Herkesin icinde sabirli bir tohum gibi kendi kozasinda sakli duran bir  ask yatar, bir gun bir gunes parlar, bir yagmur duser ve tohumun catlayip cicekler actigini, ruhumuzun rengarenk bir agac gibi ruzgarlarla dansettigini gorursunuz.

Sonra (...)

O ruzgarlarla danseden cicekler, bazen manasiz kaprislerle, yanlis anlamalarla, hoyrat firtinalarla orselenip, yeniden insan ruhuna dokulur ve bu kez acinin tohumlari olur askin cicekleri. Zakkum yesili cicekler halinde buyuyup, icinizi yakip kavurur.

Aska lanet eder, unutmaya calisir, aciyi oldurebilmek icin askida oldurmeye ugrasirsiniz.

Ve "unuttukca bir seyler eksilir" sizden.
Acidan kurtulabilmek icin eksilmeye bile razi gelirsiniz (...)

Zamanla, hayatin genis bir bahce oldugunu, yalnizca sevincin yada yalnizca acinin ciceklerini degil, kacinilmaz olarak hepsini birden icinde barindirdigini, ciceklerin bir kismindan vazgecmenin bahcenin butununden vazgecmek oldugunu anlar, bahceyi butunuyle seversiniz...

AHMET ALTAN