De dood van Bitazee (1975)
�Goed verhaal dat de lezer heel wat leert over de levenswijze, het geloof van de Navajos en de problemen van een volk dat zijn eigen aard wenst te bewaren.�
(L.Wellens, Jeugdboekengids, nr 6, juni 1975)
�De auteur gata uit van de integriteit van indianen �n blanken; conflicten ontstaan door onaangepaste blanken of per ongeluk. Men krijgt weinig inzicht in het leven van de Indianen omdat alleen gevechten en conflictsituaties (spelend in een wereld zonder vrouwen en kinderen) beschreven worden. Veel beschrijvende passages; toch nog spannend voor hen die van kunstmatig samengebalde actie houden.�
(A. Freeman-Smulders, Nederlandse Bibliotheek- en Lektuur Centrum)
�Jongens, die van indianenboeken houden, kunnen hun hart ophalen aan twee Insho-verhalen, die op elkaar aansluiten: �De dood van Bitaz�� en �Hij die de zon hoorde ondergaan.� Met veel kennis van van het leven van Indianen verhaalt Ruard Lanser hierin de lotgevallen van en jonge peyote (�) Het zijn meer dan zomaar avonturenboekjes en duidelijk bestemd voor de wat oudere jeugd.�
(Twentsche Courant, 21 juni 1975)
�Ruard Lanser beschrijft op een bijna ontroerende wijze de ongelijke strijd tussen indianen en blanken. (...) Hoewel het verhaal lijkt te zijn afgestemd op een Winnetou-Old Shatterhandverhouding zoals we die van Karl May kennen, heeft Lanser zijn verhalen toch een geheel eigen stijl meegegeven. Een stijl die ongetwijfeld ook de ouderen iets te zeggen heeft, omdat we racisme immers niet alleen kennen van de strijd tussen de indianen en de blanken maar nog dagelijks om ons heen kunnen waarnemen.�
(J.W., �Ruard Lanser met Insho op �t oorlogspad�, Graafschapsbode, 21 juni 1975)
�Ruard Lanser, een bekende bekende voor vele jongeren, schreef over Insho. (...) Boeiend zijn de beschrijvingen over het gedrag van de vreedzame Navajos-indianen. (...) Twee spannende Indianenverhalen.�
(Trouw, 18 juni 2075)
�Een spannend jeugdverhaal dat de realiteit van het indianenleven goed weergeeft omdat de schrijver daar een speciale studie van heeft gemaakt.�
(Utrechts Nieuwsblad, 11 juli 1975)
�Gezien de fantasierijke inhoud van deze boekjes, waarbij we o.a. denken aan de keren dat Insho zich door bovennatuurlijke krachten verandert in een kraai en bovenal de vloeken die we regelmatig tegenkomen, kunnen we deze boekjes beslist niet aanbevelen voor lezing door onze jongeren.�
(W.F.v.D., De Hervormde Vrouw, juni 1975)
�We zijn niet zo erg verrukt van de alom bekende Indianenverhalen, naar het bekende recept (...), maar hier komt een uitzondering. (...) Beide boeken zijn goed geschreven door Ruard Lanser. Omslag en illustratie zijn eerlijk en zonder onnodige romantiek gemaakt door Ruud van Giffen. (...) Een aangrijpend verhaal van verbroedering en eensgezindheid besluit het tweede deel van dit Indianen-epos. (...) Een uitstekend boek, warm aanbvolen!�
(C.E. Pothast-Gimberg, �Goed verhaal over verhouding Roodhuiden en Blanken�, Nieuwsblad van het Noorden, 29 september 1975)
