Sana dönüsmeye basladigimi anlayayinca da bir direnis baslattim kendime. Artik, hiç konusmuyorum kalbimle... Kendi haline biraktim onu. Ne derse desin, ne isterse istesin; hiç aldirmiyorum.

GITTIN SEN

Gittin sen, tüm gidenler gibi... Tam beni tamamlayacagini düsünürken, yine ben eksik kaldim. Gülümseyislerim takili kaldi yüregimde. Sonu yok, isigi yok bir yolda issiz, sessiz kaldi sevdam. Ama sen gittin; tipki digerleri gibi...

Korkup kaçtin belki de bu sevdadan. Küçük bir kizdi kocaman yüregiyle seni seven ama sen sigdiramadin kalbine; tasiyamadin dogru dürüst... Bu kadar çabuk pes edisin de ondandi belki. Baska cümlelerin ardina siginman, yalan yanlis sevdalara takilman...

Gözlerine baktigim zaman çogaldigimi hissediyordum. Öyle anlamliydi ki; hayatin tüm gizemi senin gözlerindeydi sanki... Hersey o “çakir” yesilin içinde sakliydi. Ama sen aniden kapattin o gözleri; aldin yesilini benden... Tüm sirlar da o yesil kutuda kapali kaldi. Iste ondan sonra basladi hersey... Kalp agirilarim, bas agrilarim, geceyarilarinda sebebsiz haykirislarim... Bana biraktigin ve içimde kalan o “yesil”di belki de bunlara sebep olan...

“Kötü bir oyun seyrediyorsun, geçecek” diyordum kendime. “Bak geçince hiçbirsey kalmayacak, arta kalanlar eksi sonsuzluga ugurlanacak.” diyordum. Ama olmadi. Geçmedi. Hersey artarak daha da çogaldi. Pismanliklar sardi çevremi, “keskeler” birikti içimde, “acabalar” dolasip durdu beynimde... Hepsi benden bagimsizdi. Hiçbir organima söz geçiremedim. Hep sen çogaliyordun, hep sen büyüyordun içimde...

Sana dönüsmeye basladigimi anlayayinca da bir direnis baslattim kendime. Artik, hiç konusmuyorum kalbimle... Kendi haline biraktim onu. Ne derse desin, ne isterse istesin; hiç aldirmiyorum. Tipki derin dondurucundan çikmis gibi bir kalbim var artik benim. Buz gibi... Içindeki hersey dondu. Sevgiler, sicak gülümseyisler, arzular, istekler... Belki bir gün üzerindeki buzlardan siyrilip “artik ben de varim” diyerek yeniden ortaya çikar ve bana döner; kimbilir...

Ama o güne kadar, buz gibi “yesil”in arkasindan bakacagim dünyaya. Senin bana verdigin o “aci yesil”i yasayacagim. Kolay degil çünkü, kalbimde dallanip budaklanan o “yesil”i bir anda kökünden sökmek. O yüzden zamana birakiyorum herseyi. Bakmadigin bir çiçek nasil soluyorsa, o “yesil” de bir gün elbet solup, sararacak. Hayatimda ilk kez sana açtigim kalbim de bundan böyle sadece bahara açacak; sadece bahara...

Geri::

Ana Sayfa::