Bir uçurum gibi derinleşen sessizlik o an başlamıştı bile bizi birbirimizden uzaklaştırmaya. 

Bir Daha

Ayrıldığımız gündü.  Mutfaktaydık.  Buzdolabının yanında.  Kapısı açıktı.

Herşey bambaşka görünüyordu yüzüne vuran o soğuk ışıkta.

"Biliyor musun ?" dedin, "sen neye benziyorsun biliyor musun ?".  Epeydir aradığın bir şeyi bulmuş olmanın hem sevinç, hem keder veren gizi bir an için bulandırmıştı yüzündeki tedirginliği, kırıklığı.  Sis ışığa çokmıştı.

Sonra yavaşça çevirip başını, yüzüme baktın.  Kuyuya düşmeye benzeyen derin bir korkuyla.

"Neye ?" dedim, yanyanayken yaşadığımız ayrılığın adını sorar gibi, "neye ?"

"Bilardo toplarına".

"Neden ?" dedim.

"Yazgını hep başkalarının ıstakalarının insafına bırakıyorsun da ondan".

Bir uçurum gibi derinleşen sessizlik o an başlamıştı bile bizi birbirimizden uzaklaştırmaya.  Beni terk etmeden önce yaptığın son konuşma oldu bu.

Sonra iki arkadaşım geldi.  Birinin omzunda ağladım, hangisiydi şimdi hatırlamıyorum.  Sonra birlikte bir başka şehre gittik.  Anlarsın ayrılığın ilk günlerinde o eve katlanamazdım.  Sonra ben başka aşklara, sonra başka evlerin duvarlarına başka takvimler astım.

Şimdi ne zaman birinden ayrılsam ıstakaların sesi patlıyor kulaklarımda.

Ardından bilardo topları dağılıyor dört bir yana.

Seni hatırlıyorum o soğuk ışıkta, Bir daha, bir daha, bir daha...

Murathan Mungan

Geri::

Ana Sayfa::