ilk önceleri sadece yakin arkadaslarimla paylastim küçük sirrimi.  Sadece gönül eglendiriyordum onunla (ne kadar da aptalmisim...) Aileme anlatamazdim.  Sanirim 'kiyametin kopmasi' diye adlandirilan durum, olanca gerçekligi ile çikardi karsima.  Gizledim, gizlendim...  Baslangiçta çok seyrek bulusuyorduk.  Daha sonra bulusmalarimizin sayisi artti. 

Onunla tanistigimiz zaman ben 14 yasindaydim, o ise benden oldukça yasli. Hayatina giren ilk kisi degildim ve sonuncusu da olmayacaktim kuskusuz. Herkes bu beraberlik için yasimin çok küçük oldugunu düsünüyordu.  Aslinda hiç bir zaman yasinizin uygunlugu söz konusu olamaz böyle bir iliskide...

ilk önceleri sadece yakin arkadaslarimla paylastim küçük sirrimi.  Sadece gönül eglendiriyordum onunla (ne kadar da aptalmisim...) Aileme anlatamazdim.  Sanirim 'kiyametin kopmasi' diye adlandirilan durum, olanca gerçekligi ile çikardi karsima.  Gizledim, gizlendim...  Baslangiçta çok seyrek bulusuyorduk.  Daha sonra bulusmalarimizin sayisi artti.  Gönül eglendirmek demistim ya, palavra.  Çok zaman geçmesine gerek kalmadi hayatimda kapladigi yeri anlamam için.  Evet, onu seviyordum.. 

Ama yine de, aklimda hep ayni düsünce vardi: 'Onun tutsagi degilim ve istedigim zaman terk ebilirim.' Buyurun size ikinci palavra.  Ne, zamanla hayatimin her safhasina yerlesmesini fark etmem yetti onu terk etmeme ne de annemin bizi yakalamasi.  Aslinda bizi yakaladi demem yanlis. İzlerimizi buldu, ardinda biraktiklarini gördü.  Kizmadi, bagirmadi, sadece kisa bir nasihat çekti. Biliyordu çünkü bulusmamizi yasaklamasinin bir sey ifade etmeyecegini.  O zamana kadar gizli devam ediyordu, yine gizli kalabilirdi ne de olsa.

Zaman geçtikce birbirimize baglandik (Palavra üç...  Ben ona baglandim, tabii ki onun umurunda bile degildim.).  Su an dönüp geriye bakiyorum da, 12 uzun yil geçti ve veren taraf hep ben oldum.  O bana sahte mutluluklar verdi sadece, bense her seyimi.  Herhalde hayatta canimi verecegim tek o oldu.  Onun için kavga ettim, onun yüzünden hastalandim, ama hiç bir zaman ayirmadim yanimdan, ayiramadim...  Biliyordum nelere yol açtigini, görüyordum.  Önce onu sevmeyi ögrendim, sonra nefret etmeyi.  Beraber olmayi istemedigim anlarda bile yanimda olmaya devam ettigini gördüm.  İrademi yerle bir ettigine, beni kendimle karsi karsiya getirdigine sahit oldum. Baskalarini kirdim onun yüzünden ve ben daha da fazla kirildim.  Insanlarla arama girdi.  Arkadaslarim ondan nefret etti çogu

zaman.  Hatta ben bile tiksindim bazen, ondan, bedenime ve ruhuma sinen kokusundan.  Dudaklarimin

her dokunusunda, ben onun ruhundan çaliyordum, o benim bedenimden.  O her seferinde yeniliyordu kendini, bense gittikçe kötülesiyordum.  Ama bir türlü terk edemedim.  Aslinda bir kaç kez denedim

ayrilmayi.  Hepsinde de dönüsüm bir öncekinden güçlü oldu.  Yoklugunda kivrandim hasretinden,

alismaya çalistim, ama asla aklimdan atamadim. Uzun ve stresli geceler hep ev sahibim oldu.  Tirnaklarimi yedim, yetmedi, kuruyemise basladim.  Ayrilik kilo aldirdi..  Ve ben hep geri döndüm.  Hatta su an bile yanimda.  Ama yine de yemin ediyorum burada, hepinizin önünde: 'Bir gün birakacagim, bu lanet olasica sigarayi.'

Geri::

Ana Sayfa::