Uygunsuz evliliğine katlanmayı beceremezken, yine onlara uygun yaşta bir çocuk, belki de birçok çocuk yaratırsın... 

Eksikliğe açan çiçeklerdir onlar... 

Tıpkı bizim gibi... 

BIRAKIN YAŞAYAYIM KENDİMİ

Daha doğduğun ilk an senin için, seni sevecekler tarafından hazırlanmış ilk çerçeveye yerleştirilir resmin... 

Önce adını koyarlar belki ömrünce sevmeyeceğin... 

Falancanın çocuğu olursun; uslu, cici ve sevimli... 

Seni eritip, hazırladıkları ve adına terbiye dedikleri toplumsal kalıplara dökerler... 

Yarattıkları şekil bozulmasın, kalıcı olsun diye yüreklerinin bile en soğuk yerinde saklarlar... 

Ellerinde kocaman örs, kalıba sığamayıp taşan ruhunu, farklılığını yok etmeye başlarlar... 

Her sen olma çaban ihanetin, her isyanın felaketin olur.  Senin için özenle seçtikleri okullara gider, hayallerinde olmayan bir mesleğin bireyi olur çıkarsın... 

Sevmediğin iş, yüreğini koymadan ürettiklerin sadece sana acı vermekle kalmaz; yapabileceğin en iyiden mahrum ve iyisini yapamadığın işten mağdur birçok insan olur... 

O güne kadar öğrendiklerinin dayatmalarına uygun, bilinç altında kabul göreceğine inandığın ve çoğunlukla özüne uymayan birini sevmeye başlar, yani aslında sevdiğine inandırıp kendini, uygun yaşta ve koşullarda evlenirsin...

Uygunsuz evliliğine katlanmayı beceremezken, yine onlara uygun yaşta bir çocuk, belki de birçok çocuk yaratırsın... 

Eksikliğe açan çiçeklerdir onlar... 

Tıpkı bizim gibi... 

Alışıp da sunulan düzene devam edebilirsen ne ala!!!  Ya alışamazsan???  Koparılan yaprakların yenilenmesi gibi tazelenince örselenen yanların, derinlerden yukarı çırpmaya başlarsan kurtarıp da zincirlerinden ellerini ayaklarını... 

Ve alırsan sadece sen olamanın nefesini, başlarsın avaz avaz bağırmaya "BIRAKIN YAŞAYAYIM KENDİMİ".....

Geri::

Ana Sayfa::