O zavallı

yüze

eğildim,

çok

korkunç

bir şeydi.  Ama öptüm onu...

"İnsanın kendi dışında umut araması yanlış bence.  Eviniz, bir gün taze ekmek kokabilir, bir başka gün duman ve kan.  Bir gün, bahçıvan parmağını kestiği için bayılabilirsiniz; bir hafta sonra metroda bombalanmış çocukların cesetlerine basabilirsiniz.  Gerçek buysa, ne umudumuz olabilir ki?

Savaşın sonların adoğru ölmeye çalıştım.  Her gece aynı düşü görüyordum.

Sonunda uyumaktan korkar oldum ve hastalandım.  Bir çocuğumun olduğunu görüyordum düşümde.  Düşte bile, çocuğun benim yaşamım olduğunu seziyordum.

Çocuk, geri zekalıydı.  Kaçıyordum ondan.  Ama o, eteklerime tutunarak kucağıma tırmanıp duruyordu.  Sonunda onu, onda bana ait olan şeyi öpebilirsem yeniden uyuyabileceğimi düşündüm.  O zavallı yüze eğildim, çok korkunç bir şeydi.  Ama öptüm onu...

SANIRIM, İNSANIN ENİNDE SONUNDA KENDİ YAŞAMINI KOLLARINA ALARAK ÖPMESİ

GEREKİYOR!..."

Sevmek, Yaşamak ve Öğrenmek Leo Buscaglia

Geri::

Ana Sayfa::