Çözdüklerini sandilar hiç tanimadan.  Yanildikça yanildilar.  Günesleri yüreklerinde gözleri ufuklarda kainatin tamamiyla ilgiliydiler.Kainata yansiyan her ismi, her sifati okuyarak ari gibi bal topladilar gönüllerinde bir ömür boyu. 

NEYDI SEVGI? 

Gecelerin birinde çikip yüreginin doruklarina oturdu, insanlardan bir insan.  Tesekkür için en güzel saatti yasanilan, dupduru seher vakti.

Insanlar çoktan derin uykunun sicak kucagindaydi.  O ise düsüncelere daldi.  Hayatin ruhun ne oldugunu düsündü.  Neydi insanlarin hayatlari boyunca pesinden kostuklari gerçek.?  Bazen bir damlasi için koca ömür gözden silinen Niye anneye babaya bu kadar bagli olurdu insan ruhu?

Neden ebeveynler evlatlarinin rahati için binbir çileye katlaniyorlardi?  Sadece insanmiydi bu yolun yolcusu?  Hayir bütün kainatta ayni kanun isliyordu.  Bir atomda bile elektron, protonun etrafinda dönüp duruyordu; dünyanin günesin etrafinda döndügü gibi, alip basini gitmedigi gibi.  Ebeveynlerin hepsi yavrularinin pesinde kosuyordu neden?  Cevabi basitti: SEVGI'ydi bu.  Kainatta gözlenen ve insan hayatinin her safhasinda hissedilen sevgi...  Peki neydi sevgi?

Basta insan bütün mahlukati pesinden kosturan sevgi neydi?  Bütün yüreklerde arzulanan; yasamayi anlamli kilan; hayallerde kurulan dogumdan ölüme onun için yasanan bulununca içinden çikilmak istenilmeyen....  Sevgi nasil dogar nasil ortaya çikardi ansizin?

Kaynagi neydi sevginin.?Niye bir çiçegin güzel yüzüne bakmadan geçilemez?  Günesin dogusu ve batisi ufukta rengarenk manzaralar çizerken insan ruhu siir yazmak dalip gitmek ister neden?  Ya da bir ihtiyaç aninda bunalmisken yanibasinda bitiveren bir dost eli, yüreklere sicaklik tasir niçin?  Ana kucagi niye hep tatlidir, düslerde bile?  Hatir soran içten bir ses memnuniyet verir, niye?  Bütün bu sorulara verilecek cevap sevgimi?  Evet sevgi baska neki?  Sevgi kaynagi fedakarlik olan bir irmakmi, susadikça içilen, içildikçe kavrulmus ruhu serinleten?  Yoksa güzellikmi, b,r gülün yapraklarinin açilisinda, bir yavrunun gül avuçlarinda saklanan?  Ilkbahar gelisinde bütün yeryüzünü senlendiren sey sevgimi?  Sevgi vermekmi?  Sicak bir dost eliyle uzanan, samimi bir gülümseyisle sunulan?  Sevgi cesaretmi?Destek çikan savunan yalniz birakmayan!...  Insan sevginin neresindeydi peki?Insan sevgiye hasret doguyordu; insan sevgiyi arayip duruyordu ilk nefesten son nefese.  Kosuyordu pesinden bütün gücüyle.Bunun için yaratilmisti.Kimi buluyor kimi bulamiyor.Kimi buldugunu sanip aldaniyordu bir ömür boyu.Seytanin hiç olmadi kadar oyuncaklari vardi asirlarinda.  Süslü yaldizli piril piril parildayan Ulasilmasi kolay bin bir tesrifatçi ile sunulan.Insanin bir yönü çocuktu hep; sunulani hemen aliyordu.Ellerini yüregini parçaliyordu hersey.Gözleri öylesin kamastiki bazilarinin, bir ömür boyu farkina varamiyorlardi.  Sevgiyi kaybedenler, sevgiyi bulamayanlar; sevgiye düsmandi.  Tahammül yoktu gerçek sevgiye yüreklerinde.Bütün mahlukata yansiyan merhamet, sefkat ,hikmet, ilim ve sanatin adi tesadüf, içgüdü, raslanti.  Tabiatti sözlüklerinde.Adlar takmislar takilip kalmislardi.Ne menem seyler olduklari net olmayan içi bos kelimelerin arkasina saklamislardi hakikatleri.Sevgiye düsmanlik göz ve gönülleride kör etmisti..

Mühürlenmisti alicilari; bilemez göremezlerdi kolay kolay artik.

Sonsuza dek yazik etmislerdi kendilerine ve peslerinden gidenlere.

Anlayamadilar sevdalilarinin halini.  Onlarada isimler taktilar.

Çözdüklerini sandilar hiç tanimadan.  Yanildikça yanildilar.  Günesleri yüreklerinde gözleri ufuklarda kainatin tamamiyla ilgiliydiler.Kainata yansiyan her ismi, her sifati okuyarak ari gibi bal topladilar gönüllerinde bir ömür boyu.  Bir ömür boyu ballarini sundular açlara.

Susuzluktan çatlamis yüreklere masmavi gökyüzünden süzülüp gelen akbulutlar gibi cansuyu tasidilar bitiviye.  Hiç yorulmadilar çalismaktan yilmadilar kendilerine atilan taslardan.Yaratilani sevdiler yaratan'dan ötürü.  Sevgiyi okudular kainat kitabindan; bilmeyenlere sevgiyi ögrettiler.Yolda kalmadilar vede vazgeçmediler sevgiden. 

BURCU KOÇAK

Geri::

Ana Sayfa::