Böylece, anne rahmindeki son günleri derin sorgulamalar ve tartismalarla geçmis. Sonunda dogum ani gelmis çatmis.

Dogumdan Sonra Hayat

Anne rahmine düsen ikiz kardesler önceleri her seyden habersizmis. Haftalar birbirini izledikçe onlar da gelismisler. Elleri, ayaklari, iç organlari olusmaya baslamis. Bu arada, etraflarinda olup biteni fark etmeye baslamislar. Bulunduklari rahat, güvenli yeri tanidikça mutluluklari artmis. Birbirlerine hep ayni seyi söylüyorlarmis: "Anne rahmine düsmemiz, burada yasamamiz ne harika degil mi? Hayat ne güzel sey be kardesim!" Büyüdükçe, içinde yasadiklari dünyayi kesfe koyulmuslar. Öyle ya, hayatin kaynagi neymis? Iste bunu arastirirken, karsilarina anneleriyle onlari birbirine baglayan kordon çikmis. Bu kordon sayesinde, hiçbir zahmet çekmeden, güven içinde beslenip büyütüldüklerini tespit etmisler. "Annemizin sefkati ne kadar büyük! Bize bu kordonla ihtiyacimiz olan her seyi gönderiyor." Artik aylar birbiri ardinca geçiyor, ikizler hizla büyüyor, diger bir deyisle "yolun sonu"na yaklasiyormus. Bu degisiklikleri hayretle gözlemlerken, bir gün gelip bu güzelim dünyayi terk edeceklerinin isaretlerini almaya baslamislar.

Dokuzuncu aya yaklastiklarinda, bu isaretleri daha kuvvetli hissetmeye baslamislar. Durumdan telaslanan ikizlerden birisi digerine sormus: "Neler oluyor?

Bütün bunlarin anlami nedir" Öteki daha sakin ve akli basindaymis. Üstelik, bulunduklari bu dünya çogu zaman ona yetmiyor; duygulari daha genis bir âlemi arzuluyormus. O cevap vermis: "Bütün bunlar, bu dünyada daha fazla kalamayacagiz anlamina geliyor."

Ve eklemis: "Buradaki hayatimizin sonuna yaklasiyoruz."

"Ama ben gitmek istemiyorum"diye haykirmis kardesi.

"Hep burada kalmak istiyorum." "Elimizden gelen bir sey yok. Hem, belki dogumdan sonra hayat vardir."

"Bize hayat saglayan kordon kesildikten sonra bu nasil mümkün olabilir ki?" diye cevaplamis öteki. "Bize hayat veren kordon kesilirse nasil hayatta kalabiliriz, söyler misin bana? Hem, bak bizden önce baskalari da buraya gelmis ve sonra da gitmisler. Hiçbirisi geri gelmemis ki bize dogumdan sonra hayat oldugunu söylesin. Hayir, bu her seyin sonu olacak." Bütün bunlari söyledikten sonra eklemis:"Hem, belki de anne diye bir sey de yok!" "Olmak zorunda" diye itiraz etmis kardesi. "Buraya baska türlü nasil gelmis olabiliriz, nasil hayatta kalabiliriz ki?" "Sen hiç anneni gördün mü?" diye üstelemis öteki. "O belki de sadece zihinlerimizde var. Bir annemiz oldugu düsüncesi bizi rahatlattigi için onu belki de biz uydurduk." Böylece, anne rahmindeki son günleri derin sorgulamalar ve tartismalarla geçmis. Sonunda dogum ani gelmis çatmis. Ikizler dünyalarini terk ettiklerinde gözlerini baska bir dünyaya açmislar ve sevinçten aglamaya baslamislar. Çünkü gördükleri manzara hayallerinin bile ötesindeymis.

Geri::

Ana Sayfa::