Görmesem de

onları ,tutamasam

da ellerini bildim

ki hep yanımdalar...

onlar da hep bildiler yanlarında olduğumu.Gözümün,

ruhumun gördüğü her güzelliğe onlar için de baktım.Onlar için de kokladım en güzel çiçekleri ve yağmuru,toprağı...

Sevinçlerimde,

gözlerim parıldadığında ''merhaba''dedik-lerim için de sevinçler taştı yüreğimden...

Ayrılırken ''hoşçakal''diyeceğim hiç kimseyi istemiyorum yaşamımda.Ya da

''allahaısmarladık'' sevmiyorum bu vedaları...

Ben ''merhaba''nın o sıcak ve yalın samimiyetini sevdim hep,giderken de ,gidenlere de ''merhaba'' dedim yüreğimden.Ben gibi olanlara ,can kokusu taşıyanlara söyledim bu sözü...

Görmesem de onları ,tutamasam da ellerini bildim ki hep yanımdalar...onlar da hep bildiler yanlarında olduğumu.Gözümün,ruhumun gördüğü her güzelliğe onlar için de baktım.Onlar için de kokladım en güzel çiçekleri ve yağmuru,toprağı...

Sevinçlerimde,gözlerim parıldadığında ''merhaba''dediklerim için de sevinçler taştı yüreğimden...

Ben onlarla ''var''olmanın o hassas çizgisini duyumsadım derinlerimde...

Acı anlarında hemen yanıbaşlarında olamadım belki ama onlar hep bildiler yüreğimi yüreklerine dayadığımı.Hiç inkar etmediler bunu ve hep hissettiler...

Kocaman boşlukların içinde kaybolup gitmek istediğimde ise bunu sezdiler ve sımsıkı tuttular elimi sevgiyle,karşılıksız...

Yaşamın arsız ve cimri ellerini boğazımda bulduğum her zaman beni nefessiz kalmaktan yine ''merhaba''dediklerim kurtardılar...

Onlara hep sevgi ile sarıldım bir çocuğu öper gibi öptüm,bir bilgenin öpülesi ellerine duyduğum saygı ile sarıldım onların sevgilerine.Zaman zaman kırıp incittim belki...patlama noktalarımda sadece onlara patlayabilirdim.Başka kim anlayabilirdi ki beni...

Çoğu zaman çekip gitmeler yaşadığım o sonsuz boşlukta yine onların yankılanan sesleri ile döndüm gerçeklere.Gerçeklerin acı ve boğan ellerine yine onların sihirli sesleri ile katlandım..

Ben kaldıysam eğer onlar içindir...

Oysa valizlerim hep hazırdı yüreğimin içinde...taşıyamayacağım kadar ağır olmadılar hiç.

Kimbilir ya da daha rahat taşıyabilmek için ben böldüm onları parçalara...

Bunu hiç bilemedim.

Cehennem acılarının içinde kıvrandığım zamanlarım da oldu elbet...

''kurtarın beni'' diye bağırmadım hiç...

''merhaba''dediklerim sesimi nerede olursam olayım hep duydular...

Ben onlara hep tutkuyla sarıldım,hiç çıkartmadım aklımdan varlıklarının ne denli güzel olduğunu...''iyi ki varsın'' diyebilmenin o büyülü söylenirliliğini paylaştım onlarla...

Karmaşalarımda ,çelişkilerimde,kıskançlıklarımda derinlerimde hep ''sevgi''olduğunu bildiler ben bunu onlara hiç söylemedim.

Değişimlerimde hep denizleri ''merhaba''ları ile boyadım çılgın renklere...koyu,karanlık,puslu günler yine onların''merhaba''larında aydınlandı boydan boya...

Ben onları tutku ile sevdim...

Benim tutkularım ''istiyorum'' demeyi hiç bilemediler...

Hiç korkutucu ve yıpratıcı olmadılar...

Çıldırmanın kıyılarına geldiğim o alev rengi düşlerin içinden ben hep dostun ''merhaba''sının renginde buldum doyumsuz sıcaklığın huzurunu,hayatın ve sevgilerin çok da korkunç olmadığını...

Tutkularımın kafesleri hiç olmadı...

Zincirlere hiç vurulmadı...

Ama Van Gogh gibi ona aşık olan kadına kulağını kesip armağan edecek kadar tutkulu bir aşka şahit olmadım.

Buna deli tutku diyorum,çılgın aşk...

''merhaba'' dediğim her can için yüreğimin bir parçasını kesip verebilirim...

Hayatın içinde zehirli bir sarmaşık gibi var olan bütün kötülükleri sevgi ile yenmek bütün çabam...

Dışarısı güneş kokuyor ve ben neyi istediğimi biliyorum...

Istediklerimle arama engeller girsin istemiyorum...

Sadece...

''Merhaba'' istiyorum...

onun bir okyanus olduğunu ...onda sığlığın zavallı yalnızlığı olmadığını biliyorum.

''Merhaba'' istiyorum.......

Dışarısı çiçek,yağmur kokuyor...onlar sevdiklerim,özlediklerim,beklediklerim...her gün yeniden,yeniden ''merhaba''demek istediklerim.

MERHABA....

Geri::

Ana Sayfa::