Kendimizi bu kadar savunmasak,

bu kadar akilli olmasak, rahatin pesinde bu kadar kosmasak ve

bu kadar çok korkmasak, yaralarimiz, pismanlikla-rimiz ve acilarimiz daha mi az olurdu acaba?

Mutluluk Neden Uzakta

Sevmeden sevilmek, dokunulmadan dokunmak, yaralanmadan yaralamak, aci çekmeden aci çektirmek, zirhlarimizi, akillarimizi, hesaplarimizi bunlari elde etmek için mi kusaniyoruz?  Onun için mi deneyip duruyoruz insanlari?

Her sinamada onlar biraz daha fedakâr, biz biraz daha mi güçlü oluyoruz.

Güçlü olmak isteginin aslinda nasil bir korkaklik oldugunu fark edememek kaç aska mal oluyordur insana.

Acaba kendimizi en çok savundugumuz sirada mi aliyoruz en büyük yaralarimizi, en büyük budalaliklarimizi en akillica davrandigimizda mi yapiyoruz acaba, rahati ve güvenceyi en çok istedigimizde mi kaybediyoruz en büyük mutluluklarimizi, en çok korktugumuzda mi acaba korktugumuz basimiza geliyor?..  Kendimizi bu kadar savunmasak, bu kadar akilli olmasak, rahatin pesinde bu kadar kosmasak ve bu kadar çok korkmasak, yaralarimiz, pismanliklarimiz ve acilarimiz daha mi az olurdu acaba?

"Tanriyi ve insanlari deneme," diyen Nietzche'ye aldanmayip herseyi ve herkesi bu kadar çok deneyden geçirdigimiz için mi Tanriyi ve insanlari kaybediyoruz?

Insanlari bu kadar çok denedigimiz, kendimizi kalkanlarimizin arkasina böylesine iyi gizledigimiz, hiçbir aciya ve sikintiya razi olamadigimiz için mi en çok istediklerimiz en uzagimiza düsüyor, mutluluk ele geçmez bir masal kusuna dünüyor?

Ahmet Altan

Geri::

Ana Sayfa::