Farkli olma çabasi bazen bizi, bilmedigimiz adalarin misafiri yapabiliyor.  O limandan, o limana gezen bir gemi oluyor, özenipte üzerine atlayiverdiklerimiz.  Ve iste bu karmasada, deli bir dalga ativeriyor bizi denize...

Zaman asimina ugrayan hayatlar ; hep ilklerle sonlari gösterdi bize.  Ortasi yoktu..Baslangiç ve sonlar...

Karsilastigi saldiri sonrasi, neye ugradigini sasiran bir insan oluveriyorduk.  Içimdeki iyi niyetin bile, artik suskun kaldigini ve ayni bir örümcek agina takili kalipta, ölümü bekledigini anlayabiliyorduk.

Oysa hatalarin, dogrularin, hayal ve gerçeklerin,aci ve sevinçlerin ve elbetteki sevgilerin tadina varmak istiyorduk.  Ama yalnizca; kendi alismisligimiz ve prensiplerimizle...

Karsimizdaki her bir simanin bakislari, anlatislari ve varmak istedikleri nokta farkliydi elbette.  Belki ayni fikrin tomurcuklarini tasiyorlardi fakat; öyle bir iki yüzlülük vardi ki aslinda...Yürekteki güzellikler bile, hiç kaliyordu kötülük; belki de hedefler denen duygularin ve ideallerin arasinda.  Aslinda;herkeste gerçekten saklanmis bir kötülük vardi.

Bazen attigimiz adimlarimizin, hep insanlara yöneldigini, kendimiz için yollara iz birakmadigimizi anlayacak kadar akilliydik ama; bir o kadar aptal.  Hep derlerdi: "Çok safsin" diye.  Artik bu cümlenin özündeki güzelligi yok edip: "Çok aptalsin" dediklerini düsünüyoruk simdilerde...

Farkli olma çabasi bazen bizi, bilmedigimiz adalarin misafiri yapabiliyor.  O limandan, o limana gezen bir gemi oluyor, özenipte üzerine atlayiverdiklerimiz.  Ve iste bu karmasada, deli bir dalga ativeriyor bizi denize...

Ve biz hep kosusturan insanlar.  Amaçsiz girilen bir kapi yoktur asla.  Planlamadim denen yerde bile, çoktan beynimizin en ufak tanecikleri sinyalleri yakmistir düsüncelerimizde...

Sonra; bir bakmisiz yürüyoruz, bilinmez bir kalabalikla.  Bazilari arada düsüveriyor yerlere, Sanki "tasi bizi yol" dercesine.  Ulasma çabasi, heleki birinci olma istegi, rakipleri geride birakabilmek için herseyi yaptiriyor insana...

Yaris, çaba, intikam, kötülük...Derken unutuluyor beyaz çiçeklerin arasindaki,vazgeçilmez menekseler.  Kayip degil su an bu olanlar belki ama;ya sonrasi?

O, bu, su...Derken geliveriyoruz yolun sonuna.  Oysa;yasamadik ki diyor insanlar.  Niye?

Aslinda biz de, bu olanlarin pesinde bir dedektif gibiyiz.  Ama; farkina varamiyoruz yavas yavas kendimizin de degistigimizin; aynanin karsisinda yabanci bir yüz ve beden görene dek.  Saskinligimizin, hayret çigliklari arasinda bir çocuk sesi duyuyoruz.  Ilk önce kabullenmiyoruz ama sonrasinda...  Elveda diyor bize yasayamadiklarimizin arkasindaki bitkin çocuk.  Belliki bizde yetismisiz hayatin kandirmacasindaki karsi koyulmaz büyüklüge... 

Geri::

Ana Sayfa::