Odalara sigmamak vardi.  Bir sel gibi tasmak vardi gecelerden.  Elimi uzatsam tutabilirdim seni, oyle yakindin.  Zamana kokun sinmisti.  Belki de uzaktan gunlerce kossam yetisemezdim sana. 

Kim Bilir Nasil Sevisirdin ???

Geceydi...  Butun insanlarin cirilciplak oldugu bir zamandi.  Onlari dusunuyorum; gumus tepsilerdeki kristal kadehlerden zamani yudumlayan insanlari dusunuyordum.  Irili ufakli aynalarin karsisinda enseleri bembeyaz kadinlar boyaniyordu.  Uzun uzun parmaklari vardi kadinlarin.  Opulmeye alismis dolgun dudaklari vardi.  Kocaman kocamandi kalcalari.  O kadinlari dusunuyordum.  Bir kurt bir geyigi kovaliyordu yuregimde.  Geyik soluk solugaydi, yorgundu, bitkindi.  Karlarin uzerinde akip giden bir yildiz gibiydi.  Kosuyordu.  Kosmak kurtulus degildi belki, ama bir umitti.  Kosmaliydi.  Oysa birer namlu agziydi kurdun gozleri.  Avina guvenle, sehvetle yaklasiyordu.  Yeni bilenmis, sedef sapli bicaklara benziyordu disleri.  Butun dilegi et ve kandi.  Istese geyige hemen yetisebilirdi, ama uzasin istiyordu bu sehvetli kosu, bu butun damarlarina yayilan sarhosluk bitmesin istiyordu.

Ben seni dusunuyordum.  Cunku geceydi.  Sevisme zamaniydi insanlarin.  Yalnizdim.  Beni kusatan duvarlar birer beyaz carsafti bu saatte.  Kapilar tuylu yumusak battaniyelere benziyordu.  Ben seni dusunuyordum.  Kim bilir ne guzeldin soyundugun zaman?  Nasil kadindin?  Nasil opusurdun kim bilir?

Nasil kadin kadin kokardi her yerin?  Tutup avuclarima sigdiriyordum seni, gozlerime, dudaklarima sigdiriyordum.  Sensiz kahrolmak vardi.  Seninle yasamak vardi dolu dizgin.  Seninle her gece birbirimizi yenilemek vardi odalarda.

Odalara sigmamak vardi.  Bir sel gibi tasmak vardi gecelerden.  Elimi uzatsam tutabilirdim seni, oyle yakindin.  Zamana kokun sinmisti.  Belki de uzaktan gunlerce kossam yetisemezdim sana.  Zamana kokun sinmisti.  Tuttum resmini indirdim duvardan.  Duvar aglamaya basladi...

Geri::

Ana Sayfa::