Een ‘live’-verslag van de gebeurtenissen bij de toerversie van de Amstel Gold Race op 17 april 2004. Een dag waarop de twee supporterende dames vooraf dachten een relaxte terrasdag te hebben, waarvandaan ze de Rnnrts voorbij zouden zien komen, en zich mogelijk zouden vervelen. Een dag waarop Rnnrt Frenk met Rnnrt Remco ging voor een gemiddelde snelheid van 25 km/h.

Na een vroeg vertrek vanuit Etten-Leur met 2 racefietsen achterop en 4 inzittenden in de Sunny, een kleine file bij Einhoven en een omkleedpartij op een grassige P-plaats, vertrokken Frenk en Remco alvast voor het ophalen van de transponders in Valkenburg. Laura en Inge liepen van de P-plaats buiten het dorp nog wel naar de start, maar telefonisch werd hen meegedeeld dat dit te ver lopen was, dus liepen zij weer terug naar de auto. Om 10.43 vertrokken de Rennrts daarom alleen bij de start voor hun 150 km. Het zonnetje zat nog een beetje achter de sluierbewolk-ing, maar het weer zag er niet verkeerd uit.

Laura kroop achter het stuur van de Sunny, waar Inge haar naar de eerste kijkplaats zou proberen te leiden. De heren hadden al een dikke voorsprong op de dames, dus werd besloten de auto alvast wat verder op de route neer te zetten. Gewapend met de beschrijvende route van de Amstel Gold-site, een Limburgse wegenkaart van Remco en een A3-tje van Wim/Henk v.B met route begon de puzzelrit. Gelukkig staat het parcours voor de vietzers goed aangegeven, waardoor zij eerder dan verwacht al op de juiste Rijksweg terecht komen. Daarmee ook tot de ontdekk-ing gekomen dat Inge’s kaartleeskunsten alleen goed zijn als ze weet waar ze zich op het startmoment op de kaart bevindt... Annemieke testte op dat moment Inge’s mobiele telefoon, die heel handig nog achterin de auto lag. Na een korte stop begrepen de inzittenden dat huis-supporter Annemieke sms-jes van de organisatie ontv-ing met daarop de stand van zaken. Dit zou later nog goed van pas komen.

Na een leuke rit door het Limburgse landschap vonden Laura en Inge een mooi plekje in het dorpje Mheer op zo’n 37 km van de start. Helemaal niets te beleven in dit dorp, behalve een groepje kinderen die een step-route probeerden te vinden (‘kunnen jullie ons een kastanjeboom aanwijzen?’, ai, strikvraag op de vroege morgen). Met een boek, tijdschrift en lad-ing voedsel op een grasveld op een verhoging hadden de dames een relaxt uitzicht op de passerende toervietzers, die ook genoten van hun uitzicht. Aangezien de doorkomsttijd van de Rennrts onbekend was, werd er heel wat afgekletst, tot…. ‘LAURA’ [stem Remco]. En daar konden de dames nog net de ruggen van de heren zien die in volle vaart passeerden… Een luid ‘SH*T’ was daarop de enige ‘groet’ terug.

Via de Rijksweg ging de auto door naar de tweede kijkplaats, puzzelend welke plaatsen de Rnnrts al gepasseerd zouden hebben en wat handig bereikbaar zou zijn. Gezien de snelheid van de Rnnrts durfden de supporters niet op de Vaalserberg te gokken, dus het werd een dorpje er net na: Partij Wittem op zo’n 64 km. Het zonnetje was inmiddels redelijk goed doorgekomen, maar Laura en Inge stonden voornamelijk goed op te letten. De toervietzerts kwamen over een weggetje aanzetten en moesten vlak na de dames een bocht naar rechts maken, dus enigszins afremmen. Dit moest niet te missen zijn… Lastig blijft de inschatt-ing of de Rnnrts nu wel of niet al voorbij zouden zijn, maar dapper bleven de dames wachten. Annemieke belde door dat de sms haar had gemeld dat de heren in 2 uur 53 km hadden aangelegd. De meiden waren zeer dankbaar voor dit bericht, want nu stonden ze zeker goed. En inderdaad, vlak daarna zag Laura Rnnrt Frenk zwaaien en kon Inge net op tijd nog wat foto’s schieten, waarna de groeten van Annemieke nog ff doorgeroepen konden worden. Rnnrt Frenk liet in de volle vaart weten dit gehoord en begrepen te hebben.

Tijd voor een klein rustmoment voor de dames: ff lunchen in de zon en sms naar Annemieke. Daarna weer in de auto en op naar punt 3: een kruispunt waar de heren 2x langs zouden komen vlakbij Vaals (90 km en 97 km). Geparkeerd bij een luxe hotel/restaurant en net begonnen met het oplopen van de Gemmenich-berg. Hier werd Laura alweer door Rnnrt Remco gespot, Rnnrt Frenk zat nog iets lager op de berg. Vanwege de steilheid en het hoge tempo waarmee de Rnnrts hadden gereden werd tijdens deze ontmoet-ing ff een korte stop inge-last. De dames kregen een noodkreet om cola (veel en koud), dames dus weer bergje af en heren verder bergje op.

In deze omgev-ing geen winkels of benzinestations gezien, dus een poging in het restaurant. Geen literflessen cola, maar wel kleine flesjes mogelijk. Bestell-ing voor 4x cola voor de heren en een eigen drankje voor de dames en snel terug naar het parcours. Een bidon gevuld met cola en 2 musli-repen wielreneetklaar gemaakt en al snel kwamen de Rnnrts alweer langs. De cola ging echt als een speer naar binnen, muesli-reep erachteraan, dames-drankjes ook naar de Remco, de vraag voor de fles Spa voor de volgende stop en de Rnnrts weer op pad. Ze zagen er nog goed uit, maar de vermoeidheid begon na 2/3 van de route toch wel toe te slaan (en nu moesten er nog 6, vaak steile, bergen komen). Snel zijn de flezjes teruggebracht, waarna Laura en Inge op zoek gingen naar de Eyserbosweg.

Kleine inschatt-ingsfout hier gemaakt door routeplanner Inge, maar er stonden ook geen waarschuw-ingsbordjes… Laura werd deze superzmalle superzteile weg opgestuurd, waar na enkele vriendelijke woorden van vietzers, ook enkele agressievel-ingen ons verwensten. De Sunny-stoeltechniek liet de chauffeur ook nog ff in de steek, waardoor de lengte van Laura’s koppelingsbeen op de proef werd gesteld: dat was lang genoeg om de motor aan te houden en de stoel weer terug in positie te krijgen op deze fijne schuine helling.

Toevalligerwijze kwamen juist nú de motorcameraploegen voorbij in oefen-ing op de echte Race de dag erna. Door een politiemotor naar de rechterkant van de weg gedirigeerd. Tja, en daar stond de auto dan met 2 gestresste mutzen. Want hoe kom je van rechts in de hell-ing weer op pad tussen al die vietzers… Laura heeft de hell-ingproef hier grondig mogen oefenen, maar met een gezamelijke koppel-ing/gas (Laura) en handrem (Inge) actie kwam de auto uiteindelijk bovenaan deze berg. En ook nu weer een perfecte tim-ing, hoewel het ook hier Rnnrt Remco was, die zijn Laura alweer van verre herkende (die mennekez met vietsjez en helmpjez lijken toch erg sterk op elkaar…). De dames deden weer goede diensten als drankenverzorg-ingspost, de Spa ging in recordtempo naar binnen. Het echte afzien van de Rnnrts was nu wel begonnen en het gemiddelde van 25 km/h ging niet meer behaald worden. Hoewel er nog ff in de plann-ing zat de Keuterberg te bezoeken, werd de dames door ander publiek meegedeeld dat die helemaal was afgesloten was. Met de slechte herinner-ingen van deze berg besloten de dames de finish te gaan zoeken. Na weer een kleine verdwal-ing stonden de dames ff stil om de locatie te bepalen, waar toevalligerwijze meteen een telefonische update door Annemieke en een telefoontje van de zus van Laura plaatsvond.

Via de snelweg werd Valkenburg weer opgezocht, met een P-plaats meer in het centrum. Laura en Inge konden nu rustig de Cauberg naar de finish oplopen (steil!) en een plekje zoeken op de tribunes bij de finish. Behoorlijk vermoeid van alle uitzoekstress konden de dames hier wachten op de aankomst van de heren. Het werd nog ff spannend, maar de tijd van vorig jaar werd niet gehaald. Toch zouden de Rnnrts binnenkort moeten arriveren. De speaker riep opeens de naam van Remco om, waardoor de dames volledig in verwarr-ing raakten (‘we zaten toch echt op te letten, we hebben ze toch niet weer gemist?’). Maar de speaker geeft de gegevens door van de electronica-matten op zo’n 200 meter vóór de finish. Dus de supporters stonden gelukkig toch op tijd gereed om Remco te zien finishen. Even daarna werd Frenk’s naam omgeroepen en konden de dames ook hem de laatste meters tot de finish zien afleggen en op de foto vastleggen.

Na een tijd van 6 uur 34 min. (22.8 km/h) zijn beide heren moe, maar voldaan klaar met hun 150 km. Dit is wel 8 min. trager dan vorig jaar, maar mogelijk dat het toch warme, benauwde weer, de enorm snelle eerste 3 uur en de gesprekjes met de dames tussendoor enige vertraging hebben gegeven. [CORRECTIE: in 2003 was de route 147.2 km, dus gem. snelheid 22.9 km/h, dit jaar was de afstand 152.2 km, met dus een gem. snelheid 23.2 km/h. Oftewel toch iets sneller dan vorig jaar!] De Rnnrts worden allemaal omgeleid om de transponders weer in te leveren, dus daar liepen Laura en Inge naar toe om de laatste verhalen aan te horen. Annemieke belde op het juiste moment, zodat ze meteen een live-verslag van de net-after-finish kreeg door Rnnrt Frenk. Na een drankje werd langzaamaan afgedaald via de trappen van de Cauberg naar de P-plaats. Helaas voor de vrouwelijke Fens: het fotorolletje was net volgeschoten bij de finish, dus géén foto’s van de omkleedactie!

Met dank aan:

- het weer, meer zon had best gemogen, maar slechts 2x 2 druppels regen en weinig wind was toch veel beter dan de dag erna.

- de organisatie van de Amstel Gold voor de duidelijke bewegwijzering waardoor de supporters weer op de juiste route terecht konden komen.

- Wimm/Henk v.B. en Remco voor de gedetailleerde routekaarten, hoewel ‘items on the map are closer than they appear’…

- Frenk voor het uitlenen van zijn auto aan 2 mutzen.

- Annemieke voor de mobiele locatie-updates, waardoor de supporters op de juiste tijd op de juiste plek konden staan.

- Laura voor het chauffeuren en het volledig vertrouwen op haar navigator, die haar niet de makkelijkste routes liet rijden.

- Remco voor het iedere keer opnieuw weten te spotten van de supporters.

- Inge voor het navigeren (hoewel toch ´n minder goede kaartlezer dan vooraf geroepen) en fotograferen.

- beide dames voor de drankverzorg-ing en het opduiken op meer plekken dan de Rnnrts voor mogelijk hadden gehouden.

- de Rnnrts voor hun vietzpreztatie.

Volgend jaar weer?

Laatste update: 18 april 2004