Okula vardigimizda otobüsten inerken Jimmy sona kaldi. Ona yazdiklarinin gerçekten hosuma gittigini söyledim. Yüzü kizardi, birkaç tesekkür sözü mirildandi ve sonra dönüp gitti.

Bir Cocukla Kucaklasma

Egitim alaninda geçirdigim on bes yil bana paha biçilmez anilar kazandirdi. Bunlarin içinde en sevdiklerimden biri, on yil önce ikinci siniflara ders verirken yasadigim bir olaydi.

Dördüncü dönem, Mayis ayinda çocuklar için özel bir plan yapmaya karar verdim: Anneler Günü çayi. Annelerimizi onurlandirmak için neler yapabilecegimizi bulma amaciyla basbasa verdik. Sarki söyleme provalari yaptik. Bir siir ezberledik. Mumlar yaptik, bunlari ellerimizle hazirladigimiz beyaz kagit torbalara koyduk ve güzel kurdelelerle bagladik.

Çayi Anneler Günü'nden hemen önceki Cuma yapmaya karar verdik. Her bir çocuk evine, altinda Lütfen Cevap Veriniz ibaresi bulunan bir davetiye götürdü. Bütün annelerin gelmeyi planladiklarini görmek beni hem sasirtti, hem de rahatlatti. Kendi annemi bile çagirmistim.

Sonunda beklenen gün geldi. O öglen saat 13:45'te çocuklar annelerini beklemek için sinif kapisinda bir sira olusturdular çayin baslama saati yaklasirken etrafima bakindim ve Jimmy'yi gördüm. Annesi gelmemisti ve kalbi kirilmis gibiydi.

Annemin elinden tutup onun yanina gittim. "Jimmy, küçük bir sorunum var ve senin bana yardim edebilecegini saniyorum" dedim. "Sarkilari ve siiri sunup içecekleri dagitirken çok mesgul olacagim. Ben mesgulken annemle sen ilgilenebilir misin? Ona içecek ve kurabiye getirebilir ve zamani geldiginde mumumu verebilirsin."

Annem ve Jimmy iki anne/çocuk ekibiyle beraber bir masaya oturdular. Jimmy, bir gün önce prova ettigimiz gibi, anneme yiyecek-içecek servisi yapti, hazirlamis oldugum armagani verdi ve annem oturup kalkarken sandalyesini tuttu. Onlara her baktigimda derin bir sohbet içinde olduklarini gördüm.

Bu özel aniyi zihnimin bir kenarina ittim. Su anda, olaydan 10 yil sonra, tüm yaslardan ögrencilerle çalisiyor, onlara çevre hakkinda ders veriyorum. Geçen yil bir liseye gittim, son siniflari bir alan gezisine götürecektim ve orada Jimmy'yi gördüm.

Günü Montana'nin vadilerle dolu bir bölgesinde geçirdik. Geri dönerken çocuklardan o günkü olaylarin bir planini çikarmalarini, kisa bir testi cevaplandirmalarini ve yolculuk hakkindaki degerlendirmelerini yazmalarini istedim. Kitapçiklari alip her seyi tamamlayip tamamlamadiklarina baktim.

Jimmy'nin degerlendirme sayfasina geldigimde söyle yazdigini gördüm: "Ikinci siniftaki Anneler Günü Çayi'ni hatirliyor musunuz, Bayan Marra? Ben hatirliyorum! Benim için yaptiginiz her seye tesekkür ederim, annenize de benim adima tesekkür edin."

Okula vardigimizda otobüsten inerken Jimmy sona kaldi. Ona yazdiklarinin gerçekten hosuma gittigini söyledim. Yüzü kizardi, birkaç tesekkür sözü mirildandi ve sonra dönüp gitti. Otobüsün sürücüsü köseden dönmek üzereyken, Jimmy kosarak geldi ve kapiya vurdu. Bir sey unuttugunu sanmistim. Otobüse atladi ve bana sarildi: "Tekrar tesekkür ederim, Bayan Marra. Sayenizde annemin gelmedigini hiç kimse anlamadi!"

Is günümü, ögretmenlerine sarilmayi yillar önce birakmis olan bir çocugun beni kucaklamasiyla bitirdim.

Nancy Noel Marra

Geri::

Ana Sayfa::