Ilk kez bu kadar güçlü diledim asik olmayi; ona asik olmayi ve bileklerimin yanmayisinin bir ise yaramasini.  Yaramadi; olmadim.  Basit hayallere onu aktör yapip, gerçeklenmeyen hayallerimin asitli bugusunda kavrulmayi da istedim. 

Nefesi içimi damitiyordu.  Bir huninin içine koyuyordum kendimi ve

ahizelerden tasan nefessizligi huninin dar agzi oluyordu.  Huninin altindaki kapta bana vaadettigiyse odunlarini hazirlama zahmetine bile girmedigi cehennemdi- cehennemim degil ama asla; yalnizca cehennem!  Isi denizinden kaçisin yolunu avuçlarinda uzatiyordu önüme ve ben basimi çevirdikçe zorla agzima veriyordu avcundaki iksiri.  Acimasiz kahkahalarini duymayi yeglerken yalnizca nefessizligini duyuyordum ve nefessizligi içimi damitiyordu. 

Gögün en siyah kisminda baslayan sonsuz bir kara delik uzaniyordu agzindan kulagima.  Ve telefon telleri bileklerimi sikiyordu.  Sigarami yakmaya çalisirken telefon telleri alev aliyordu ve bileklerim...  hayir maalesef yanmiyordu. 

Ilk kez bu kadar güçlü diledim asik olmayi; ona asik olmayi ve bileklerimin yanmayisinin bir ise yaramasini.  Yaramadi; olmadim.  Basit hayallere onu aktör yapip, gerçeklenmeyen hayallerimin asitli bugusunda kavrulmayi da istedim.  Hiçkimsenin hayalinde aktör olamayacak kadar kendiydi.  Ve ben onun senaryosunu yazmayacak kadar kendim.

Gün yüzü görmemisti nefessizligi.  Tutulan hiçbir uzvu ona ait degildi.  Daha da fenasi, ait olduklari hiçbir yer yoktu; agzindan baslayip kulaklarimda son bulan kara delikten baska.  Siginamadigi her damla gözyasinda büyüyor ve aidiyetlerini reddediyordu uzuvlari.  O ait olmalarini istemedikçe redde devam ediyorlardi ve geriye yalin bir bosluk kaliyordu; insanin karin kaslarini sikan ve gögsünde son bulan sancilar gibi.  Onun ellerince itilip yok sayildikça, yoklugumla varligimi onayliyordum.

Farkindaydi.Var oldugumu söylese varligimdan önce ben süphe duyardim çünkü.

Solungaçlarim tikanirdi varligimi ima bile etse.  Hiçligimin üzerine her basisinda kasiklarim karincalaniyordu zevkle.  Dudaklarimi isirip kanatiyordum tatmin çigliklarimi içimde zaptetmek için.  Uslu ve küçük bir kiz olup susuyordum onu yoklugumla tahrik etmek için.Yoktum ki ben!

Yoklugumla vardim ki!  Susuyordum.  Ellerini bogazina sarip karabasanlariyla bogusurken önümdeki kagida bir damla kan damlatip parmaklarimla yayiyordum hala canli hücrelerimi.  An be an ölürken hücreler, ben yalnizca agir geçecek zemherileri seviyordum; inatçi bir kedi gibi susuyordum. 

çigdem

Geri::

Ana Sayfa::