Eger kendisinin geri donmesini istemiyorlarsa, hic bir sey yapmayacaklar, o da trende kalip Batiya gidecek belki de bir serseri olacakmis. 

AFFIN ERDEMI

Bir gun trenle seyahat eden birisi tesadufen son derece huzursuz olan genc bir adamin yanina oturmus.  Bir sure sonra genc adam uzak bir hapishaneden henuz cikmis bir mahkum oldugunu aciklamis.  Mahkumiyeti ailesine o kadar utanc vermis ki, ne ziyaretine gelmisler, ne de bir mektup yollamislar.  Ama fakir olduklari icin seyahat edemediklerini, cahil olduklari icin mektup yazamadiklarini umuyor; her seye ragmen kendisini affetmis olmalarini hayal ediyormus. 

Ailesinin isini kolaylastirmak icin, kendilerine mektup yazip tren kasabanin eteklerindeki ciftliklerinden gecerken bir isaret koymalarini soylemis.  Ailesi kendisini affetmisse, raylara yakin bir elma agacina beyaz bir kurdele baglayacaklarmis.  Eger kendisinin geri donmesini istemiyorlarsa, hic bir sey yapmayacaklar, o da trende kalip Batiya gidecek belki de bir serseri olacakmis. 

Tren, kasabasina yaklasirken heyecani o kadar artmis ki, pencereden disari bakmaya cesaret edemiyormus.  Kompartiman arkadasi kendisiyle yer degistirip onun yerine elma agacina bakacagini soylemis.  Bir dakika sonra elini genc mahkumun koluna koymus , Suraya bak demis.  Goz pinarlarinda biriken yaslarla gozleri parliyormus.  Her sey yolunda, butun agac bembeyaz kurdelalarla bezenmis. 

O anda bir omru zehirleyen tum acilar adeta birden dagilmis, kaybolmus. 

"Affetmezseniz sevemezsiniz.  Sevgisiz hayatta anlamsizdir."

Geri::

Ana Sayfa::