over 170 km. Met heuse medaille voor de sporters en een schoonwasactie bij de Beamer konden we dan alweer op huis aan. Supporters tevreden, Rennerts tevreden, ge-sms-te thuispubliek tevreden, wat wil een mens nog meer?!?!

Tijdens de dag en zelfs nog op de terugweg, in 7 uur kun je veel bepraten en verzinnen, kwamen er bij de damez zelfs de gedachten op om volgend jaar met het 55 km stuk mee te fietsen! Aangezien er een wereldbekerwedstrijd achter de prestatietocht aan komt, moet er wel met een deadline worden gefietst: min. 25 km/h, anders komt de bezemwagen je persoonlijk van het parkoerz af vegen… Dat vergt dus nog wel ff wat train-ing, maar duidelijk is wel dat het wel een superleuke tocht is daar in Hamburg.

HEW Cyclassics 2005, here we (nog nader te definiëren) come!

Nog even wat statistieken:

Frenk reed 2.58.26 over 115 km, 18.10 min achter de snelste man. Dat is een gem. snelheid van 38.5 km/h! (vorig jaar was dit 36.4 km/h, dus een enorme versnell-ing) Daarmee werd hij 548e van de 2898 Mannen Senioren1 (2985 gestart) en 1036e van de 6365 gefinishte Mannen (6591 gestart).

Remc0 reed 2.51.01 over 115 km (gem. snelheid 40.1 km/h), maar ging vervolgens door en deed 4.37.33 over 170 km (gem. snelheid 36.4 km/h). Daarmee werd hij 443e van de 885 Mannen Senioren1 en 896e van de 1824 gefinishte Mannen.

Goed gedaan heren!

Laatste update: 2 augustus 2004