Şiirin Özü
Şiirde , özle biçimin bir bütün olarak ortaya konulması gereklidir. Şiir , salt güzel biçimler yaratmak sanatı olarak görülürse , o zaman karşımıza kokusuz - yapma çiçekleri andıran şiirler çıkar.

Şiirin özü , şairin insan , tabiat , toplum , dünya görüşlerini yansıtır. Bu görüşlerde şairin itici gücü vardır. Şairin ne denli bir itici güce sahip olduğu bu görüşlerden çıkar. Öz sınırsız , özgür ; biçim , öze ölümsüz bir yaşam gücü kazandırabilecek nitelikte olmalıdır. Öze öncelik tanımalı ; o kendi biçimini yaratır.

Şiirin belli bir konusu yoktur. Yaşanmış hayatı şiirin konusu olarak almak en sağlam yollardan biridir. Güzel şiirler çoğunlukla yaşanılan anılardır.

Şiir , gerçeklerde değil , şairin kendisindedir. Şairin iç dünyasına çarpan şeyin önemi , içindeki , şiir ruhuna özdeklenme gerekliliğini yükletecek güçle ölçülebilir. Heyecan sarsıntısını yaratan konu , duyguları gerçekleştirmesine , biçimlendirmesine yol açar.

" İyice düşünülürse her yüksek şiir , şiire ne kadar yakınsa ve sözcüklerin verimli ortamından ne kadar kuvvetle fışkırıp yükselmişse o denli konusuzdur. Şiir duyguların bir mucizesidir " . DEZSÖ KOSZTOLANYI

" Şiir  konu olarak kişinin dünya ve gerçek ile olan münasebetlerini de almalıdır ve şiir bu gerçeği herkesin anlatamayacağı şekilde insanlara anlatmalıdır. Gerçek şair de bu münasebetleri ölümsüzlüğün ışığı içinde yaşatma kabiliyetini gösteren kişidir " . ALFRED SASTRAU

" Şiirin   konuları hiç eksik olmayacaktır ; çünkü dünya o kadar büyük , o kadar zengin , hayat o kadar değişik manzaralı ki. Hiçbir gerçek konu yoktur ki , şair onu gereği gibi işlemesini bildiği andan itibaren şiirden mahrum olsun " . GOETHE

" Şiir her zaman mutlakla karşı karşıyadır. Bir konuyu mu yazmayı düşünüyorsunuz ? Onu yaşamanız , o olmanız gerekir , dil yaratıcı bir iş görür bunda , böylelikle asıl öze varırsınız " . SAINT-JOHN PERSE